อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1776

ฟู่จาวหนิงดึงสติกลับมาไม่ได้ไปพักหนึ่ง

นางมองเซียวหลันยวน เพราะอยู่ใกล้มากที่สุด แต่ก็ยังมองเห็นตาของเขา รู้สึกแค่ว่าในตาของเขามีประกายดวงดาวอยู่...

อา นั่นเป็นครั้งแรกที่นางเกิดอาการคลั่งรักจนอยากจะบ้าอยากจะตายเพื่อเขา อยากจะใช้เวทมนต์กระแทกกำแพงให้ดังก้องเพื่ออ๋องเจวี้ยน

"ท่านทำได้อย่างไรกัน? องค์จักรพรรดิยอมได้อย่างไร?"

ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำ ถามเซียวหลันยวนขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

คำนวณจากจดหมายก่อนหน้า จนถึงตอนที่เขานำวัตถุดิบยาและคนจำนวนมากมาที่นี่ ระหว่างนี้ก็เหมือนใช้เวลาไปไม่มากเลย

หรือก็คือ เขาจะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จได้ จะต้องใช้ความกล้าหาญและกลยุทธ์มากมาย ทำปั๊ปก็เสร็จปุ๊ปเลยทีเดียว

นี่เป็นประโยคที่พูดได้ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เขาจะยอมเห็นด้วยได้อย่างไรกัน?" เซียวหลันยวนเอ่ยอย่างสงย "ก็แค่ขวางข้าไม่อยู่เท่านั้น"

"หนึ่งครั้งสองครั้ง สามครั้งสี่ครั้งแบบนี้ เกรงว่าเขาคงไม่ทนต่อไปแล้ว ท่านไม่กลัวว่าเขาจะก่อเรื่อง แล้วพุ่งเข้ามาแว้งกัดท่านหรือไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงคิดถึงความยากลำบากตอนที่เขาจัดการเรื่องนี้ที่เมืองหลวง ก็อดรู้สึกปวดใจขึ้นมาไม่ได้

เซียวหลันยวนมองออกถึงความเป็นห่วงในสายตานาง ใจอ่อนลงมา

ไม่มีอะไรจะสุขใจเท่ากับการที่คนที่เรารักเห็นค่าในสิ่งที่เราทำ

"ไม่ต้องกังวล ทหารมาเราก็เข้าขวาง น้ำมาเราก็อุดซะ รีบไปจัดงานให้พวกเขาเถอะ เอาเรื่องสำคัญแบ่งให้พวกเขาไปทำ อย่ามาแบกไว้ให้ตัวเองเหนื่อยเลย"

เซียวหลันยวนเชิดคาง มองไปทางพวกหมอ

มีหมอที่ไม่มีจรรยาบรรณ คิดจะจ่ายวัตถุดิบยาแพงๆ ให้กับนาง จะหาเงินก้อนใหญ่จากนาง

หมอหลินคนนี้ถือว่ามีคุณธรรมอยู่ เพียงแต่ตอนนี้พูดจาไม่ค่อยน่าฟังนัก

เขาบอกว่า แม่นาง ปู่ของเจ้าน่ะใกล้จะเดินจนสุดทางนี้แล้ว อย่าฝืนดึงเขาต่อไปเลย ประหยัดเงินให้เขาได้กินได้ดื่มสิ่งที่ต้องการเถอะ อย่าเอาเงินมาใช้ซื้อยา มันไม่มีประโยชน์

ฟู่จาวหนิงตอนนี้เห็นเขาก็จำขึ้นมาได้

"หมอหลินใช่ไหม?"

หมอหลินตกใจหน่อยๆ "พระชายาอ๋องเจวี้ยนยังจำข้าได้ด้วยหรือ?"

พูดจบคำนี้ เขาก็รู้สึกละอายใจ "ละอายเหลือเกิน ละอายใจเหลือเกิน ตอนนั้นข้า..."