อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1752

ป้าหนิวคิดถึงครอบครัวตนเองที่ป่วยตายระหว่างทาง ก็ก้มหน้าลงปาดน้ำตา

ในใจนางเองก็เจ็บปวดมาก

ในบ้านเหลือนางแค่คนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นครอบครัวก็ล้วนป่วยตายกลางทางในจุดที่แตกต่างกัน กระทั่งไม่ได้จัดการฝังไว้ด้วยกันดีดี พอคิดแล้ว ก็เหมือนทั้งห้าคน ราวกับเป็นหลุมศพทิ้งร้างข้างทางห้าหลุม

ตอนนั้นนางไม่รู้จริงๆ ว่าโรคนี้จะระบาดได้รุนแรงขนาดนี้ คิดแค่ว่าครอบครัวพวกเขาเดิมทีก็อยู่ด้วยกัน ร่างกายก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ดังนั้นจะป่วยไปด้วยกันก็ไม่แปลก

บ้านเกิดพวกเขาเองก็มีคนมากมายที่เป็นดรคหวัด ไม่กินไม่ดื่ม และไม่ได้รักษากินยา จนกระทั่งป่วยตายไป

การป่วยตายสำหรับคนจนอย่างพวกเขาถือว่าเป็นเรื่องปกติ นางไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

ตอนที่สามีนางตายบอกกับนางว่า ตายไปยังสู้มีชีวิตอยู่ไม่ได้ ต่อให้ในบ้านจะป่วยตายกัน เหลือนางแค่คนเดียวก็ยังต้องมีชีวิตต่อ หลังจากนี้จะได้ยังพอเผากระดาษให้ครอบครัวได้

ด้วยประโยคนี้ ป้าหนิวจึงยืนหยัดต่อมา

ไม่เช่นนางนั้นคงตามคนในครอบครัวไปด้วยกันแล้ว

"ป้าหนิว ท่านอย่าไปคิดมาก ท่านช่วงนี้ช่วยเหลือมามากมายแล้ว เป็นคนดีแน่นอน" ฟู่จาวหนิงตบลงบนบ่านาง

"ขอบคุณมากหมอฟู่ ท่านมีงานอะไรต้องเรียกให้ข้าทำนะ ข้าไม่กลัวเหนื่อยไม่กลัวลำบาก"

ป้าหนิวเช็ดน้ำตาไปทำงานต่อ ฟู่จิ้นเชินเก็บสายตากลับจากนาง ถามฟู่จาวหนิงว่า "ถ้าหากนางเป็นคนแรกที่นำโรคนี้มาในเมืองจริง..."

"นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของนาง"

ฟู่จาวหนิงพูดตรงๆ "นางรู้มากขนาดนั้นเสียที่ไหน? จะว่าไป ไม่ว่าจะเป็นใครก็อยากจะมีชีวิตรอดกันทั้งนั้น ขนาดพวกเหล่าเซียนก็ยังไปหาที่สงบๆ ไร้ผู้คนซ่อนตัวรอความตายตอนที่ป่วยกันเลย"

ไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลเท่าไร

"พวกเราเองก็ต้องค้นคว้าตำรับยาออกมาให้ดี หายารักษาออกมา แล้วก็ต้องลดขอบเขตการระบาดลงมา โดยไม่ต้องไปถามหาความรับผิดชอบ"

ฟู่จิ้นเชินมองฟู่จาวหนิง รู้สึกว่าตอนที่นางพูดเหล่านี้ เหมือนจะแสดงความสงบและสติปัญญาออกมามากเป็นพิเศษ

ในใจเขาเองก็ภูมิใจอยู่ลึกๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน