อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1885

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมองจูเฉียนเฉี่ยน

"คนทั้งหมดล้วนกำลังยุ่งกับเรื่องสำคัญ ยุ่งกันจนหัวหมุน ใครมีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระของเจ้ากัน? อย่าคิดว่าทุกคนเขาจะเอาแต่คิดเรื่องความรักที่ไม่เหมาะสมนี้! หมอฟู่เองก็ไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรเจ้า แค่ไม่อยากให้เจ้าทำเรื่องเสียต่างหาก"

"ข้าไปทำเรื่องเสียตอนไหนกัน? ข้าก็ช่วยอยู่ที่นั่นตลอด ข้าเองก็ช่วยไปตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?" จูเฉียนเฉี่ยนน้อยใจ

"เช่นนั้นเจ้าก็ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้เรอะ? ยังคิดจะตามไปเมืองหลวงอีก?"

"ท่านลุง หรือข้าจะต้องเป็นยายแก่ที่ไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิตกัน? พ่อกับแม่ข้าจะไม่วางใจเอานะ!" จูเฉียนเฉี่ยนตาแดงรื้นขึ้นมา

นางมองไปยังรถม้าที่แล่นห่างออกไป รู้ว่าตอนนี้ตนเองตามไปไม่ทันแล้ว เสียใจจนอยากจะร้องไห้

"ใครไม่ให้เจ้าแต่งงานกัน? ข้าจะให้ป้าของเจ้าหาคู่ครองที่เหมาะสมให้เจ้เาอง"

"ชีวิตของข้าไม่เหมาะกับคนธรรมดา!" จูเฉียนเฉี่ยนร้องขึ้นมาอีก

นางแต่งงานส่งเดชไม่ได้

"เช่นนั้นก็หาคนที่เหมาะก็จบแล้วนี่!" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตะคอกเสียงขรึม

ถึงอย่างไรถ้าเขาทำให้จูเฉียนเฉี่ยนไประรานตระกูลฟู่ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีหน้าไปพบหมอฟู่แล้ว

จูเฉียนเฉี่ยนพอเห็นว่าไม่ว่าจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้นางไปตามฟู่จิ้นเชินอีก จึงทำได้แค่กัดฟันกลับไป

นางไปเมืองหลวงอีกรอบก็จบแล้วไหม? ถึงอย่างไรพอถึงเมืองหลวง ถ้าจะหาบ้านตระกูลฟู่ก็น่าจะถามหาไม่ยาก!

เมืองหลวงยังมีใครไม่รู้จักบ้านฝ่ายหญิงของฟู่จาวหนิงบ้าง?

"เจ้าเด็กคนนี้นี่" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมองแผ่นหลังจูเฉียนเฉี่ยนที่กระฟัดกระเฟียดออกไป รุ้สึกว่านางยังไม่ยอมตายใจ

หลังจากกลับไปเขาก็บอกกับฮูหยินว่า คอยจับตาดูจูเฉียนเฉี่ยนไว้ จะให้นางไปเมืองหลวงสร้างความวุ่นวายไม่ได้

หลังจากกลุ่มฟู่จาวหนิงกลับถึงเมืองหลวง ก็นอนหลับเต็มๆ ไปวันหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นมากินข้าว แล้วก็งัวเงียๆ หลับไปถึงสองวัน

วันที่สามนางจึงเพิ่งฟื้นกลับมาอย่างเต็มกำลัง

ตอนที่ลุกขึ้นมา เสิ่นเชี่ยวกับฟู่จาวเฟยก็มาที่จวนอ๋องแล้ว

"ท่านพี่!" ฟู่จาวเฟยพอเห็นนาง ก็รีบวิ่งเข้ามา

เขาพิจารณาตัวฟู่จาวหนิง เป็นห่วงไปหมด

"ท่านเหนื่อยจนผอมไปเลย!"

ฟู่จาวหนิงสองเดือนนี้ผอมไปพอสมควร เห็นได้ชัดเลยทีเดียว

เสิ่นเชี่ยวเองก็ยังปวดใจน่าดู หลังจากฟู่จิ้นเชินกลับมา นางเองก็เห็นว่าเขาผอมโซลงไป น้ำหนักที่กลับมาเมืองหลวงแล้วขุนขึ้นอย่างลำบากหายไปอีกรอบแล้ว

ตอนนี้ก็เห็นว่าฟู่จาวหนิงผอมไปมากเหมือนกัน

พ่อลูกคู่นี้พอวุ่นแล้วคือเหมือนกันเลย

"ข้าจะตุ๋นน้ำแกงโสมให้ ไก่ที่น้าเซี่ยของเจ้าเลี้ยง เนื้อสดหวานมาก ลุงจงฆ่าไก่ กำชับมาว่าให้ข้ารีบส่งมาให้เจ้าดื่ม"

เสิ่นเชี่ยวหิ้วตะกร้าของกินอยู่ใบหนึ่ง หลังจากเข้ามาก็ยกโถน้ำแกงด้านในออกมา และจัดแจงหยิบชามตะเกียบ

"หอมจัง" ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเสิ่นเชี่ยวผาดหนึ่ง และเห็นว่านางก็ซูบผอมไปเหมือนกัน "ช่วงนี้เป็นห่วงท่านพ่อหรือ?"

นี่น่าจะกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยกระมัง ดังนั้นต่อให้อยู่ที่บ้านก็ยังผอมไปขนาดนี้

เสิ่นเชี่ยวเองก็นั่งอยู่ข้างๆ นาง จู่ๆ ก็บอกกับนางมาเรื่องหนึ่งว่า "อ๋องฉยงพาท่านหญิงปิงอวี้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง เฉินฮ่าวปิงหรือ?

"พวกเขาในที่สุดก็ออกจากเมืองหลวงแล้วหรือ?"

"ใช่ แต่ข้าก็หาข่าวมา เห็นว่าอ๋องฉยงออกไปอย่างมั่นคงอยู่ แต่แม่ลูกท่านหญิงปิงอวี้ไม่อยากไป ยังอาละวาดขึ้นที่ประตูเมืองด้วย แต่สุดท้ายก็ถูกอ๋องฉยงตบฉาดไปทีหนึ่ง ผลักขึ้นรถม้าแล้วออกไป"

ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว

ฮูหยินเฉินกับเฉินฮ่าวปิงไม่อยากไปจากเมืองหลวง จะต้องรู้สึกว่าไปกับอ๋องฉยงแล้วไม่มีเรื่องดีอะไร แต่ว่าอ๋องฉยงทำไมต้องพาแม่ลูกคู่นี้ไปให้ได้ล่ะ?

หรือไม่กลัวพระชายาอ๋องฉยงอาละวาดแล้ว?

"ทูของแคว้นหมิ่นเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม? ได้ยินข่าวเรื่ององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาถึงเมืองหลวงหรือเปล่า" ฟู่จาวหนิงถาม

เสิ่นเชี่ยวส่ายหัว "ไม่ได้ยินเรื่องที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาเมืองหลวงเลย"

เอ๋?

นี่มันแปลกๆ อยู่นะ

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา หรือว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกฝ่าบาทต้าชื่อจับกลับไปแล้ว? แล้วหยวนอี้ล่ะ?

พอเรื่องหลักจบลง นางก็เริ่มมาคิดเรื่องขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว

ถึงอย่างไร เจ้าอารามโยวชิงก็เคยคำนวณเรื่องคนที่มีชะตาต้องกันกับเซียวหลันยวนไว้นะ ตอนนี้พอว่างขึ้นมา ฟู่จาวหนิงพอคิดถึงเรื่องนี้ก็เริ่มจะใส่ใจขึ้นบ้างแล้ว

จริงด้วย เจ้าอารามโยวชิงบอกว่าอยากเจอนางนี่นา