ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 407

ผู้ที่จะพึ่งพาได้ก็ไม่พ้นผู้ที่เก่งกาจวรยุทธ์หรือวิชาแพทย์

และนี่คือบุคคลประเภทที่มู่หลันชงขาดแคลนที่สุด

การตามหาคนเช่นนี้ ด้านหนึ่งก็เพื่อความสบายใจ

อีกด้านหนึ่งก็เพื่อป้องกันเหตุร้ายจากผู้ไม่หวังดี

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่ามู่เทียนชื่อจะใช้กลอุบายใด!

“ได้”

มู่หลันชงย่อมไม่ปฏิเสธ เขาเอ่ยกำชับน้องหญิงตรงหน้าสองสามประโยค

เมื่อนางจากไปแล้ว จึงจ้องมองกล่องอาหารในมืออยู่นาน ก่อนจะลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมแล้วออกจากประตูหลังไป

รถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ในตรอกอยู่แล้ว

“องค์รัชทายาท”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของมู่หลันชงดังขึ้น พร้อมกับม่านรถม้าที่ถูกเลิกขึ้นอย่างเชื่องช้า

เผยให้เห็นเพียงใบหน้าครึ่งซีกของบุรุษ

“ดูท่าว่าเจ้าคงตัดสินใจได้แล้ว”

มู่หลันชงเม้มริมฝีปาก แววตาฉายความหม่นหมองวูบหนึ่ง “เงื่อนไขที่รับปากกระหม่อมไว้ จะต้องไม่คืนคำนะพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษหัวเราะเบา ๆ แฝงไว้ด้วยความดูแคลนเล็กน้อย

“ข้าพูดแล้วไม่คืนคำ”

มู่หลันชงขานรับ ก่อนจะรับของที่คนรับใช้ยื่นให้แล้วจึงจากไป

เมื่อคนลับหายไปไกลแล้ว เสียงของกุนซือซูก็ดังขึ้นในรถม้า “กระหม่อมใคร่รู้นักว่า องค์ชายทรงใช้เงื่อนไขอันใด จึงทำให้มู่หลันชงยอมร่วมมือด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”

มือขององค์รัชทายาทที่กำลังเลิกม่านรถม้าขึ้นนั้นค่อย ๆ ชักกลับ แสงจันทร์ก็ถูกบดบังไปด้วย

กุนซือซูเห็นเพียงแววตาไม่พอใจที่ฉายวาบขึ้นของบุรุษตรงข้าม

เขาจึงรีบหุบปากอย่างรู้กาลเทศะ

“เรื่องที่ไม่ควรถาม ก็อย่าได้คิดที่จะถาม!”

องค์รัชทายาทแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะส่งสัญญาณให้รถม้าเคลื่อนออกไป

ในไม่ช้า รถม้าก็เลือนหายไปในความมืดมิด

เมื่อมู่หลันชงกลับถึงจวนโหว เขาก็เปิดห่อผ้าในมือออกทันที และเมื่อเห็นว่าของข้างในคือสิ่งใด

ความตื่นตะลึงในแววตาของเขาราวกับน้ำท่วมฉับพลัน!

“องค์รัชทายาทช่างร้ายกาจนัก”

เขายิ้มเยาะ แล้วรีบคัดลอกเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วจึงห่อทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม

เขายังไม่รีบร้อนส่งมันออกไป เพราะเดาได้ว่าภายในจวนโหวแห่งนี้ย่อมมีสายสืบเพิ่มขึ้นมากมาย และหนึ่งในนั้นต้องเป็นคนขององค์รัชทายาทเป็นแน่

หลี่กงกงพอได้ฟังก็มีสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่ง

ทว่าเขาไม่กล้าแสดงออกมาให้เห็นเด่นชัด ทำเพียงรับราชโองการแล้วทูลว่าจะรีบไปจัดการในเช้าวันรุ่งขึ้น

ไม่นาน ก็มีจดหมายอีกฉบับถูกส่งเข้ามา

เมื่อเห็นเนื้อหาในจดหมาย หลี่กงกงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันกลับเข้าไปในห้องทรงพระอักษรเพื่อทูลรายงาน

“ฝ่าบาท สายสืบจากจวนโหวแจ้งว่า มู่หลันชงทูลขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หรี่ตาลง สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาดุจน้ำแข็งพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

“ช่างเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมนัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้คนนำตัวเขาเข้าวังมาคืนนี้เลย เราจะรอพบเขาที่ห้องทรงพระอักษร”

หลี่กงกงถอยออกไปโบกมือ คนที่รอคำสั่งอยู่ก็รีบจากไปเพื่อแจ้งข่าว

ราวครึ่งชั่วยามต่อมา

มู่หลันชงพร้อมด้วยห่อผ้าในมือก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องทรงพระอักษร เขาทรุดกายลงถวายบังคมต่อเบื้องบน

“กระหม่อมมู่หลันชง ขอถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี!”

“ลุกขึ้นเถิด”

ฮ่องเต้มองมู่หลันชงที่ลุกขึ้นแล้วแต่ยังคงก้มหน้าอยู่ “เจ้ามาหาเรา มีเรื่องอันใดรึ?”

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมด้วยอำนาจและบารมีที่กดดัน