ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 447

ฮูหยินเฒ่าเซียวมีสีหน้าสับสนชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “ข้าไม่อาจโทษเขาได้ ขอเพียงเขามีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว”

“หากเขามีครอบครัวจริง ข้าก็ยินดีรับบุตรของเขาไว้ด้วย อย่างไรเสีย ข้าก็มีเพียงเยี่ยนสวินผู้เดียว จวนฉู่อ๋องที่ใหญ่โตเช่นนั้นก็ดูเงียบเหงาเกินไป”

ในใจของเซี่ยชิงหลวนดังก้องด้วยสัญญาณอันตราย

“ฮูหยินเฒ่าช่างใจกว้างถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายถามไม่หยุด ฮูหยินเฒ่าเซียวจึงมองอย่างแปลกใจ “อายุปานนี้แล้วยังมีสิ่งใดให้ข้าคิดมากอีกหรือ?”

มู่เหยาก้มหน้าลง เก็บรอยยิ้ม

คำพูดของฮูหยินเฒ่าทำให้ดูราวกับอายุเลยครึ่งร้อย ทั้งที่ความจริงยังไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ

ทว่า คำพูดนั้นกลับทำให้แววตาของเซี่ยหงเฟยที่นั่งอยู่พลันวูบวาบขึ้น

เขามองอาหารเลิศรสตรงหน้า แล้วนึกถึงถ้อยคำของฮูหยินเฒ่า ความคิดที่เคยซ่อนลึกในใจพลันผุดขึ้นมาชัดเจน

หากเขาได้กลายเป็นบุตรของจวนฉู่อ๋องจริง ๆ

ต่อไปภายหน้าคงรุ่งโรจน์ไร้ที่สิ้นสุด

หากใช้กลอุบายอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่า....ตำแหน่งฉู่อ๋องอาจตกเป็นของเขาเอง

ตอนนั้นยังจะมีใครกล้าดูแคลนเขาอีกหรือ

ยิ่งคิด เซี่ยหงเฟยก็ยิ่งเห็นว่านี่เป็นทางที่ควรเดิน

เพราะฮูหยินเฒ่าเซียวพูดเอง

เพียงแต่คิดได้ว่าท่านแม่ยังอยู่ตรงหน้า เซี่ยหงเฟยจึงไม่อาจเผยความคิดในใจออกมา

“ฮูหยินเฒ่าช่างใจกว้างนัก หากเป็นข้า ต่อให้ร้องไห้จนตายก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้”

เซี่ยชิงหลวนยกริมฝีปากอย่างฝืนใจ ความรู้สึกว่าตนด้อยกว่าผู้อื่นทำให้นางอึดอัดใจอย่างยิ่ง

แต่เมื่อเห็นเยี่ยนอวิ๋นเฉินและลูก ๆ ไม่มีท่าทีใดๆ

นางจึงค่อยโล่งอกขึ้นเล็กน้อย

ดีที่ยังมีลูกชายกับอวิ๋นเฉินอยู่ข้างตน

เพียงแต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ แต่ละคนต่างก็มีความคิดของตนเอง

โดยเฉพาะเซี่ยหงเฟยกับเยี่ยนอวิ๋นเฉิน ในสมองของทั้งคู่เต็มไปด้วยคำพูดของฮูหยินเฒ่าเซียวเมื่อครู่

หัวใจของเยี่ยนอวิ๋นเฉินยิ่งลุกเป็นไฟร้อนแรงกว่าใคร

เพราะหากเขาเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง เมื่อกลับไปก็จะได้ครองตำแหน่งฉู่อ๋องผู้เฒ่า!

“ขออภัย ข้าเพียงนึกถึงเรื่องราวในอดีตเท่านั้น ขอบคุณมาก” เยี่ยนอวิ๋นเฉินกล่าวพลางรับถุงหอมมาคล้องไว้ที่เอวทันที

ท่าทางกับคำพูดเมื่อครู่ทำให้เซี่ยชิงหลวนรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก

นางกระตุกริมฝีปาก “ฮูหยินเฒ่ามอบถุงหอมให้ชายที่มีภรรยาแล้วเช่นนี้ หากเล่าลือออกไป เกรงว่าชื่อเสียงจะไม่ดีนักนะเจ้าคะ?”

“เยี่ยนฮูหยินเจ้าคะ ถุงหอมเช่นนี้ขายทั่วไปตามร้านยาในแคว้นอวิ๋น ไม่ใช่ของที่มอบให้กันเป็นการส่วนตัว”

น้ำเสียงของมู่เหยาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แสดงถึงความขุ่นเคือง

“เป็นเช่นนี้เอง ข้าเข้าใจผิดไป” เซี่ยชิงหลวนฝืนยิ้มกล่าวขอโทษ

เมื่อเห็นว่าภาพวาดเสร็จสิ้นแล้ว หากอยู่ต่ออีกนางกลัวว่าเยี่ยนอวิ๋นเฉินจะรำลึกถึงรักเก่า จึงหาข้ออ้างดึงตัวเขาออกจากห้องไป

แม่นมฟังออกไปส่งด้วยตนเอง

เมื่อเห็นรถม้าที่ชั้นล่างค่อย ๆ เคลื่อนไป ฮูหยินเฒ่าเซียวก็ฉีกภาพในมืออย่างขยะแขยงแล้วโยนทิ้งบนพื้น

“ชิงอู้ รีบนำน้ำมาให้ข้า ข้าจะล้างซวยออกจากมือเสียที”

ชิงอู้วางผ้าร้อนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าในมือฮูหยินเฒ่าเซียว

มู่เหยาหัวเราะออกมาเบา ๆ “ท่าทีเมื่อครู่ของท่านแม่ หากข้าเป็นเขา คงคิดถึงท่านแม่ทุกวันไม่รู้ลืม”