อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1768

ทำไมถึงกลายเป็นที่รักยิ่งของอ๋องเจวี้ยนไปได้กัน?

พวกสืออีกับไป๋หูเองก็ใช้ปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปาก หมุนตัวออกไป ไม่อยากฟังเรื่องนี้

จุ๊ๆ ท่านอ๋องไม่เห็นพวกเขาเป็นคนนอกเลย คำพูดพวกนี้ยังพูดตรงหน้าพวกเขาอีก

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน ในดวงตาก็มีรอยยิ้ม

"ขอบคุณอายวนที่ช่วยหนุนข้านะ" นางตอบ "องค์หญิงใหญ่ก็ไม่ค่อยเชื่อฟังหมอจริงๆ ดูแลยากมาก"

"หมอเทวดาฟู่!" นางเป็นแบบนั้นที่ไหน?!

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้จะร้องไห้แล้วจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไร เมื่อครู่เองก็หยุดไอไปแล้วแท้ๆ ตอนนี้พอร้องไห้ก็เริ่มไอขึ้นมาอีก

เฉินเซียงเห็ฯนางไอแบบนี้ก็ร้อนรนขึ้นมาแล้ว

นางอดพูดกับเซียวหลันยวนขึ้นมาไม่ได้ "อ๋องเจวี้ยน องค์หญิงใหญ่ของพวกเรานำความจริงใจมาที่แคว้นเจา ถ้าแคว้นเจาไม่ปกป้องพวกเรา พวกเราก็จะไปที่แคว้นหมิ่นแล้ว!"

"โอ๋?"

เซียวหลันยวนยกเสียงสูง

ตอนที่เฉินเซียงปลุกความสนใจของเขาขึ้นมา แล้วคิดว่ากำลังจะหันมาสอบถามนางนั้น เซียวหลันยวนกลับหันมาหาฟู่จาวหนิง น้ำเสียงเปลี่ยนไป ฟังแล้วดูอบอุ่นชิดเชื้อ

"หนิงหนิง เจ้าไปล้างมือก่อนเถอะ ข้ารอเจ้าอยู่ที่นี่"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ท่านไปเรือนหน้ากับใต้เท้าอันก่อนเถอะ อย่าอยู่ในนี้นานนัก อีกเดี๋ยวพอข้าฆ่าเชื้อหมดทั้งตัวแล้วจะออกไปหาท่าน"

ฆ่าเชื้อทั้งตัวอย่างไรกัน?

คนมากมายล้วนสงสัยกับคำถามนี้ แต่พวกเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ถามออกมา

เซียวหลันยวนให้สืออีไป๋หู่แบกอันเหนียนออกไปที่เรือนนห้า จากนั้นจึงไม่คิดจะหันมามองพวกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งสองคน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน