ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 439

“องค์หญิงผิงหยางอย่าได้ขุ่นเคืองเลย เจ้าเด็กคนนี้เติบโตอยู่ชนบทแต่เล็ก ถือเป็นความบกพร่องของพวกเราเองที่ดูแลไม่ทั่วถึง ซูหรง ยังไม่รีบมาขอขมาองค์หญิงผิงหยางอีกหรือ”

ซูหรงยกมือกุมแก้ม นางหันไปมองทางองค์หญิงใหญ่ด้วยความหวัง

อยากให้ท่านช่วยพูดแทนตนสักหน่อย

ทว่าพอเห็นแววตารำคาญขององค์หญิงใหญ่ที่เบือนหน้าหนีไป ซูหรงก็รู้ทันทีว่าความหวังนั้นสูญเปล่า

“ข้า… ข้าไม่ผิด ข้าไม่ได้ล่วงเกินเจ้า”

เสียงของซูหรงสั่นเครือแต่ยังดื้อดึง

ซวีซงหลิงมองนางราวกับมองคนโง่ นางยกคิ้วเยาะเย้ย “ในเมื่อเจ้าไม่ผิด แล้วเหตุใดข้าต้องตบเจ้าเล่า”

“เพราะ…” ซูหรงสะดุ้งเฮือกแล้วมองไปทางเยี่ยนสวิน

นางย่อมไม่กล้าเอ่ยเรื่องที่ตนเข้าไปเกาะแขนเขาเมื่อครู่ออกมา ดังนั้น... ตนจึงต้องเก็บเรื่องนี้ให้เงียบ

“ข้าขอโทษ”

ซูหรงก้มหน้าต่ำ นางทั้งอายทั้งขมขื่น

“ช่างเถอะ ข้ามิใช่คนไร้เหตุผล แต่ต่อไปเจ้าก็จงระวังปากระวังตัวให้มากขึ้น ไม่ใช่ทุกคนจะใจดีเหมือนข้าเช่นนี้”

คำพูดของซวีซงหลิงทำให้สตรีที่รายล้อมอยู่รอบด้านต่างกระตุกมุมปาก

หากองค์หญิงผิงหยางใจดีจริงๆ ก็คงไม่ลงมือหรอก

“องค์หญิงใหญ่พาซูหรงกลับไปพักเถิด เห็นทีนางจะอ่อนแรงแล้ว”

องค์หญิงใหญ่รีบเข้าไปพาซูหรงออกจากห้องจัดเลี้ยงไป

ผู้คนที่มุงดูอยู่จึงค่อยๆ แยกย้ายกันไป

เยี่ยนสวินจึงสบโอกาสเข้าไปถามซวีซงหลิงเสียงเบาว่า “เจ้าเห็นอาหน่วนบ้างหรือไม่”

“นางอยู่กับที่ไท่จื่อเฟยที่สระน้ำหลังสวนบอกว่ามีเรื่องต้องปรึกษา”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เยี่ยนสวินก็เดินไปทางสระน้ำหลังสวน

มิใช่เพื่อแอบฟัง แต่เพื่อแน่ใจว่าทั้งสองปลอดภัย

ริมสระหลังสวน

เฉินเสวี่ยและมู่เหยายืนอยู่หลังภูเขาจำลอง

มู่เหยาค่อยๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาของเพื่อนรักด้วยความสงสาร “เป็นความผิดที่ข้าเองไม่สืบให้ดีเสียก่อน ทำให้เจ้าเข้ามาอยู่ในรังหมาป่าเช่นนี้”

เฉินเสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ต่อให้ไม่มีเจ้า ข้าก็ต้องเป็นไท่จื่อเฟยอยู่ดี ต้องมีชะตาเช่นนี้ไม่ต่างกัน”

“แล้วเจ้าบอกเรื่องนี้กับท่านอาแล้วหรือยัง”

เฉินเสวี่ยรีบคว้ามือนางไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น “อาหน่วน ขอร้องอย่าบอกพวกท่านเลย”

เฉินเสวี่ยพูดพลางเช็ดน้ำตา คิดจะพูดอะไรต่อ

แต่พลันได้ยินเสียงจากที่ไม่ไกลออกไป

“ไท่จื่อ กำลังตามหาไท่จื่อเฟยหรือ”

มู่เหยาจำเสียงนั้นได้ทันที นั่นเป็นเสียงของเยี่ยนสวิน เขาตั้งใจมาเตือนพวกนาง

“จะทำอย่างไรดี ห้ามให้ไท่จื่อเห็นข้าร้องไห้ เขาจะต้องสงสัยแน่!”

มู่เหยามองไปทางสระหลังสวน “กระโดดลงไป ข้าจะเรียกคนมาช่วยเจ้า”

เฉินเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจกระโดดลงสระโดยไม่ลังเล

“ช่วยด้วย! ไท่จื่อเฟยพลาดพลั้งตกน้ำ!”

มู่เหยาตะโกนขึ้นทันที “ชิงอู้ เร็วเข้า! รีบช่วยไท่จื่อเฟยขึ้นมา!”

ชิงอู้รีบกระโดดลงน้ำทันที

ก่อนที่เยี่ยนสวินและอวิ๋นจี้จะมาถึง นางก็ช่วยไท่จื่อเฟยที่สำลักน้ำขึ้นจากสระได้เรียบร้อย

“อาเสวี่ย!”

ไท่จื่อร้องเรียกอย่างร้อนรน จากนั้นรีบถอดผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้นาง แล้วอุ้มนางอยู่ในอ้อมแขน “เหตุใดถึงตกน้ำได้เล่า”