ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 411

องค์รัชทายาทกวาดตามองลู่เหวินเจิ้งที่กำลังตัวสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะวางจอกสุราลงอย่างไม่เร่งรีบ

“รู้สึกคับแค้นใจงั้นหรือ?”

เขาแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา และเปล่งน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเยาะหยันว่า “ช่วงนี้ข้าเห็นใต้เท้าลู่ใช้ชีวิตสุขสำราญ รื่นรมย์ใจมากเลยไม่ใช่หรือ!”

ลู่เหวินเจิ้งตัวสั่นอีกครั้ง

“กระหม่อมเพียงช่วยรัชทายาทสืบเสาะข่าวสารเท่านั้น กระหม่อมยังคงเป็นคนขององค์รัชทายาทเสมอพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์รัชทายาทไม่ใช่คนโง่เขลา ย่อมไม่หลงเชื่อคำพูดไม่กี่ประโยคของลู่เหวินเจิ้งอยู่แล้ว แต่...เพลานี้เขามีธุระบางอย่างที่ต้องใช้คนผู้นี้ไปจัดการ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเก็บเขาเอาไว้ใช้งานก่อน!

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ไปจัดการเรื่องหนึ่งให้ข้าเถอะ”

เมื่อได้ยินว่าต้องไปสอบถามเรื่องที่มีการสับเปลี่ยนตัวผู้เข้าสอบในสนามสอบขุนนาง ลู่เหวินเจิ้งจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบรับปากเสียงดัง “กระหม่อมจะจัดการให้ดี และหาคำตอบที่น่าพอใจแก่องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ออกไปเถอะ”

พอได้ยินเช่นนี้ลู่เหวินเจิ้งก็กระเสือกกระสนออกไปจากห้องส่วนตัวอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อออกมาแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นลูบที่ลำคอเพื่อดูว่าศีรษะยังอยู่ครบดีหรือไม่ ในใจก็ยังคงหวาดผวาไม่หยุด

จากนั้นจึงรีบมุ่งหน้าไปยังหน่วยงานที่จัดการเรื่องการสอบขุนนางและก็บังเอิญพบเข้ากับเยี่ยนสวินซึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากด้านในพอดิบพอดี

“ใต้เท้าลู่?”

ดวงตาของเยี่ยนสวินแฝงไปด้วยรอยยิ้ม และสายตาก็กวาดสำรวจคนตรงหน้าอย่างหยอกล้อ “ไม่พบหน้ากันหลายวัน ใบหน้าของใต้เท้าลู่ดูผ่องใสยิ่งกว่าแต่ก่อน เห็นทีช่วงนี้คงจะใช้ชีวิตสุขสบายดีกระมัง?”

ลู่เหวินเจิ้งหัวเราะแห้ง ๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้ราชโองการในวันนี้

“เหตุใดฉู่อ๋องจึงมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ?”

เมื่อเห็นเขายังแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เยี่ยนสวินก็ยิ้มอย่างเรียบเฉย “ดูท่าหูตาของใต้เท้าลู่ช่วงนี้คงจะไม่ค่อยรวดเร็ว นับจากนี้ต่อไปเรื่องการสอบขุนนางจะเป็นความรับผิดชอบของข้าแล้ว จากนี้คงต้องรบกวนใต้เท้าลู่บ่อย ๆ แล้ว”

พอคำพูดนี้ถูกพูดออกมาลู่เหวินเจิ้งก็โบกปัดมือด้วยความตกใจ “ผู้น้อยเป็นคนทำงานจิปาถะ หากท่านอ๋องมีเรื่องอะไรต้องการให้ไปจัดการก็สั่งการผู้น้อยมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ผู้น้อยมีข้อสงสัยอยู่เล็กน้อย ก่อนหน้านี้ฝ่าบาททรงตรัสให้องค์รัชทายาทเป็นคนรับผิดชอบ เหตุใดตอนนี้จึงกลายเป็นท่านอ๋องหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

คำถามนี้ลู่เหวินเจิ้งขยับเข้าไปกระซิบถามใกล้ๆ

ความคิดความอ่านอันใดของเขา เยี่ยนสวินมองเห็นชัดเจนหมดแล้ว แต่ทว่าเขาอยากจะใช้โอกาสนี้แกล้งทำเป็นพูดสิ่งที่หลี่กงกงต้องการจะสื่อให้รู้ออกมา “บางทีอาจเป็นเพราะฝ่าบาททรงรู้สึกว่าองค์รัชทายาทไม่เหมาะสม จึงให้ข้ามาเก็บผลงาน”

ใจของลู่เหวินเจิ้งสั่นสะท้านขึ้นมา ฝ่าบาททรงรู้สึกว่าองค์รัชทายาทไม่เหมาะสมหรือ?

“องค์รัชทายาท เพลานี้ยังไม่อาจกำจัดลู่เหวินเจิ้งได้พ่ะย่ะค่ะ หากเขาตายไป เกรงว่าจะยิ่งทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยได้ มิสู้ผลักเรื่องทั้งหมดนี้ไปให้องค์หญิงใหญ่จะดีกว่า ฝ่าบาททรงเกลียดการที่สตรีเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมืองเป็นที่สุด!”

คำพูดของกุนซือซูทำให้ดวงตาขององค์รัชทายาทเปล่งประกายขึ้นมา เขายิ้มเล็กน้อย

“เจ้าช่างเป็นคนที่เฉลียวฉลาดนัก เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าว่าเถิด แต่เรื่องนี้ต้องจัดการให้ดีห้ามเหลือล่องลอยเป็นอันขาด อย่าได้ทำอะไรให้องค์หญิงใหญ่จับสังเกตเห็นเชียว”

กุนซือซูยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็หันไปพาองครักษ์เงาจากไป

ตอนที่ลู่เหวินเจิ้งเพิ่งออกจากจวนองค์หญิงใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ข่าวเรื่องหนึ่งก็ลอยเข้าไปยังเขตพระราชฐานชั้นในอย่างเงียบ ๆแล้ว

ในคืนนั้นเองฝ่าบาททรงเรียกองค์หญิงใหญ่ให้เข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนไทเฮา

“ฝ่าบาททรงหมายความว่าอย่างไร เหตุใดจึงต้องเรียกหม่อมฉันให้มาอยู่เป็นเพื่อนพระองค์ด้วย?” องค์หญิงใหญ่นั่งอยู่บนที่ประทับด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วมองสภาพของตำหนักโซ่วคังในตอนนี้ด้วยความรังเกียจ

ช่างไร้ซึ่งความรุ่งโรจน์เมื่อเทียบกันวันวาน ดูแล้วก็เป็นเพียงสถานที่ธรรมดาๆเท่านั้น!

“ตัวเจ้าทำอะไรลงไป เจ้าไม่รู้หรืออย่างไร?”