อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1751

เป็นเจ้าโรคนั้นแล้วหรือ?

"ฮูหยิน ท่านไม่สบายตรงไหน?"

"มีไข้ มึนหัว ตอนนี้ทั้งตัวไม่มีแรงแล้ว เอว เอวก็ปวด แล้วยังไออีก"

ต่งฮ่วนจือพอได้ยินก็รู้สึกว่าแย่แล้ว

เหมือนอาการจะตรงกันหมดเลย

ตอนนี้เองอาเหอก็ออกมา พอเห็นหญิงสาว แม้นางจะสวมหน้ากากปิดจมูกอยู่ แต่เนื่องจากหลายวันนี้เขายุ่งอยู่กับการจัดแจงที่พั จึงจำนางได้

"ป้าอาหลี่?"

"ข้า ข้าเอง"

"ผู้จัดการต่ง นาง นางคือคนในท้องถิ่นขอรับ" อาเหอบอกต่งฮ่วนจือ

สองคนสบตากัน สายตาเคร่งขรึม

ฟู่จาวหนิงบอกไว้ว่ากังวลเรื่องที่คนท้องถิ่นจะติดโรคระบาด นั่นอาจจะระบาดออกเป็นวงกว้างได้ ตอนนี้มีคนท้องถิ่นติดโรคแล้วจริงๆ

ป้าหาหลี่เอ่ยขึ้น "แล้วก้ พวกเราในซอยนั้นยังมีตาเฒ๋าอู๋ที่อาศัยอยู่คนเดียวอีกคน เมื่อครู่ตอนที่ข้าเดินผ่านบ้านเขา ก็ได้ยินเสียงไออย่างรุนแรง ข้าไม่กล้าไปดู ไม่รู้ว่าต้องรายงานใต้เท้าโหยวไหม?"

"ซู๊ด"

สถานการณ์แย่แล้วจริงๆ

"ป้าอาหลี่ ท่านรอก่อน"

อาเหอเข้าไปบอกคำหนึ่ง ให้คนถอยออกไปก่อน จากนั้นจึงให้ป้าอาหลี่เข้ามา เดินตามตนเองไปยังห้องข้างฝั่งตะวันตก

ที่ประตูวงกลม ฟู่จิ้นเชินตรวจดูนางให้ก่อน จากนั้นค่อยตะโกนเรียกฟู่จาวหนิง

ส่วนอาเหอก็รีบไปหาข้าราชการที่รับผิดชอบแล้ว

"เอารถม้าไปดูในบ้านตาเฒ่าอู๋หน่อย" ป้าอาหลี่เดิมทีก็คอยช่วยเหลือเรื่องข้าวต้มมาตลอด ข้าราชการเองก็ล้วนรู้จักนาง สถานที่ที่นางพักก็รู้จักดี

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน