อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1796

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าตอนนี้ต่อให้จะรับประกันดีแค่ไหน เซียวหลันยวนก็ยังกังวลตนเองอยู่ดี

ก็เหมือนกับที่เขาไม่ยอมกลับเมืองหลวง นางก็รู้สึกกังวลว่าเขาจะติดโรคระบาดที่นี่

"พรุ่งนี้ท่านกลับเมืองหลวงเถอะ เอาจริงๆ ท่านอยู่ที่นี่ข้าก็เป็นห่วงอยู่ตลอด แล้วท่านก็ตามข้ามาแบบนี้อีก"

"พรุ่งนี้จะดูสถานการณ์ ข้ารับปากเจ้า จะไม่คอยตามเจ้าแล้ว"

"ไม่ตามแล้วหรือ?"

"ใช่ แค่รู้ว่าทุกวันเจ้าผ่านไปอย่างไร ทำอะไรบ้าง ในใจข้าก็พอเข้าใจแล้ว จะไม่ตามอีก"

แม้จะเป็นห่วง แต่ตอนนี้พอได้ติดตามมาวันหนึ่ง ได้รู้ว่านางใช้ชีวิตผ่านไปอย่างไร ก็ยังดีกว่าก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้อะไรเลย ทำได้แค่คอยจินตนาการผ่านถ้อยคำบนจดหมาย

เขาจะมาถ่วงแข้งขานางไม่ได้ เพราะแม้แต่เขาก็รู้ ว่าเมืองเจ้อตอนนี้ขาดฟู่จาวหนิงไม่ได้

"ถ้าอย่างนั้นท่านไปพักกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเถอะ ทางนั้นอย่างน้อยก็ไม่มีคนป่วย"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าในโรงหมอก็ยังมีความเสี่ยงสูง

"พรุ่งนี้ข้าไม่อยู่ที่โรงหมอ ข้าจะไปที่อื่นหน่อย"

ฟู่จาวหนิงเห็นว่าเซียวหลันยวนมีแผนการของตนเองอยู่ จึงไม่ได้ถามอะไรเขามากขึ้น ถึงอย่างไรเขาปล่อยนางให้อยู่ที่นี่รักษาคนป่วยได้ ไม่ได้ดึงดันจะพานางกลับ นางก็ไม่มีเหตุผลที่จะอ้างว่าทำเพื่อเขา แล้วบังคับให้เขาไปไหนมาไหนได้ตามใจนาง

แต่ว่านางก็คิดถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา "เมื่อครู่ลุงหวังคนนั้น เหมือนมีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ ท่านเห็นว่าอย่างไร?"

"ข้าเห็นว่าอย่างไร? ข้าทนดูอยู่น่ะสิ"

เซียวหลันยวนร้องเชอะขึ้นมา เหลือบมองที่ข้อมือนาง

เขาทนที่จะไม่ลงมือได้ถือว่ายอดมากแล้ว ยังจะมาถามว่าเห็นว่าอย่างไรอีก?

ฟู่จาวหนิงฟังความหมายของเขาออก หัวเราะพรวดออกมา "ไม่มีอะไร ดูเหมือนออกแรง แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าจะให้เขามาทำร้ายมือข้าได้อย่างไรกัน? มือของข้าล้ำค่ามากนะรู้หรือเปล่า?"

"ข้าให้สือซื่ออยู่ที่นั่นแล้ว พรุ่งนี้รอเขาฟื้นแล้วค่อยถามให้ชัดเจน"

"อายวน ท่านที่แสนดีจริงๆ" ฟู่จาวหนิงอดชมเขาขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้

ข้างกายนาง ถ้ามีคนแปลกๆ ขึ้นมา เขาจะคอยระวังให้ตลอด แล้วจะทำให้มันชัดเจนด้วย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน