อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1741

แต่ใครก็ไม่กล้าพูดอะไร

ในกลุ่มหมอหลวงมีคนที่ประสบการณ์น้อยอยู่คนหนึ่ง หมอหลวงเผียว ปีนี้เพิ่งอายุสามสิบต้นๆ

เมื่อวานเขาหลับไม่ค่อยดี ถึงอย่างไรก็เตรียมตัวเตรียมของมาทั้งคืน ใครจะรู้ว่าเมืองเจ้อมีสถานการณ์แบบไหน? พวกเขาเองก็กลัวด้วยเหมือนกันนะ

ดังนั้นทุกคนจึงกลับบ้านไปเก็บข้าวของส่วนตัว ใครมีรถม้าก็นั่งรถม้าของตนเองมา

หมอหลวงเผียวพอปีนขึ้นรถม้าก็ทนไม่ไหวม่อยหลับไป ผลคือโดนเขย่าจนตื่นขึ้นมากลางทาง

พอเขาตื่นมาก็เห็นว่าตรงข้ามมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง ฉับพลันก้ทำเอาเขาตกใจสะดุ้งพรวดจนหัวแทบจะกระแทก

"หมอหลวงเผียว ใจเย็นๆ นี่ข้าเอง" คนตรงข้ามยิ้มให้เขา

ใบหน้ายิ้มเจิดจ้าเหมือนแสงตะวัน

หยวนอี้คุณชายทูตจากแคว้นหมิ่นที่ช่วงนี้โดดเด่นมากในเมืองหลวงนั่นเอง

สองวันก่อนพวกเขาเคยเจอกันในงานเลี้ยง

ในบ้านหมอหลวงเผียวก็มีญาติที่ทำงานอยู่กับขุนนางเกษตร ดังนั้นจึงเคยพบหน้า

แต่ว่า แต่ว่าเขาทำไมถึงมาอยู่บนรถม้าตนเองล่ะ?

"คุณชายหย่วน ท่าน ท่านทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"

หมอหลวงเผียวรู้สึกเหมือนตนเองยังไม่ตื่นดี เขาเลิกม่านออกดู ก็เห็นว่ารถม้ากำลังเร่งเดินทาง ดูท่าจะไม่ได้หลับจนสับสนไปนี่

"มานั่งตากลมหน่อยน่ะ ข้าใช้รถม้าแคว้นหมิ่นมันจะสะดุดตาเกินไป ไม่ค่อยเหมาะ" หยวนอี้ตอบ

เขาถามเรื่องนี้เสียที่ไหนกัน?

"ข้าถามว่า พวกเราจะไปเมืองเจ้อกันนะ คุณชายหย่วนทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"

"เพราะข้าอยากไปเมืองเจ้อน่ะสิ"

"นั่น นั่นจะได้อย่างไรกัน?" หมอหลวงเผียวตกตะลึง "ท่านเป็นทูตจากแคว้นหมิ่น ท่านต้องอยู่ที่เมืองหลวงสิ พวกขุนนางเกษตรไม่ใช่ว่าต้องการท่านหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น องค์จักรพรรดิรู้ไหมว่าท่านออกมา?"

ทูตของแคว้นหมิ่น จะวิ่งแจ้นไปนั่นโน่นนี่ตามใจชอบได้อย่างไรกัน?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน