อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1879

แต่ว่านางเองก็เห็นว่าฝนเองก็ตกอย่างที่ฟู่จิ้นเชินคำนวณไว้จริงๆ

ตอนนี้พอเห็นสีหน้าของฟู่จิ้นเชินกับอันเหนียน ก็รู้ว่าน่าจะเรียบร้อยดี

"ให้ใต้เท้าอันเล่าเถอะ เขาเล่านิทานเก่งกว่าข้า" เซียวหลันยวนไม่ค่อยชินที่ต้องพูดอะไรยาวๆ สถานการณ์แบบนี้ให้อันเหนียนพูดดีที่สุด

อันเหนียนเองก็ดูจนใจ นี่มองเขาเป็นพวกนักเล่านิทานหรือไรกัน?

ปกติเขากับพูดกับพระชายามากหน่อย อ๋องเจวี้ยนก็จะหึงหวงขึ้นมา แล้วมาใช้เขาแบบนี้ ไม่หึงแล้วเรอะ?

ถึงแม้จะไม่ค่อยพอใจ แต่ตอนที่สายตาคาดหวังของฟู่จาวหนิงหันมา อันเหนียนก็เล่าฉากเมื่อครู่ออกมาอย่างมีชีวิตชีวา

ฟู่จาวหนิงหลังจากฟังก็อดขำขึ้นมาไม่ได้

"ดูท่าขุนพลโจวคืนนี้คงจะน่าเวทนาเอาเรื่อง ฤทธิ์ของผงยานั่น ก็ทำให้พวกเขากระทั่งแรงจะตั้งค่ายก็ยังไม่มีจริงๆ นั่นล่ะ"

ยิ่งไปกว่นั้นพวกเขายังไม่มีแรงจะเดินไปไหนไกลได้ด้วย

ถ้าหากฝนตกทั้งคืน เช่นนั้นพวกเขาก็อาจจะต้องตากฝนกันทั้งคืน

และคืนนี้ โจวติ้งเจินก็ซมซานจนต้องด่าพ่อล่อแม่ออกมาเลยทีเดียว

แต่ว่าคนมากมายแค่แรงจะด่าก็ยังไม่มี

ยังดีที่ฝนห่านี้ไม่ได้มีฟ้าผ่า พวกเขาถอยลงไปตีนเขากันอย่างยากลำบาก ที่นั่นมีต้นกล้วยอยู่ผืนใหญ่ แล้วยังมีป่าต้นไม้หนาทึบอีกด้วย

ทุกคนทำได้แค่หลบเข้าไปในป่า เด็ดใบเกล้วยมาบังฝนเอาไว้

และเรื่องแค่นี้ ก็ใช้แรงของพวกเขาไปทั้หงมดเลยทีเดียว สุดท้ายแต่ละคนก็นอนกองกันอยู่บนพื้นลุกไม่ไหว

ส่วนพวกทหารที่โชคดีหน่อยไม่ได้สูดผงยาจนไม่มีเรี่ยวแรง ก็ทำได้แค่รับผิดชอบดูแลเพื่อทหารทั้งหมด

อยากจะต้มน้ำให้พวกเขา แต่ฝนตกจนเก็บฟืนไม่ได้ จุดไฟไม่ขึ้น

ทำได้แค่รองน้ำฝน

และยังมีบางส่วนที่ตากฝนอยู่ ก็ต้องแบกไปยังที่หลบฝน โจวติ้งเจินยังต้องการให้พวกเขาตรวจสอบสถานการณ์ให้ชัดเจน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงไม่มีเรี่ยวแรงกัน จนทำเอาทหารที่ไม่โดนยาเข้าไปวุ่นกันหัวหมุน