อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1871

"วัตถุดิบยาในการรักษาไม่พอ แต่วัตุดิบยาที่เอาไว้ล้มคน ข้ายังมีอยู่ หลังสกัดให้บริสุทธิ์แล้ว แค่กำมือเดียวก็ล้มคนเป็นร้อยได้"

ฟู่จาวหนิงเตรียมทำเรื่องนี้ไว้แล้ว ถ้าหากโจวติ้งเจินจะทำตัวโหดร้ายจริง เช่นนั้นนางก็ไม่ตะขิดตะขวงใจที่จะมองประสบการณ์ที่จะไม่ลืมไปทั้งชีวิตให้กับเขา!

ยาที่สกัดให้บริสุทธิ์ ในคลังสกัดยาของนางมีอยู่

"ต่อให้ล้มได้แค่ครึ่งร้อย ก็เพียงพอแล้ว" อันเหนียนในดวงตามีรอยยิ้ม

ใครบอกว่าฟู่จาวหนิงเป็นแต่วิชาแพทย์? ใครบอกว่านางเป็นแค่หมอคนหนึ่ง?

ถ้าเป็นแบบนี้ พลังสังหารของนางแค่คนเดียวก็ยิ่งใหญ่มาก

"ส่งคนออกไปเตรียม ถ้ามีใครได้ยินข่าวลือ ให้ช่วยปลอบประโลมพวกเขา เมืองเจ้อไม่มีทางส่งพวกเขาออกไป" เซียวหลันยวนเอ่ยกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยว

"เข้าใจแล้ว ข้าน้อยจะไปทำเดี๋ยวนี้!"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมีความมั่นใจขึ้นมากแล้ว

คุณชายฟู่ดูท้องฟ้าได้ อีกเดี๋ยวฝนจะตก บวกกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนคนเดียวก็สามารถตัดกำลังการรบของทหารนับพันได้ ส่วนโจวติ้งเจินที่แข็งแกร่ง ก็ยังมีอ๋องเจวี้ยนคอยรับอยู่ตรงนี้แล้ว

อ๋องเจวี้ยนเมื่อครู่บอกไว้แล้ว โจวติ้งเจินไม่ใช่คู่มือของเขา

จุดนี้ ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็เชื่อ เพราะอ๋องเจวี้ยนแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่คนที่ชอบโอ้อวด ขอแค่เขาพูดออกมาแล้ว ก็จะทำได้อย่างแน่นอน

ส่วนหลังจากที่ต้านกับโจวติ้งเจินแล้ว หลังจากนี้จะอธิบายกับองค์จักรพรรดิอย่างไร จะถือเป็นการขัดพระราชโองการหรือไม่ เรื่องเหล่านี้ ตอนนี้ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวขี้เกียจจะไปคิดแล้ว!

ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีหลังคาคุ้มกะลาหัวอยู่ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ตำแหน่งข้าราชการนี้เขาไม่เอาแล้วก็ได้ จะปลดเกราะกลับไปทำนาทำไร่ซะ!

องค์จักรพรรดิทำเช่นนี้ ทำให้เขาผิดหวังอย่างที่สุด

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพาคนไปจัดการทันที

ประชาชนกับผู้ประสบภัยในเมืองได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว พวกเขาล้วนหวาดผวากันขึ้นมา

ยังดีที่ก่อนหน้านี้หลังจากมีคนยุยงให้ผู้ประสบภัยก่อเรื่องที่ประตูเมืองเซียวหลันยวนก็พาทหารชั้นยอดนำคนออกไปสอบสวน ก็จับพวกที่คิดไม่ดีคนอื่นมาอีกหลายคน ดังนั้นตอนนี้แม้ทุกคนจะรู้สึกหวาดผวา แต่ก็ไม่มีการยุยงปลุกปั่น และยังมีผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพาคนออกไปปลอบโยนอีก