อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1773

ความรักต่อประชาชนของฟู่จาวหนิง มากกว่าโอรสสวรรค์ที่พวกเขาเคารพกว่ามากนัก

เซียวหลันยวนอดกัดเบาๆ ลงไปบนหน้านางไม่ได้ เอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆ "ข้าว่า ตำแหน่งนั้นในวังจักรพรรดิควรให้เจ้าไปนั่ง"

"พรวด" ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมา "คำพูดนี้มันพูดเรื่อยเปื่อยได้ด้วยหรือ?"

จะให้นางขึ้นเป็นจักรพรรดินีหรือไรกัน?

"เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่เจ้าจะเอาตัวเองมาถวายให้ประชาชนของเขาอยู่แล้ว" เซียวหลันยวนร้องเชอะขึ้นมา

"ท่านอยากให้ข้าไปเป็นจักรพรรดินีหรือไรกัน? แล้วจักรพรรดินีอยู่ในวังหลังต้องมาสามพัน..."

ฟู่จาวหนิงเองก็หยอกตามมา แต่นางยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกปากของเซียวหลันยวนประกบปิดเสียแล้ว

จนนางหายใจหอบ เซียวหลันยวนจึงปล่อยนาง จิ้มไปที่แก้มนาง "ล้อเล่นแบบนี้ห้ามพูดอีกนะ"

ยังอยากจะได้สามพันอะไรที่วังหลังกัน?

คิดอะไรน่ะ?!

ไม่รู้เพราะอะไร ยิ่งโมโห เซียวหลันยวนก็ยิ่งควบคุมความคิดตนเองไม่อยู่ ถ้าหากฟู่จาวหนิงไปเป็นจักรพรรดินีจริง ก็จะมีทั้งสวามี แล้วยังมีสามพันที่วังหลังอีก แบบนั้น ซือถูไป๋คงได้รีบเข้าวังแน่ๆ

ชิ่งอวิ๋นเซียวเจ้าผู้นำน้อยตระกูลชิ่งนั่น ก็น่าจะเข้าวังด้วยไหม?

แล้วก็องค์ชายสองต้าชื่อนั่นอีกคน ตอนนี้น่าจะยังไม่ปล่อยวางจากฟู่จาวหนิงกระมัง? บวกเขาไปอีกคน

แล้วยังมีใครอีก? อันเหนียนด้วยไหมนะ?

เซียวหลันยวนรีบส่ายหัว เอาความคิดไร้สาระของตนเองสะบัดออกไป

ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง เขาคงได้บ้าตายแน่

ฟู่จาวหนิงกลั้นขำมองเขาแล้วเอ่ยว่า "ทำไม ถูกความคิดของตัวเองเล่นงานจนกลัวล่ะสิ? แต่ว่าท่านก็ไม่คิดดูหน่อย ถ้าเผื่อ ถ้าเผื่อท่านไปนั่งตำแหน่งนั้น ท่านเองก็จะมีสาวงามสามพันที่วังหลังด้วยนะ"

แบบนั้นมันเหนื่อยเกินไป

นางสามารถวางมือแล้วจากไปได้ ทั้งสองคนแค่ไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นศัตรูกัน

เซียวหลันยวนฟังออกถึงความไม่ยึดติดและตั้งใจจริงจากน้ำเสียงนาง ใจก็สั่นขึ้นมา

ตอนนี้เอง เขาเชื่อว่าสิ่งที่นางพูดคือความในใจของนาง

เขาโอบนางไว้แน่น ก้มหน้าจูบลงไปบนหน้าผากนาง

"ตำแหน่งนั้น ใครอยากนั่งก็นั่งไป"

เขาเป็นคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว และเป็นคนที่เคยคิดว่าชีวิตของตนเองจะสั้นแค่ยี่สิบปีด้วยซ้ำ เขาไม่อยากสิ้นเปลืองชีวิตไปกับการช่วงชิงนั้น

"แต่ว่า ยังมีอีกหนึ่งความเป็นไปได้" ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็พูดอีกหนึ่งความเป็นไปได้ หัวเราะพรวดออกมา