ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 470

“เจ้าค่ะ”

ชิงอู้ลงจากรถม้า แล้วหันกายเดินไปทางจวนตระกูลหลัน

หลังจากที่มู่เหยาเดินทางกลับถึงจวนอ๋องและรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ชิงอู้ก็เร่งรีบเดินเข้ามาในห้องพร้อมข่าวสาร

"พระชายา จดหมายจากคุณหนูรองเจ้าค่ะ"

มู่เหยาเอื้อมมือรับมาตรวจสอบ เนื้อหาในนั้นกล่าวถึงเรื่องราวของหลันชิวเหิง

"แม้แต่ท่านหมอเทวดาเลี่ยว...ก็ยังไม่อาจตรวจพบอะไรเลยหรือ"

ชิงอู้พยักหน้า "ตอนที่บ่าวไปถึง คุณหนูรองกำลังขบคิดเรื่องนี้กับหมอเทวดาเลี่ยวอยู่พอดี บ่าวแอบได้ยินแว่วๆ ว่าพิษนั้นไม่น่าจะมาจากแคว้นอวิ๋นเจ้าค่ะ"

หากไม่ใช่พิษที่มีในแคว้นอวิ๋น เช่นนั้นการสืบสวนคงต้องสิ้นเปลืองเวลาไม่น้อย

วันนั้นก็ไม่พบบางสิ่งที่เป็นยาพิษบนตัวชิวหรงเลย

ในเมื่อยาพิษไม่ได้อยู่บนตัวนาง เช่นนั้นก็เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียว... ภายในจวนหลันมีไส้ศึกอย่างนั้นหรือ

มู่เหยาขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาที่โต๊ะและเขียนความเป็นไปได้หลายข้อออกมา

"ส่งไปถึงพี่หญิงรอง"

ชิงอู้พยักหน้า รับจดหมายแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยนสวินเดินเข้ามาจากนอกเรือน ยื่นชุดคลุมตัวนอกให้หนิงจู พร้อมกวาดตามองชิงอู้ที่เพิ่งจากไป "มีอะไรหรือ"

มู่เหยาได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยถึงพิษในตัวหลันชิวเหิง

"ในเมื่อมิใช่จากแคว้นอวิ๋น เช่นนั้นที่ใกล้ที่สุดก็เห็นจะมีแต่แคว้นอันแล้ว ทว่าหลังจากเรื่องคราวก่อน เกรงว่าท่านลุงรองของเจ้าจะเริ่มระวังตัวแล้ว วิธีการที่เคยใช้มาก่อนหน้านี้อาจจะใช้ไม่ได้อีก"

เมื่อนึกถึงท่าทางของท่านลุงรอง มู่เหยาก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเยี่ยนสวิน

อย่างไรก็ตาม นางนึกถึงฝีมือของพี่ใหญ่

การทำให้คนหมดสติไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“งานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ เจ้าจะไปหรือไม่”

มู่เหยาเอียงศีรษะมองเขา พลันนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ภารกิจที่เกี่ยวข้องกับการสอบในฤดูใบไม้ผลิคงจะยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้เป็นแน่

จึงกล่าวต่อว่า "เรื่องวันพรุ่งนี้มีพี่ใหญ่ของข้าอยู่ รับรองว่าจะไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นแน่นอน ดังนั้น เจ้าแค่ตั้งใจเตรียมงานสำหรับการสอบในฤดูใบไม้ผลิอย่างสบายใจเถิด"

เยี่ยนสวินรู้สึกเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น จึงยื่นมือไปหยิกแก้มเล็กๆ ของนาง

"ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพอดี ข้าก็จะได้พาคนจากสำนักจัดสอบไปพักผ่อนด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะได้อะไรดีๆ กลับมาแบบไม่ทันตั้งตัวก็เป็นได้"

“ให้ข้ากอดสักครู่นะ พรุ่งนี้หลังจากนี้ก็จะเริ่มยุ่งอีกแล้ว เกรงว่าอีกหลายวันกว่าจะได้กลับจวนด้วยซ้ำ”

“อย่ามัวแต่ยุ่งจนไม่กินข้าวปลาอาหารทั้งวันล่ะ!”

เยี่ยนสวินกะพริบตา พลันคิดจะเอ่ยโต้แย้ง

แต่กลับถูกมือของสตรีในอ้อมแขนปิดปากไว้เสียก่อน

มู่เหยาจ้องเขม็งใส่เขา “อย่ามาเถียงนะ ฉางชิงบอกข้าหมดแล้ว มัวแต่ยุ่งจนไม่กินอะไรทั้งวัน ร่างกายจะทนได้อย่างไรกัน”

ทันทีที่สิ้นคำ นางก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือ

มู่เหยาร่างสั่นสะท้าน พลันดึงมือกลับทันควัน ขณะที่กำลังจะเอ่ยตำหนิว่าเขาไม่สำรวม

มือของนางก็ถูกชายหนุ่มคว้าจับไว้เสียก่อน

“จะทนได้หรือไม่ได้ เจ้ามาพิสูจน์ด้วยตัวเองก็จะรู้”

เยี่ยนสวินกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างใบหูของนาง ขบเม้มติ่งหูของนางเบาๆ อย่างหยอกเย้า ขณะเดียวกันนิ้วมือของเขาก็เลื่อนไล้ไปตามเรือนร่างของนาง