ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 440

เฉินเสวี่ยไอออกมาเบาๆ พลางกำชายแขนเสื้อของไท่จื่อไว้แน่นอย่างอ่อนแรง

“เมื่อครู่ไท่จื่อเฟยชวนหม่อมฉันไปล่องเรือ พวกเรากำลังพูดถึงเรื่องขององค์หญิงผิงหยาง อาจเป็นเพราะเสียงท่านอ๋องดังขึ้นกะทันหัน ทำไท่จื่อเฟยสะดุ้งตกใจจึงไม่ทันระวังเหยียบตะไคร่น้ำพลาดพลัดตกลงไปในน้ำเพคะ”

มู่เหยากล่าวปิดเรื่องอย่างนิ่งสงบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินดังนั้น

แววความสงสัยในดวงตาของไท่จื่อก็ลดลงไปบ้าง แม้ยังมีความคลางแคลงอยู่ในใจ

แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะซักถามต่อไป

“เช่นนั้นพระชายาฉู่ช่วยกราบทูลต่อฮองเฮาว่าข้าจะพาไท่จื่อเฟยกลับไปก่อน”

มู่เหยาพยักหน้ารับด้วยท่าทีเย็นชาห่างเหินดังเคย

มองตามแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป เยี่ยนสวินก็เอื้อมมือมาจับมู่เหยาไว้ “เจ้าไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น มีอันใดเกิดขึ้นกันแน่”

มู่เหยาจึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เพิ่งได้ยินมาจากซวีซงหลิงให้ฟังโดยไม่ปิดบังแม้สักคำ

ชายหนุ่มฟังแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกที

เห็นได้ชัดว่าเขาตกตะลึงเพียงใด

“เรื่องแบบนี้ เหตุใดข้ากลับไม่เคยสืบรู้เลย”

สิ่งนี้ทำให้เยี่ยนสวินประหลาดใจยิ่งนัก

ตามหลักแล้ว คนของเขาไม่มีทางที่จะตรวจสอบไม่เจอ

หากไม่ใช่ไม่เคยสืบทิศทางนี้มาก่อน

ก็คงเป็นเพราะมีคนทรยศ

ทว่าในใจเขากลับเอนเอียงไปทางอย่างแรกมากกว่า

ใครจะคาดคิดเล่าว่า ไท่จื่อผู้มีท่าทีอ่อนโยนเรียบร้อยนั้น ภายใต้เบื้องหลังกลับเป็นคนที่ชอบหยามเหยียดและทำร้ายบ่าวสาวในเรือน!

“เฉินเสวี่ยก็ถูกเขาทำร้ายเช่นกันหรือ” เยี่ยนสวินพลันนึกขึ้นได้ จึงรีบถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

มู่เหยาถอนหายใจเบาๆ ก่อนพยักหน้ารับ

“เรื่องนี้ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบนัก อีกทั้งนางก็เป็นถึงไท่จื่อเฟย วิธีทั่วไปคงใช้มิได้ หากถูกให้หย่าหรือถูกขับไล่ สำหรับสตรีแล้วก็มิแตกต่างจากการตายทั้งเป็น”

คำพูดของเยี่ยนสวินก็ตรงกับที่มู่เหยาคิดไว้เช่นกัน

ทั้งสองสบตากัน ต่างถอนหายใจยาว

“กลับไปยังงานเลี้ยงก่อนเถิด”

มู่เหยาพยักหน้ารับ แล้วทั้งสองคนจูงมือกันจากไป

แต่ถูกแม่นมฟางผู้ติดตามของฮูหยินเฒ่าเซียวปัดออกทันที!

“ใต้เท้าเยี่ยน ได้โปรดสำรวมด้วย อย่าได้แตะต้องฮูหยินเฒ่าของเรา!”

แม่นมฟางกล่าวเสียงแข็ง พลางโบกมือให้สารถีเข้ามาช่วยผลักเขาออกไป

“เจ้า!”

สีหน้าของเยี่ยนอวิ๋นเฉินมืดครึ้มลงในพริบตา แต่เมื่อนึกได้ว่าฮูหยินเฒ่ายังยืนอยู่ตรงหน้า ก็ไม่อาจพูดอะไรได้

ได้แต่กลืนคำพูดเคืองโกรธลงไป!

“อาอวี้…”

ฮูหยินเฒ่าเซียวขมวดคิ้ว แววตาเริ่มมีความไม่พอใจ “ใต้เท้าเยี่ยน ข้าไม่รู้ว่าท่านรู้ชื่อเล่นข้าได้อย่างไร แต่ต่อไปนี้ขอให้เรียกข้าว่าฮูหยินเฒ่าเถิด!”

“หากมิทำเช่นนั้น ต่อให้ท่านเป็นทูตจากแคว้นอัน ข้าก็จักกราบทูลเรื่องนี้ต่อฮ่องเต้แน่!”

ดวงตาของเยี่ยนอวิ๋นเฉินมืดมัวและลังเล เขาจ้องนางอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่นาน

ฮูหยินเฒ่าเซียวถอนหายใจ สายตาของนางแฝงไปด้วยความโกรธและรังเกียจ “ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงมีหน้าตาคล้ายสามีข้าเช่นนั้น แต่สามีของข้าเป็นวีรบุรุษผู้สละชีพเพื่อแผ่นดิน!”

“แม้ข้าจะเฝ้าภาวนานับพันคืนให้เขากลับมาได้อีกครั้ง แต่ข้ามิใช่คนโง่! ย่อมไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงข้าได้ง่ายๆ”

มู่เหยาที่อยู่ไม่ไกลนั้นได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก