แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 832

ณ ห้องทรงพระอักษร

แม่ทัพอาวุโสหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ฝ่าบาท คำพูดของหลิวเหยี่ยน ก็ดูน่าเชื่อถือ หากเป็นตามที่เขาพูด การโจมตีกลับทางแนวเหนือตรงเผ่าสุยเหอที่มีการป้องกันอ่อนแอ จะสามารถคลี่คลายสถานการณ์คับขันในหนานเจียงได้ นี่เป็นยุทธวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในเวลานี้”

สถานการณ์คับขันในหนานเจียงตอนนี้ ดินแดนส่วนใหญ่ถูกกองกำลังพันธมิตรของเผ่าสุยเหอยึดครอง กองทัพใหญ่หนานฉีของพวกเขาคิดจะช่วยเหลือหนานเจียง จักต้องอาศัยหนานเจียงเป็นสนามรบ บุกเข้าหนานเจียง และต่อสู้กับเผ่าสุยเหอ

ทว่ายามนี้เผ่าสุยเหอควบคุมถนนน้อยใหญ่ในหนานเจียง ทำให้กองทัพหนานฉียากจะบุกเข้าไปได้

ดังนั้น หากสามารถเลี่ยงไปทางหนานเจียง และบุกโจมตีเผ่าสุยเหอโดยตรง ก็นับว่าเป็นแผนการที่ดี

เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ แววตาของเซียวอวี้ดูเคร่งขรึม

แม้ว่าวิธีนี้อาจจะได้ผล แต่เขาก็ไม่ไว้ใจหลิวเหยี่ยน

“ไปเชิญฮองเฮามา” เขาเอ่ยสั่งการ

ชั่วครู่ต่อมา เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มาถึง

นางฟังแม่ทัพอาวุโสหลี่เอ่ยจบ แววตาพลันเยือกเย็นและเคร่งขรึม

“การสู้รบโดยใช้ทางเลี่ยง ก็อาจจะได้ผลจริง”

เซียวอวี้ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างมาก “เจ้าเชื่อสิ่งที่หลิวเหยี่ยนพูด?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“หม่อมฉันก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน”

บังเอิญว่าคิดในทำนองเดียวกันกับหลิวเหยี่ยน

ทว่าสิ่งที่นางยังขาดอยู่ คือจะใช้วิธีการบุกทะลวงเผ่าสุยเหออย่างไร

หลิวเหยี่ยนกลับสามารถระบุได้ว่าเผ่าสุยเหอมีจุดอ่อนในการป้องกัน

เซียวอวี้ไม่เชื่อใจหลิวเหยี่ยน กลับเชื่อฮองเฮาของเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนตัดสินใจเช่นนี้ เขาก็ไม่มีความกังวลอีกแล้ว

ดังนั้นจึงสั่งการแม่ทัพอาวุโสหลี่

“จัดส่งทหาร ไปโจมตีเผ่าสุยเหอ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

สายตาของเซียวอวี้มองตรงไปข้างหน้า แววตาเคร่งขรึมน่าเกรงขาม

หลังจากแม่ทัพอาวุโสหลี่จากไป เซียวอวี้คว้าแขนของเฟิ่งจิ่วเหยียน และพานางมากอดไว้บนตัก แขนก็โอบรอบเอวของนางไว้

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ และเจือด้วยความวิตกกังวล

“จิ่วเหยียน เรารู้สึกว่า เรื่องนี้อาจจะซับซ้อน หลิวเหยี่ยนผู้นั้น ถึงแม้เขาจะเป็นลูกหลานของตระกูลถานไถจริง แต่ก็มิอาจเก็บเอาไว้ได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยตรงไปตรงมา

“ตอนนี้ทุกอย่างยังไม่ชัดเจน มิอาจฆ่าเขาได้

“หากเขาภักดีต่อแคว้นตงซานจริง ๆ การมาหนานฉีครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการได้รับความไว้วางใจจากเรา และก่อความวุ่นวาย หากฆ่าเขา แคว้นตงซานจักต้องดำเนินการอย่างอื่น การลอบโจมตีนั้นยากจะป้องกัน มิสู้ใช้แผนซ้อนแผนจะดีกว่า อีกอย่าง ทันทีที่ถานไถเหยี่ยนตาย เบาะแสของมนุษย์โอสถก็จะถูกตัดขาดด้วยเช่นกัน

“ให้เขาอยู่ในสายตาเรา ให้เขากับแคว้นตงซานเข้าใจว่าแผนการสำเร็จ ถือว่าเหมาะสมที่สุด”

เซียวอวี้เอ่ยด้วยเสียงเบา

“เราแค่กลัวว่าเจ้าจะใจอ่อน”

“เขาอ้างว่าร่างกายถูกพิษของมนุษย์โอสถ ทั้งยังบอกถึงเรื่อง ‘ใยแมงมุม’ ตอนนี้ก็ยังช่วยหนานฉีคลี่คลายวิกฤตที่หนานเจียง...จิ่วเหยียน แม้แต่เราก็ยังรู้สึกหวั่นไหว ยิ่งมิต้องพูดถึงเจ้า”

สตรียิ่งทำสิ่งต่าง ๆ โดยใช้อารมณ์ง่ายกว่าบุรุษ

คนที่ถูกส่งไปที่ภูเขาเทียนเหมินกลับมาแล้ว หลังผ่านการระบุจากภาพเหมือน หลิวเหยี่ยนก็คือคนของตระกูลถานไถจริง ๆ โดยมิต้องสงสัยเลย

องครักษ์ลับบอกต่อกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ว่ากันว่า เมื่อสิบปีก่อนถานไถเหยี่ยนก็ได้ลงจากภูเขาแล้ว แต่ช่วงหลายปีมานี้ก็กลับไปเป็นครั้งคราว เพื่อไปเซ่นไหว้ปู่ของเขา

“เขาได้รับการเลี้ยงดูจากปู่ มีความฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เด็ก ตามสถานะในการสืบเชื้อสายโดยตรง เขาสมควรเป็นผู้นำตระกูลถานไถ ทว่าคนส่วนมากในครอบครัวไม่ยอมรับเขา ตำแหน่งผู้นำตระกูลจึงเป็นเฉพาะในนาม”

นอกจากทางด้านภูเขาเทียนเหมินแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนยังได้รับจดหมายตอบกลับจากอาจารย์ด้วย

ในจดหมายเอ่ยถึง ตอนแรกที่เขาสืบคดีของมนุษย์โอสถอย่างเงียบ ๆ ถานไถเหยี่ยนที่ใช้นามแฝงว่า “โจวเหยียน” ในตอนนั้นก็รู้เรื่องแล้ว นี่สามารถพิสูจน์ได้ว่า การที่ถานไถเหยี่ยนสืบเรื่องมนุษย์โอสถ ก็เป็นเพราะอาจารย์

คำให้การเหล่านี้ ล้วนเป็นผลดีต่อถานไถเหยี่ยน

ทว่า ตาชั่งในใจของเฟิ่งจิ่วเหยียนได้เอียงไปในทิศทางหนึ่งแล้ว

หลังจากนั้น อู๋ไป๋ซึ่งถูกส่งไปที่แคว้นตงซานเพื่อสืบเรื่องอย่างลับ ๆ ก็ส่งจดหมายมาเช่นกัน ผู้นำแคว้นตงซานเจอลูกหลานของตระกูลถานไถ ก็แต่งตั้งเลื่อนยศ และให้ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งสำคัญ

หว่านชิวที่อยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยความกังวลใจ

“ฮองเฮา หากเป็นเช่นนั้น หลิวเหยี่ยนผู้นี้เป็นถานไถเหยี่ยนจริง ๆ สิ่งที่เขาพูด ก็เป็นเรื่องจริงด้วยหรือเพคะ? ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการชั่วร้ายของแคว้นตงซาน?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเยือกเย็น

ดวงอาทิตย์ลอยอยู่สูง แต่กลับมีเมฆดำล้อมรอบมัน ดูเหมือนเคลื่อนตัวช้า ๆ แต่กลับมีอันตรายแฝงอยู่

นี่จักต้องมีการเปลี่ยนแปลง

ฟึ่บ---

จู่ ๆ นางก็ลุกขึ้น ชายอาภรณ์กว้างปลิวไสว

“เปลี่ยนชุด ข้าจักไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท”