อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1878

เหล่าทหารถ้าให้บอกว่าตัวเองไม่สบายตรงไหน แล้วยังไม่มีอาการคลื่นไส้อาเจียน หรือปวดท้องปวดบิดปวดหัวหรืออยากถ่ายอะไรทำนองนั้นเลย

พวกเขาแค่รู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงอย่างเดียวเท่านั้น!

"แม่งเอ๊ยจู่ๆ ก็มาอ่อนแรงเป็นผู้หญิงได้ยังไงกัน!" มีคนอดก่นด่าตัวเองขึ้นมาไม่ได้ คิดจะยกมือขึ้นทุบตัวเองก็ยังไม่มีแรงเลย

ตอนนี้จู่ๆ ก็สัมผัสได้ว่าอะไรคืออ่อนแอดั่งหลิวต้องลม ปวกเปียกจนดูแลตัวเองไม่ได้

มีคนลงไปนอนบนพื้นขนาดแค่จะปีนขึ้นมาก็ยังไม่มีแรง

"ลุกขึ้นมา!"

"บอกให้พวกเจ้าลุกขึ้นมา ไม่ได้ยินรึ? อย่าบีบให้ข้าต้องซัดพวกเจ้านะ!"

โจวติ้งเจินโมโหจนมึนงง ตะโกนขึ้นดังลั่น กระโจนลงมาจากม้า สาวเท้าเดินเข้าไปข้างตัวทหารที่อยู่ใกล้เขาที่สุด ยกเท้าขึ้นเตะคนที่นอนอยู่บนพื้น

"ลุกขึ้นมาได้ยินไหม? พวกเจ้าดูซิพวกเหมือนตัวอะไรกันไปแล้ว?"

มาตีเมืองกันแท้ๆ แต่ตอนนี้ดันมานอนบนพื้น! มานอนกันจนทำให้คนบนหอเมืองหัวเราะเยาะ! ดูแล้วยังเป็นเขาด้วยที่กลายเป็นเรื่องตลก!

"พวกเจ้าสภาพแบบนี้ ขุนพลอย่างข้าก็เหมือนเข้ามาเป็นตัวตลกให้เขาดูแล้ว!"

เข้ามาเป็นตัวตลกให้เซียวหลันยวน!

และตอนนี้ บนหอเมืองก็มีเสียงของเซียวหลันยวนลอดเข้ามา

"ขุนพลโจวพาทหารห้าพันมาเล่นละครจำอวดให้ข้าดูเรอะ?"

โจวติ้งเจินได้ยินคำนี้อย่างชัดเจน โมโหจนปากจมูกเบี้ยว!

แต่ในเวลาแบบนี้ ก็ยังมีทหารทยอยกันล้มต่อ ทีละกลุ่มทีละกลุ่ม

โจวติ้งเจินสิ้นหวังแล้ว จะโจมตีเมืองก็ทำไม่ได้

เขาอยากจะให้พวกทหารลุกกันขึ้นมา ถอยกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

มาปล่อยให้ตัวเองถูกหัวเราะเยาะภายใต้สายตาอ๋องเจวี้ยนต่อไปแบบนี้ไม่ได้