อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1742

เรื่องราวในที่สุดก็ดำเนินไปในทางที่ฟู่จาวหนิงกังวลเสียแล้ว

เพราะคนเหล่านี้ต้องการยาแรง คนที่สัมผัสมาพวกนั้นก็ลนลาน ต้องการยามาป้องกันไว้ก่อน แค่สองวันวัตถุดิบยาของพวกเขาก็หายไปราวกับน้ำหลาก

น่าจะเพราะความลนลานกับร่างกายที่เหนื่อยและหิวก่อนหน้านี้สะสมมาถึงจุดหนึ่ง สองวันนี้จึงมีคนล้มป่วยลงไปไม่น้อย

วันนี้กระทั่งยังมีคนป่วยที่มีอาการท้องเสียอย่างรุนแรงอีกหลายคน

การจัดแจงที่พักผู้ประสบภัยมีอยู่จุดหนึ่งที่จัดการได้ลำบากและยุ่งยากมาก นั่นคือสถานที่ที่ให้พวกเขาทำธุระส่วนตัว

พอคนมากเข้า หลายวันก่อนตอนที่พวกของอันเหนียนออกลาดตระเวนก็พบว่ามีคนไม่น้อย ที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ แค่หามุมเหมาะๆ ได้ก็นั่งยองลงจัดการธุระส่วนตัว

ต่อมาฟู่จาวหนิงบอกว่า เรื่องนี้ต้องระวังให้ดี เพราะนี่อาจจะเป็นเส้นทางในการระบาดโรคด้วย

ถ้าไม่ใช่ฟู่จาวหนิง ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับพวกอันเหนียนก็ไม่มีใครคิดถึง ว่าสถานที่ที่คนแออัดกันอยู่มีเรื่องที่ต้องระวังมากขนาดนี้

ไม่ใช่แค่รับคนเข้ามา ต้มข้าวต้มประทังชีวิตให้พวกเขาได้ก็เพียงพอ

เพราะว่าคนป่วยที่ท้องเสียหนักพวกนั้น ผู้ช่วยหมอเองก็รักษาไม่ได้ ฟู่จาวหนิงจึงอกจากห้องข้างฝั่งตะวันตกแล้ว

สวมชุดออกมาอย่างเต็มยศ

แม้ว่าภูมิต้านทานของตัวนางจะผ่านการทดสอบรอบแรกช่วงหลายวันนี้มาได้ ยังไม่ติดโรคระบาด แต่จะประมาทไม่ได้

นางใช้ผ้าม่านผืนหนึ่ง กั้นนางกับผู้ป่วยไว้ ส่วนตรงกลางก็ทำรูไว้สำหรับให้คนป่วยยื่นแขนเข้ามาจับชีพจร จากนั้นก็มองสีหน้าห่างๆ กดตามเสื้อผ้าเพื่อตรวจรักษาให้กับผู้ป่วยที่ท้องเสียพวกนั้น

ในนี้มีชายกลางคนคนหนึ่ง บอกว่าวันนี้ถ่ายไปหกรอบแล้ว

เดิมทีก็ไม่ได้กินอะไรสักเท่าไร แล้วนี่ดันถ่ายออกไปจนหมด จนร่างกายขาดน้ำไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงให้พวกเขาเตรียมน้ำเกลือแร่ คนที่เข้ามาให้รีบดื่มไปหนึ่งชาม

ตอนนี้น้ำตาลกับเกลือก็ล้ำค่ามาก พอคนป่วยเข้ามาก็ให้ดื่มสิ่งนี้ ล้วนพูดกันว่าหมอฟู่เป็นเหมือนกับนางฟ้าเทวดา

ก่อนหน้านี้ยังมีคนบอกว่าหมอฟู่แค่มาแสร้งทำตัวขอไปที แต่ตอนนี้ถ้าพวกเขามีกำลังล่ะก็ อยากจะอัดเจ้าคนพวกนั้นซักหมัดสองหมัดเสียให้ได้

เคยเห็นใครเอาน้ำตาลกับเกลือมาแสร้งทำตัวขอไปทีบ้างไหม?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน