อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1772

เซียวหลันยวนบีบมือฟู่จาวหนิง

นางจะต้องเหนื่อยล้าไปหมดแน่ๆ

เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ "ได้ยินจากอันเหนียนว่าเจ้าขาดแคลนวัตถุดิบยา?"

"อืม ไม่ใช่แค่ตอนนี้ที่คนป่วยที่เป็นโรคระบาดต้องการวัตถุดิบยา แต่ยังต้องเตรียมการป้องกันไม่ให้มีคนถูกระบาดอีก ตอนนี้จากที่เห็น เส้นทางการระบาดยังไม่ถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์"

ฟู่จาวหนิงยอมให้ตนเองพิงหน้าอกเขาพักผ่อนสักครู่

แต่นางก็รู้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นางจะมาพักผ่อนอย่างผ่อนคลายได้

นางพลิกมือมากุมมือเซียวหลันยวน ลืมตากว้าง เอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ "ดังนั้นท่านจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ พรุ่งนี้กลับเมืองหลวงเถิด"

"ไล่ข้าไวขนาดนี้เชียว?"

ฟู่จาวหนิงถอนใจ "เพราะข้ากังวลว่าถ้าท่านอยู่อีกวันสองวันแล้วจะออกไปลำบากแล้ว"

ถึงตอนนั้นถ้าคนถูกระบาดมีมากขึ้น ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็คือการปิดเมือง

ถ้าปิดเมืองขึ้นมา พวกเขาก็ออกไปมไม่ได้ อยู่ที่นี่ไปก็อันตรายถ้าออกไปก็จะมีความเสี่ยงเอาเชื้อโรคออกไปอีก

ฟู่จาวหนิงในฐานะหมอคิดว่ามันไม่ค่อยจะฉลาดนัก

แต่ว่านางไม่พูดผลลัพธ์ว่าอาจจะต้องปิดเมืองกับเซียวหลันยวน เพราะหากพูดออกไป เซียวหลันยวนไม่มีทางปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ต่อแน่

แต่นางก็คิดไม่ถึงว่า นางยังไม่ทันพูดออกมา เซียวหลันยวนกลับคิดไปถึงแล้ว

"ก่อนหน้านี้โรคระบาดนั่นของชินอ๋องเซียว องค์จักรพรรดิหวาดกลัวมาก จึงออกคำสั่งให้ตรวจสอบคนเข้าออกเมืองอย่างเข้มงวด ถ้าคนที่ติดโรคระบาดเพิ่มขึ้นมา เขาก็จะให้คนปิดประตูเมืองไว้ ไม่ให้คนเข้า ตอนนี้ในโรคหวัดในเมืองเจ้อ การแพร่กระจายยังร้ายกาจกว่าโรคนั่นของชินอ๋องเซียวเสียอีก"

เซียวหลันยวนตอนที่รอนางอยู่ก่อนหน้านี้ก็ถามคำถามกับอันเหนียนและต่งฮ่วนจือไปไม่น้อย

"ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็น่าจะต้องถึงขึ้นปิดเมืองเจ้อเลยกระมั่ง เข้าได้แต่ออกไม่ได้?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน