อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1795

เรียนได้เท่าไรก็เรียนเท่านั้น

"ข้าไม่กลัวเหนื่อยหรอก เอาจริงๆ สมัยก่อนข้าเองก็มาจากครอบครัวที่ยากจนด้วย หลายปีมานี้ครอบครัวดีขึ้นมาก แต่ทุกวันข้าก็ยังปลูกผักอยู่ในเรือน แล้วยังฝึกมวยทุกวัน สุขภาพก็ดีมาก"

"มองออกเลยว่าสุขภาพของหมอหลินดีมาก นี่จึงน่าจะเป็นสาเหตุที่หมอฟู่พาท่านมาในวันแรก แล้วก็ให้ท่านมาคอยเฝ้าที่นี่นั่นล่ะ"

อาเหอรู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้แม้ฟู่จาวหนิงจะไม่พูดออกมา แต่ในความเป็นจริงพอคนมาถึงนางก็สังเกตไปแล้ว การที่นางพาหมอหลินมา จะต้องเป็นการคัดเลือกของนางแน่นอน

"จริงหรือ? ถ้าพูดเช่นนี้ พระชายาก็ถือว่ามีสายตาเฉียบคมอยู่นะ ฮ่าๆ" หมอหลินแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ

ฟู่จาวหนิงกลับไปพร้อมเซียวหลันยวน

มีคนถือตะเกียงนำหน้าให้

เมืองเจ้อยามนี้ เงียนงันไปหมด ฟ้าดำมืดมีดวงดาวไม่มาก

บนถนนมีแค่เสียงเท้าของพวกเขา เบามาก

พอคิด ก็รู้สึกเหมือนเป็นคืนฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่ในใจพวกเขาเข้าใจดี สำหรับเมืองเจ้อแล้ว นี่เหมือนถูกกดทับด้วยลมพายุไว้

"อาเหอคนนี้ ดูแล้วไม่เลวเลย" เซียวหลันยวนตัดบทความคิดของฟู่จาวหนิง

"อืม เป็นผู้ประสบภัย แต่เป็นคนฉลาด เรียนรู้เร็ว แล้วก็ซื่อสัตย์ด้วย" ความฉลาดกับความซื่อสัตย์บางครั้งก็ไม่ได้อยู่ในคนคนเดียวกัน แต่อาเหอกลับมี

"ถ้าหากใช้ได้ ถึงตอนนั้นจะพาไปเมืองหลวงด้วย"

"ถึงตอนนั้นลองถามความเห็นพวกเขาก็แล้วกัน" ฟู่จาวหนิงมองเขา "ท่านคิดว่าผู้ประสบภัยเหล่านี้จะจัดการอย่างไรดี?"

คงเอามายัดไว้ในเมืองเจ้อแบบนี้ไม่ได้

เซียวหลันยวนถอนหายใจออกมา "นี่เป็นเรื่องของโหยวจางเหวินกับอันเหนียน เจ้าไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น"

นางไม่เหนื่อยบ้างหรือไรนะ?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน