ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 448

“เจ้าเด็กคนนี้ เอาแต่ล้อข้าอยู่ได้ ดูท่าทางเยี่ยนอวิ๋นเฉินคงเริ่มมีใจขึ้นมาจริง ๆ เพียงแต่…ของที่อยู่ในถุงหอมนั่น จะไม่ถูกพบเข้าหรือ?”

มู่เหยารู้ดีว่าฮูหยินเฒ่าเซียวกำลังกังวลว่า พิษที่ใส่ไปนั้นจะไม่แรงพอ

“ท่านแม่วางใจเถิด มีอ๋องผู้สำเร็จราชการอยู่ ยังไงพิษนี้ก็ต้องถึงตัวเขาแน่”

มู่เหยาฉุกคิดถึงสีหน้าของเซี่ยหงเฟย จึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ เซี่ยหงเฟยเมื่อครู่ได้ฟังคำพูดของท่านเข้าไป เกรงว่าเขาอาจกลับมาทดลองอะไรอีกหรือไม่?”

เพียงนึกถึงคนทั้งครอบครัวนั้น ฮูหยินเฒ่าเซียวก็รู้สึกขยะแขยง ยิ้มเย็นพลางกล่าวว่า “จะมาทดลองก็ช่างเถิด ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าเด็กนั่นจะสันดานเดียวกับเขาหรือไม่”

มู่เหยาก้มหน้าลง ปิดบังความแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่ในดวงตา

เซี่ยหงเฟยนั่น ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดีนัก

หากว่า…

ช่างเถิด หากยังไม่ถึงเวลานั้น นางก็ยังไม่คิดลงมือ

เมื่อออกจากหอจู๋เซียง มู่เหยาก็พาฮูหยินเฒ่าเซียวกลับไปยังจวนฉู่อ๋อง

พอฮูหยินเฒ่านอนแล้ว นางจึงให้ชิงอู้ไปเรียกรถม้า

เมื่อถึงจวนหลัน ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงดังมาจากโถงหน้าไม่ขาดสาย

ฟังจากเสียงแล้ว คล้ายหลันเอ้าเซวียนกำลังดุหลันชิวเหิง

มู่เหยาไม่ได้เข้าไปใกล้ เพียงสั่งให้พ่อบ้านไปบอกซูโหรวว่าตนมาถึงแล้ว ก่อนหันหลังไปยังเรือนหลังเพื่อหาหลันซี

“พี่รอง”

หลันซีกำลังนั่งเหม่อบนเฉลียง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ เห็นได้ชัดว่านางได้ยินเสียงทะเลาะจากโถงหน้า

“อาหน่วน!”

มู่เหยารีบก้าวเข้าไปจับมือนาง “เหตุใดมือจึงเย็นเช่นนี้ รีบไปที่ห้องอุ่นเถิด”

เห็นนางไม่ขยับ แต่กลับมองไปทางโถงหน้าอย่างลังเล

มู่เหยาก็รู้ทันทีว่านางกังวลอะไร “ท่านลุงใหญ่นั้นรู้กาละเทศะดี คงกำลังเกลี้ยกล่อมท่านลุงรองอยู่ พวกเราเป็นเด็กไม่ควรเข้าไปยุ่งจะดีกว่า”

“ก็จริง…ในเมื่อพี่มาแล้ว คงได้ยินข่าวลือในจวนมาบ้าง ชิวหรงนั่นไม่ใช่คนดีเลยจริง ๆ …”

หลันซีเดินไปทางห้องอุ่นพลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้ฟัง

เมื่อได้ยินว่าชิวหรงพลัดตกน้ำ ตอนนั้นมีเพียงเจินจู สาวใช้ข้างกายซูโหรวอยู่ มู่เหยาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมถึงทะเลาะกันรุนแรง

“ท่านแม่แกล้งตีเจินจูแล้ว แต่เจินจูกับชิวหรงไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน เหตุใดจะต้องผลักนางตกน้ำด้วยเล่า!”

มู่เหยาประหลาดใจ เพราะตามเหตุผลไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น

นางจำได้ว่าท่านลุงรองนั้นใส่ใจสุขภาพนัก มักให้หมอตรวจร่างกายเป็นระยะ

“ก็เพราะชิวหรงพูดว่า ตรวจมากเกินไปเดี๋ยวไม่มีโรคก็กลายเป็นมีโรค อีกทั้งยังใส่ความว่าหมอเทวดาเลี่ยวเป็นคนของเจ้า เกรงว่าจะลงมือทำอะไร ข้าได้ยินแล้วยังโกรธแทบบ้า!”

“แต่ท่านลุงรองกลับปกป้องนาง ไม่มีผู้ใดในบ้านกล้าว่า พอเกิดเรื่องตกน้ำวันนี้ เขาก็อ้างจะย้ายออกไปตั้งเรือนใหม่!”

มู่เหยาก้าวไปลูบหน้าอกซูโหรวที่กำลังหอบด้วยความโกรธ แล้วยื่นชาช่วยให้นางสงบใจ

“ท่านลุงรองช่างเสียสติจริงๆ หากปล่อยไว้อีกไม่นาน ไม่แน่ว่าความรู้สึกที่มีต่อชิวหรงนั้นจะเป็นเช่นไรกันแน่”

คำพูดของหลันซีทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องสะท้านไปทั้งตัว

เรื่องทำนองนี้ ในเมืองหลวงก็เคยมีมาแล้ว

ยิ่งดูท่าทีของหลันชิวเหิงก็ยิ่งเห็นได้ว่าหลงใหลจนเกินพอดี

“ไม่ได้ เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้ อาหน่วน…”

ยังไม่ทันที่ซูโหรวพูดจบ แววตามู่เหยาก็สว่างวาบขึ้นเมื่อคิดบางอย่างได้ จึงพูดขึ้นก่อน “จวนหลันไม่เหมาะให้ชิวหรงพักฟื้น เช่นนั้นก็ให้นางกับพี่รองไปพักที่จวนฉู่อ๋องสักระยะเถิด”