ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 435

นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน คนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้ดีไปกว่าใคร

แต่ละคนต่างพากันส่งสัญญาณทางสายตา เดาได้อย่างชัดแจ้ง

เยี่ยนสวินยิ้มเล็กน้อย “องค์หญิง ถ้าหากท่านเลือกข้า ข้าสามารถมอบตำแหน่งพระชายารองให้กับท่านได้”

ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยหันไปมองทางมู่เหยา

เห็นสีหน้าของนางไม่ค่อยดีนัก ความขุ่นเคืองในใจที่สะสมตลอดมานั้นหายไปไม่น้อย

สวรรค์รู้ว่าพวกนางอิจฉามู่เหยาขนาดไหน!

ตลอดมาจนถึงวันนี้มีแค่นางที่ได้รับความโปรดปรานอยู่ผู้เดียว!

แม้แต่อนุเล็กๆ คนก่อนนั้น

นางถูกกำจัดโดยเยี่ยนสวินเอง เพียงแต่ไม่คิดว่ามู่เหยาจะไม่สบายใจ

พวกนางเองก็ไม่สบายใจ

แต่มีเพียงแต่ตอนที่สามีรับอนุเท่านั้นที่ว่าง่าย ถึงกับยิ้มพร้อมพยักหน้า

ตอนนี้ไม่เหมือนกับพวกเขาหรือไง

ย่อมรู้สึกสบายใจขึ้นมาก!

“เหอะ!”

ซวีซงหลิงยังคงมีท่าทางหยิ่งผยองอย่างองค์หญิงน้อย จากนั้นนางก็กลับมานั่งข้างซวีเหย่

งานเลี้ยงกลับมาคึกคักอีกครั้ง

ฮ่องเต้เรียกองค์รัชทายาท ฉู่อ๋องรวมไปถึงซวีเหย่ไปยังห้องทรงพระอักษร

เหลือเพียงเหล่าขุนนางใหญ่และเหล่าหญิงสาว

ย่อมผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่

มู่เหยาลุกขึ้นไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ นางย่อมไม่ไปหาฮูหยินเฒ่าเซียว

“เจ้าว่าพระชายาฉู่อ๋องเมื่อครู่นี้ได้ยินท่านอ๋องกล่าวเช่นนั้น นางคงจะไม่โมโหจนแทบบ้าหรอกใช่หรือไม่”

“อย่างไรเสียข้าก็เห็นว่านางสีหน้าไม่ค่อยดี คนผู้นี้ทุกคนล้วนบอกว่านางเป็นหญิงใจกว้างสกุลมู่ ข้าดูแล้วนางไม่ใช่เช่นนั้นเลย อนุน้อยๆ คนนั้นไม่ใช่ว่าเป็นตัวอย่างหรือ”

“ข้านึกว่าท่านอ๋องฉู่จะโปรดปรานนางมาก ก็ยังไม่ยอมนางเลย องค์ชายรัชทายาทยังสามารถปฏิเสธเพื่อพระชายาได้ ดูแล้วน่าจะเป็นเช่นนั้น”

สถานที่ที่มีผู้หญิงมากย่อมต้องมีผู้พูดมากเป็นธรรมดา

มู่เหยาได้ยิน แต่นางไม่โกรธเลยสักนิด

แต่นางกลับใจเย็น

มีความวุ่นวายมาจากฝูงชน ซวีซงหลิงที่ถูกรายล้อมไปด้วยบุตรสาวตระกูลขุนนางมายังสวนดอกไม้

“พระชายาฉู่อะไรหรือ” ซวีซงหลิงมองนางอย่างขบขัน “เจ้าคิดวด่า ข้าจะพูดถึงพระชายาฉู่ว่าอย่างไรกัน”

“หรือเจ้าคิดว่า ตัวข้าเป็นคนโง่จริงๆ แม้แต่การยุแยงให้แตกแยกอย่างโจ่งแจ้งของเจ้า ข้าจะมองไม่ออกงั้นหรือ”

เมื่อนางพูดเช่นนี้ออกมา

เหล่าหญิงตระกูลขุนนางที่ล้อมซวีซงหลิงอย่างรอชมเรื่องสนุกพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง

“องค์หญิง หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น” ซูชิงชิงมองไปทางมูเหยาแวบหนึ่ง

นางตัวหดเล็กลีบ

เช่นนั้นข้าเข้าใจเจ้าผิดไปแล้ว” ซวีซงหลิงยิ้มเย็น นางกลับเดินทางใกล้มู่เหยา “อีกไม่กี่วันข้าจะเข้าจวนฉู่อ๋อง เมื่อครู่นี้พวกเจ้าเพิ่งพูดถึงข้า ทำไมกัน คิดจะเห็นข้ากับพระชายาฉู่แย่งชิงความโปรดปรานกันเช่นนั้นหรือ”

“ข้าจะได้ว่า เจ้าคือพระชายาจิ้นอ๋องกระมัง”

ซูชิงชิงที่ถูกเรียกหน้าซีดจนไม่น่ามอง

หญิงตระกูลขุนนางคนอื่นเห็นเช่นนี้ พวกนางได้เตรียมข้ออ้างเอาไว้แล้ว หรือไม่ก็เงียบเสียงแล้วผละออกไป

เพื่อไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่และถูกคนในตระกูลสั่งสอน

“องค์หญิง หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้นเพคะ” ซูชิงชิงฝืนยิ้มและส่งสายตาให้มู่เหยาไม่หยุด

มู่เหยาทำเป็นมองไม่เห็น นางมองอย่างยิ้มๆ ไปทางซวีซงหลิง “องค์หญิงอย่าได้มีโทสะไปเลยเพคะ พืชผลที่ดีมักมีหนอนแมลง ถ้าหากองค์หญิงใส่ใจคนพวกนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองรำคาญใจ”