อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1627

เฉินฮ่าวปิงมองต่งฮ่วนจือ

นางสามารถใช้วัตถุดิบยาของพันธมิตรโอสถทำการกุศลต่อได้ และยังพังแผนการของฟู่จาวหนิงได้อีก ทำให้นางไม่ได้รับวัตถุดิบยา

หลังจากเฉินฮ่าวปิงกลับมาพูดเรื่องวันนี้กับฮูหยินเฉิน ฮูหยินเฉินโกรธมาก

ดังนั้นนางจึงคิดวิธีนี้ออกมา รู้สึกว่าพวกนางตอนนี้รับมือฟู่จาวหนิงไม่ไหว แต่ถ้าลงแรงกับต่งฮ่วนจือทางนี้สักหน่อย สร้างความลำบากให้กับฟู่จาวหนิงได้บ้างก็ยังดี

มีสิทธิ์อะไรที่จะยอมให้ฟู่จาวหนิงทำทุกอย่างได้ราบรื่นขนาดนั้น?

ต่งฮ่วนจือถ้าหากขัดฟู่จาวหนิงได้ ไม่ใช่แค่ฟู่จาวหนิงจะไม่ชอบใจ แต่ผู้อาวุโสจี้ก็จะโกรธด้วย ถ้าผู้อาวุโสจี้โกรธ ฟู่จาวหนิงก็จะอารมณ์ไม่ดี

ดังนั้น ขอแค่กล่อมต่งฮ่วนจือ ก็จะทำได้ฟู่จาวหนิงอึดอัดได้ ดีจะตาย?

ดังนั้น จึงได้เห็นเฉินฮ่าวปิงที่มาแสดงความอ่อนแอออดอ้อนต่งฮ่วนจือในตอนนี้

นางรู้สึกว่า ความรักทีต่งฮ่วนจือมีให้นาง เรื่องนี้ไม่ใช่จะทำไม่สำเร็จ

แต่ตอนได้ยินคำพูดของนาง ต่งฮ่วนจือก็งงงันไปครู่หนึ่ง

"ลุงต่ง..." เฉินฮ่าวปิงดึงแขนเสื้อของเขา "ได้ไหม?"

ต่งฮ่วนจือดึงแขนเสื้อในมือนางกลับมา

"เรื่องนี้ไม่ได้"

"ทำไมล่ะ?"

"อันดับแรก วัตถุดิบยาที่เจ้าคิดจะเอาไปบรรเทาภัยแน่นอนว่าไม่ใช่จำนวนน้อยๆ กฏของพันธมิตรถ้ามากกว่าสิบห้าตำลึงจะไม่ให้ซื้อเชื่อ" การดูแลจัดการในพันธมิตรโอสถของต่งฮ่วนจือนั้นเคร่งครัดมาก

แล้วจะให้นางซื้อเชื่อวัตถุดิบยามากขนาดนั้นได้อย่างไร!

"ข้าตอนนี้ไม่ใช่ยังไม่มีเงินหรือ? แต่ข้าเป็นท่านหญิงแล้ว หลังจากนี้พอมีเงินจะต้องเอามาคืนแน่นอน จะว่าไป วัตถุดิบยาในคลังพวกนั้น ก็คงยังขายไม่หมดชั่วคราวกระมัง"

"นั่นมันคนละเรื่องกัน ซื้อเชื่อไม่ได้จริงๆ"

"ข้า..." ต่งฮ่วนจือโกรธ "เช่นนั้นท่านก็ปล่อย ข้าจะไปาหาเงิน!"

"เจ้าจะไปหานานแค่ไหน" ต่งฮ่วนจือถาม

"สิบวัน ไม่สิ ครึ่งเดือน ครึ่งเดือนข้าจะต้องรวบรวมมาได้แน่ ท่านเก็บวัตถุดิบยาเอาไว้ก่อน"

ต่อให้นางไม่ได้วัตถุดิบยา เช่นนั้นก็ต้องให้ฟู่จาวหนิงได้ไปไม่ได้

ฟู่จาวหนิงไม่มีวัตถุดิบยา ดูซิว่านางจะไปเป็นหมอเทวดาหลี่ที่เมืองเจ้ออย่างไร ไม่มียา หมอก็เป็นได้แค่พวกเปล่าประโยชน์

ต่งฮ่วนจือมองสีหน้าโกรธของนาง จู่ๆ ก็รู้สึกผิดปกติหน่อยๆ

"ข้าไม่เอา ลุงต่ง ข้าอยากบริจาควัตถุดิบยา ท่านช่วยข้าหน่อยเถอะ ข้าเตรียมจะออกไปรวบรวมเงินแล้ว ก็แค่ให้ท่านเก็บวัตถุดิบยาไว้ให้ข้าหน่อย นี่ก็ไม่ได้หรือ?"

ต่งฮ่วนจือมองท่าทีเร่งร้อนของนาง ในใจไม่เคยเกิดความสว่างแจ้งขนาดนี้มาก่อน เขาถามว่า "ทำไมเจ้าถึงคิดจะให้ข้าเก็บวัตถุดิบยาไว้สิบวันครึ่งเดือนล่ะ?"

เฉินฮ่าวปิงนิ่งไป

ฮูหยินเฉินลุกขึ้นมา เอ่ยกับเขาอย่างอ่อนโยน "เพราะปิงเอ๋อร์รวบเงินให้พอไม่ทันน่ะสิ ท่านต้องให้เวลานางหน่อย"

"ใช่ๆๆ!"

ต่งฮ่วนจือมองฮูหยินเฉิน จากนั้นก็มองเฉินฮ่าวปิง

"อันที่จริงพวกเจ้ารู้ใช่ไหมว่าศิษย์น้องหญิงข้าอีกไม่กี่วันก็จะขนวัตถุดิบยาไปเมืองเจ้อ?"

ดังนั้น เลยไม่คิดจะเอาวัตถุดิบยาให้กับฟู่จาวหนิง?

"ข้า..." เฉินฮ่าวปิงประหม่าขึ้นมา

ถึงอย่างไรนางก็อายุยังน้อย ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมมากขนาดนั้น แล้วก็ไม่ใช่คนที่ฉลาดมากด้วย จึงปิดบังไม่ได้เลย

พอเห็นท่าทางของนาง ต่งฮ่วนจือก็เข้าใจแล้ว