อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1775

"ไม่รู้สิ รอเจ้าบอกมาแล้วกัน แต่ว่าไม่ว่าจะเท่าไร ถ้าเจ้าต้องการ ข้าก็จะไปหามา" เซียวหลันยวนบีบคางนางเบาๆ มองนางอย่างตั้งใจ "ข้าคือสามีเจ้านะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ข้าก็หวังให้เจ้าคิดถึงและมาหาข้าเป็นคนแรก"

เขาหวังว่านางมีเรื่องอะไรที่ลำบากจะสามารถมาหาเขาเป็นคนแรกได้ พึ่งพาเขาเสียหน่อย อย่าเอาแต่ข้ามตัวเขาไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

"ข้าคิดว่าเรื่องวัตถุดิบยา..." ซือถูไป๋เขาทำเรื่องพวกนี้อยู่ ดังนั้นไปหาเขาน่าจะตรงไปตรงมามากกว่า ดังนั้นนางจึงคิดถึงซือถูไป๋ขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ

แต่นางท้ายสุดก็ยังต้องล้มเลิกความคิดนี้ไปนี่?

แต่ว่า ครั้งนี้นางไม่ได้คิดถึงเซียวหลันยวนเลย

นางเดิมทีก็เป็นคนของพันธมิตรโอสถใต้หล้า ศิษย์พี่ของนางก็อยู่ที่นี่ อาจารย์ก็กำลังคิดหาวิธี ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าพวกเขาหาวัตถุดิบยาได้ทางตรงกว่าเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนส่ายหัว "หนิงหนิง หลายครั้ง ที่เจ้าไม่ค่อยจะเข้าใจเรื่องอำนาจเท่าไรนัก"

ขณะฟู่จาวหนิงกำลังคิดประโยคนี้ของเซียวหลันยวน พวกของชิงอีในที่สุดก็ตามมาถึงแล้ว

ขบวนรถที่ยิ่งใหญ่ ทำเอาคนทั้งหมดตกตะลึง

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวนำขบวนรถมาที่นี่ ต่งฮ่วนจือพวกเขาก็ออกไปดูแวบหนึ่ง แล้วจึงรีบเข้ามารายงานกับฟู่จาวหนิง

"ศิษย์น้องหญิง เจ้ารีบออกมาเร็ว!"

"หมู่ฟู่ รีบออกมาเร็ว!"

"พี่หญิงฟู่ มีรถตั้งเยอะ ม้าตั้งแยะ คนเพียบเลย!" เสี่ยวยายังวิ่งมาตบประตูของฟู่จาวหนิง

เซียวหลันยวนสวมหน้ากาก จูงมือฟู่จาวหนิง

"ไป ไปดูวัตถุดิบยากลุ่มแรกที่ข้าเอามาให้กัน"

ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต "ข้ายังคิดว่าท่านคิดถึงข้า ก็เลยรีบขี่ม้ามาพบข้าคนเดียวเสียอีก"

เซียวหลันยวนถูกคำนี้ของนางแหย่จนหัวเราะ

เขาเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ "ข้าได้จดหมายของพวกเจ้า ก็รู้ว่าเจ้าทางนี้ลำบากมาก ข้ามามือเปล่าคนเดียวจะมีประโยชน์อะไร? ถ้าข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย ข้าเข้ามาก็มีแต่จะทำให้เจ้าเสียเวลาน่ะสิ"

เขาจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไรกัน?

หรือว่าต้องเข้ามาดูนางที่ทั้งเหนื่อยทั้งกังวลแบบนี้น่ะหรือ?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน