อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1885

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมองจูเฉียนเฉี่ยน

"คนทั้งหมดล้วนกำลังยุ่งกับเรื่องสำคัญ ยุ่งกันจนหัวหมุน ใครมีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระของเจ้ากัน? อย่าคิดว่าทุกคนเขาจะเอาแต่คิดเรื่องความรักที่ไม่เหมาะสมนี้! หมอฟู่เองก็ไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรเจ้า แค่ไม่อยากให้เจ้าทำเรื่องเสียต่างหาก"

"ข้าไปทำเรื่องเสียตอนไหนกัน? ข้าก็ช่วยอยู่ที่นั่นตลอด ข้าเองก็ช่วยไปตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?" จูเฉียนเฉี่ยนน้อยใจ

"เช่นนั้นเจ้าก็ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้เรอะ? ยังคิดจะตามไปเมืองหลวงอีก?"

"ท่านลุง หรือข้าจะต้องเป็นยายแก่ที่ไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิตกัน? พ่อกับแม่ข้าจะไม่วางใจเอานะ!" จูเฉียนเฉี่ยนตาแดงรื้นขึ้นมา

นางมองไปยังรถม้าที่แล่นห่างออกไป รู้ว่าตอนนี้ตนเองตามไปไม่ทันแล้ว เสียใจจนอยากจะร้องไห้

"ใครไม่ให้เจ้าแต่งงานกัน? ข้าจะให้ป้าของเจ้าหาคู่ครองที่เหมาะสมให้เจ้เาอง"

"ชีวิตของข้าไม่เหมาะกับคนธรรมดา!" จูเฉียนเฉี่ยนร้องขึ้นมาอีก

นางแต่งงานส่งเดชไม่ได้

"เช่นนั้นก็หาคนที่เหมาะก็จบแล้วนี่!" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตะคอกเสียงขรึม

ถึงอย่างไรถ้าเขาทำให้จูเฉียนเฉี่ยนไประรานตระกูลฟู่ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีหน้าไปพบหมอฟู่แล้ว

จูเฉียนเฉี่ยนพอเห็นว่าไม่ว่าจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้นางไปตามฟู่จิ้นเชินอีก จึงทำได้แค่กัดฟันกลับไป

นางไปเมืองหลวงอีกรอบก็จบแล้วไหม? ถึงอย่างไรพอถึงเมืองหลวง ถ้าจะหาบ้านตระกูลฟู่ก็น่าจะถามหาไม่ยาก!

เมืองหลวงยังมีใครไม่รู้จักบ้านฝ่ายหญิงของฟู่จาวหนิงบ้าง?

"เจ้าเด็กคนนี้นี่" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมองแผ่นหลังจูเฉียนเฉี่ยนที่กระฟัดกระเฟียดออกไป รุ้สึกว่านางยังไม่ยอมตายใจ

หลังจากกลับไปเขาก็บอกกับฮูหยินว่า คอยจับตาดูจูเฉียนเฉี่ยนไว้ จะให้นางไปเมืองหลวงสร้างความวุ่นวายไม่ได้

หลังจากกลุ่มฟู่จาวหนิงกลับถึงเมืองหลวง ก็นอนหลับเต็มๆ ไปวันหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นมากินข้าว แล้วก็งัวเงียๆ หลับไปถึงสองวัน

วันที่สามนางจึงเพิ่งฟื้นกลับมาอย่างเต็มกำลัง

ตอนที่ลุกขึ้นมา เสิ่นเชี่ยวกับฟู่จาวเฟยก็มาที่จวนอ๋องแล้ว

"ท่านพี่!" ฟู่จาวเฟยพอเห็นนาง ก็รีบวิ่งเข้ามา

เขาพิจารณาตัวฟู่จาวหนิง เป็นห่วงไปหมด

"ท่านเหนื่อยจนผอมไปเลย!"

ฟู่จาวหนิงสองเดือนนี้ผอมไปพอสมควร เห็นได้ชัดเลยทีเดียว

เสิ่นเชี่ยวเองก็ยังปวดใจน่าดู หลังจากฟู่จิ้นเชินกลับมา นางเองก็เห็นว่าเขาผอมโซลงไป น้ำหนักที่กลับมาเมืองหลวงแล้วขุนขึ้นอย่างลำบากหายไปอีกรอบแล้ว

ตอนนี้ก็เห็นว่าฟู่จาวหนิงผอมไปมากเหมือนกัน

พ่อลูกคู่นี้พอวุ่นแล้วคือเหมือนกันเลย

"ข้าจะตุ๋นน้ำแกงโสมให้ ไก่ที่น้าเซี่ยของเจ้าเลี้ยง เนื้อสดหวานมาก ลุงจงฆ่าไก่ กำชับมาว่าให้ข้ารีบส่งมาให้เจ้าดื่ม"

เสิ่นเชี่ยวหิ้วตะกร้าของกินอยู่ใบหนึ่ง หลังจากเข้ามาก็ยกโถน้ำแกงด้านในออกมา และจัดแจงหยิบชามตะเกียบ

"หอมจัง" ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเสิ่นเชี่ยวผาดหนึ่ง และเห็นว่านางก็ซูบผอมไปเหมือนกัน "ช่วงนี้เป็นห่วงท่านพ่อหรือ?"

นี่น่าจะกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยกระมัง ดังนั้นต่อให้อยู่ที่บ้านก็ยังผอมไปขนาดนี้