อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1872

"หมอฟู่ออกมาก่อน ขุนพลโจวของพวกเรามีคำถาม! ทำให้การรักษาผู้ป่วยล่าช้า หมอฟู่แบกรับความรับผิดชอบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!"

ขุนพลน้อยคนนั้นยังคงตะโกนปาวๆ อยู่ใต้หอเมือง

สีหน้าเซียวหลันยวนถมึงทึงไปแล้ว ถ้าไม่ใช่มีหน้ากากบังอยู่ หน้าของเขาตอนนี้คงจะดำยิ่งกว่าท้องฟ้าราตรีเสียอีก

ฟู่จิ้นเชินเองก็โกรธเหมือนกัน

เขายืนอยู่ข้างๆ เซียวหลันยวน คิดจะเตือนเขาว่าอย่าออกไปรับมือกับดจวติ้งเจินด้วยตนเอง แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าโจวติ้งเจินจะมีความคิดไปอยู่บนตัวจาวหนิง!

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงถ้าออกไป โจวติ้งเจินจะปล่อยนางกลับมาได้อย่างไร?

พวกเขาคิดแผนของโจวติ้งเจินออกแทบจะทันที

"เขาคิดจะควบคุมฟู่จาวหนิงไว้ แล้วเอาจาวหนิงมาคุกคามเจ้า" ฟู่จิ้นเชินทั้งเคืองทั้งโกรธ

"ฝันไปเถอะ"

เซียวหลันยวนกระโจนลงมาจากหอเมืองราวกับเหยี่ยวโฉบ

ขุนพลน้อยคนนั้นรู้สึกเหมือนมีพลังวูบหนึ่ง เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดผวา ยังไม่ทันได้เห็นชัดว่าเป็นใคร ก็ได้ยินเสียงดังพลั่ก ส่วนตนเองถูกเตะลอยออกไปแล้ว

การลอยนี้ ปลิวไปไกลมาก เหมือนกับลอยตามลม หล่นกระแทกพื้นห่างไปลิบๆ

จุดที่ตกอยู่ใกล้กับโจวติ้งเจิน

และเซียวหลันยวนหลังจากถีบคนออกไปแล้ว ก็ร่อนลงมาบนหลังม้าขุนพลน้อย

สองเท้ายืนอยู่บนอานม้า ยืนอย่างมั่นคง นอกผมดำที่ปลิวสยาย ก็ยืนตระหง่านดุจต้นสน

ม้าที่อยู่ใต้เท้าแม้จะไม่ค่อยสงบนัก แต่ก็ถูกท่วงท่าของเขากดดันไว้ แค่พ่นลมหายใจไม่กล้าขยับตัว

"อ๋องเจวี้ยน!"

ฟู่จิ้นเชินกับอันเหนียนตกใจสะดุ้งโหยง พุ่งเข้าไปเกาะขอบหอเมืองแล้วมองลงไป