อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1628

พอเห็นสีหน้าเฉินฮ่าวปิง ใจของต่งฮ่วนจือก็เย็นลงมาทันที

ทั้งที่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฟู่จาวหนิงแล้วแท้ๆ แต่ว่าตอนนี้ เฉินฮ่าวปิงก็ยังใช้ประโยชน์จากเขา คิดจะให้เขาขัดขวางศิษย์น้องหญิง

ต่อให้เป็นเรื่องที่เหลวไหลแบบนี้ นางก็ยังพูดออกมาโดยไม่หนักใจ แล้วขอให้เขาทำตามสิ่งที่นางต้องการ

ต่งฮ่วนจือมองไปทางฮูหยินเฉิน เขายังดูคาดหวังอยู่

ถึงอย่างไรฮูหยินเฉินก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะรู้จักขอบเขตบ้างกระมัง?

"เจ้าเองก็คิดแบบนี้หรือ? จะให้ข้าเก็บวัตถุดิบยาไว้จนกว่าฮ่าวปิงจะรวมเงินได้?"

ฟังเอาเถอะ เขาพูดซ้ำออกมาอีกรอบหนึ่งก็ยังรู้สึว่าเป็นเรื่องไร้สาระเลย

ฮูหยินเฉินขมวดคิ้ว มองนางด้วยสายตาเศร้าๆ

แต่ก่อนพอเห็นสีหน้าเช่นนี้ของนาง ต่งฮ่วนจือก็จะรู้สึกปวดใจ อยากจะปกป้องนางขึ้นมา เขารู้ ว่านางเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง มีลูกสาวติดหนึ่งคน คอยหนีคนตามล่าอยู่ตลอด มันลำบากแค่ไหน

ถ้าหากเป็นไปได้ เขาเองก็อยากจะยืนบังลมบังฝนให้นาง เพราะแรกสุดเขารู้สึกชื่นชมนาง ชื่นชมความแข็งแกร่งและความรักของแม่จากตัวนาง

แต่สีหน้าต่อตัวเขาของฮูหยินเฉินตอนนี้ ต่งฮ่วนจือจู่ๆ ก็คิดขึ้นมาว่า อ๋องฉยงถึงอย่างไรก็หาพวกนางเจอแล้ว

อ๋องฉยงหาพวกเจ้าเจอแล้ว จะให้เฉินฮ่าวปิงขึ้นเป็นท่านหญิง ฮูหยินเฉินกับอ๋องฉยงก็น่าจะเจอกันหลายรอบแล้ว น่าจะคุยกันไปไม่น้อย

อย่างน้อย สำหรับอนาคตของเฉินฮ่าวปิงก็คงมีวางไว้แล้ว

ถ้าหากฮูหยินเฉินไม่ยอมไปกับอ๋องฉยง เช่นนั้นตอนที่เฉินฮ่าวปิงเป็นท่านหญิงก็น่าจะมาคุยด้วยกับเขาไหม?

ถ้าหากนางอยากจะ...กับเขา

แต่ว่านางไม่ทำ หลายวันนี้ นางไม่เคยเข้ามาหาตนเองเลย กระทั่งว่า ตอนที่เขาเข้ามาหาพวกนางก็เอาแต่ปฏิเสธตลอด

ต่งฮ่วนจือคิดถึงตรงนี้ ในใจก็บอกกับตัวเองว่า: ให้โอกาสอีกครั้งแล้วกัน ลองดู

ถึงอย่างไรเขาก็รู้สึกว่าตนเองถูกทำร้ายจนเจ็บปวดแล้ว

"ลุงต่ง ท่านหมายความว่าอย่างรไ? ข้าขอร้องท่านขนาดนี้แล้ว ท่านก็ยังจะหาเรื่องข้าแบบนี้หรือ?" เฉินฮ่าวปิงตาแดงรื้นขึ้นมา

นี่เรียกว่าหาเรื่องนางไหม?

ต่งฮ่วนจือรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด

"ในเมื่อเจ้ามีใจทำกุศลจริง ก็ควรจะรู้ว่า ศิษย์น้องหญิงข้าเป็นหมอเทวดา วัตุดิบยาเหล่านั้นอยุ่ในมือนางถึงจะมีประโยชน์สูงสุด ให้นางไป นางก็จะใช้งานวัตถุดิบยาเหล่านั้นได้อย่างไม่สิ้นเปลือง เช่นนี้จึงจะช่วยคนป่วยได้มากกว่า"

ต่งฮ่วนจือยังคิดจะพูดให้ชัดเจน "แต่ว่าถ้าให้เจ้าไป เจ้าคนเดียวไม่มีทางขนวัตถุดิบยาพวกนี้ออกไปหรอก แล้วพอส่งออกไปจะจัดการอย่างไร เจ้าเองก็ไม่รู้ เรื่องนี้ยังลามไปถึงเรื่องเล็กอีกไม่น้อย เจ้าคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก"

"มีแต่นางที่ทำได้หรือ? บนโลกนี้เรื่องอะไรก็มีแต่นางที่ทำได้ใช่ไหม? นางเป็นสิ่งล้ำค่า ส่วนข้าเป็นหญ้าไร้ประโยชน์ใช่ไหม?"

เฉินฮ่าวปิงตะโกนออกมา นางริษยาจนแทบคลั่งแล้ว และตอนนี้ ความรู้สึกแตกต่างมหาศาลทำให้นางเสียวความเยือกเย็นทั้งหมดไป