แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 831

พอเข้าสู่ช่วงค่ำ จวนรุ่ยอ๋องก็คลาคล่ำไปด้วยบรรดาแขกเหรื่อ

ภายในเรือนหอ

หร่วนฝูอวี้เป็นคนเปิดผ้าคลุมหน้าเอง

ขณะที่รุ่ยอ๋องเดินเข้ามา ก็เห็นนางกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่ริมโต๊ะ ไม่มีความประหม่าเขินอายอย่างที่เจ้าสาวควรจะมีแม้แต่น้อย

มิเพียงแต่นางที่กำลังกิน งู แมงป่อง ตะขาบของนาง...พวกมันก็กำลังกินด้วยเช่นกัน!

บนพื้นก็ยังมีสาวใช้คนหนึ่งนอนอยู่ ดูท่าทาง คงจะตกใจจนหมดสติไป

รุ่ยอ๋องรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ก้าวเข้ามาในเรือนหอนี้

เขาพยายามควบคุมอารมณ์ และเอ่ยโดยใช้น้ำเสียงราบเรียบ

“หร่วนฝูอวี้ ข้าแต่งกับเจ้า ก็เพื่อบุตรในท้องของเจ้า

“ต่อไป ข้าจะไม่แตะต้องเจ้าอีกเด็ดขาด

“เรือนนี้...นับตั้งแต่บัดนี้จะมอบให้กับเจ้า หลังจากนี้ไปเจ้ากับข้าจะไม่เกี่ยวข้องกันอีกในฐานะสามีภรรยา เจ้าก็อย่านำของพวกนี้เข้ามาในเรือนข้า!”

พูดจบเขาก็เดินออกไป

หร่วนฝูอวี้ได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว ก็มิได้โต้แย้งแต่อย่างใด

สิ่งที่นางสนใจมากที่สุดตอนนี้ ก็คือหนานเจียง

ด้วยสถานะของพระชายารุ่ยอ๋อง พรุ่งนี้นางก็สามารถเข้าวังไปขอบพระทัยฝ่าบาทได้

ถึงเวลานั้น นางก็จะได้พบกับซูฮ่วนแล้ว

ค่ำคืนล่วงไปจนฟ้าสาง

วันที่สอง

รุ่ยอ๋องพาเจ้าสาวเข้าวังมาขอบพระทัยฝ่าบาท

เซียวอวี้ยุ่งกับงานราชกิจ จนไม่มีเวลามาพบพวกเขา

หร่วนฝูอวี้ก็ไม่อยากพบเขาเช่นกัน จึงตรงเข้าไปยังวังหลัง เพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮา

รุ่ยอ๋องกำชับนางซ้ำแล้วซ้ำอีก

“อย่าทำลายกฎ อย่าเซ้าซี้ฮองเฮา อยู่นานสุดแค่สองเค่อ”

หร่วนฝูอวี้ไม่ชอบที่เขาจู้จี้ ยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่มีสิทธิ์มาบังคับนาง

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดาได้ว่าหร่วนฝูอวี้จักต้องมาแน่ อีกทั้งยังรู้ว่านางมาที่นี่เพราะเรื่องที่หนานเจียง

“หนานฉีจักต้องส่งทหารไปเสริมกำลังที่หนานเจียงอย่างแน่นอน ข้าได้สั่งให้คนไปคุ้มกันหนานเจียงอ๋องกับอาจารย์ของเจ้าแล้ว

“ภาวะคับขันในตอนนี้ก็แค่ชั่วคราว เจ้าอย่ากังวลมากเกินไป จักส่งผลต่อทารกในครรภ์”

หร่วนฝูอวี้ได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้ หัวใจที่เหมือนแขวนอยู่กลางอากาศพลันหล่นลงพื้น การหายใจกลายเป็นหอบถี่

ตามร่างกายที่ร้อนรุ่ม หร่วนฝูอวี้คุกเข่าลงใกล้ขาของเฟิ่งจิ่วเหยียน ศีรษะซบลงไปบนหัวเข่านาง และใช้ใบหน้าถูไถไปมา เพื่อแสดงการยอมจำนนและการประจบประแจง

“ท่านพี่ ข้ารู้ว่า ท่านไม่มีทางที่จะไม่ช่วยเหลือข้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนคิดจะรีบประคองนางขึ้นมา

“ตอนนี้เจ้าเป็นพระชายารุ่ยอ๋องแล้ว อีกทั้งกำลังตั้งครรภ์...”

หว่านชิวยกน้ำชาเข้ามา เมื่อเห็นฉากเหตุการณ์ตรงหน้านี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและความตกใจ

เขาในฐานะสามี ควรจะรับช่วงต่อ

ดังนั้นเขาจึงข่มความขัดแย้งในใจนั้นไว้ แล้วก้าวไปข้างหน้า

“ส่งมาให้ข้า...”

ทันทีที่เขาเอ่ยปาก หร่วนฝูอวี้ก็ลงมายืนบนพื้นอย่างฉับไว ท่าทางอ่อนแอเดินไม่ไหวหายไปในทันที และเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“ท่านอ๋อง ท่านยังอยู่อีกหรือ”

รุ่ยอ๋องฝืนประคองความสงบนิ่งในดวงตาไว้

เขาฟังออกถึงความหมาย “ท่านอ๋อง ท่านยังไม่ตาย”

หลังจากคนนอกจากไปแล้ว แววตาอันอ่อนโยนของรุ่ยอ๋องฉายแววการตำหนิ

“ตกลงกันว่าสองเค่อ เหตุใดเจ้า...”

หร่วนฝูอวี้โต้กลับในทันที

“เจ้าจักสนใจอะไรถึงเพียงนั้น ข้าอยากอยู่นานเท่าใดก็จักอยู่นานเท่านั้น!”

พูดจบนางก็หันหลังจากไป ย่างก้าวที่ดูเย้ายวน ดึงดูดให้ข้าหลวงที่อยู่ริมทางเหลียวมองกันไม่หยุด

รุ่ยอ๋องเดินตามอยู่ด้านหลังนาง สีหน้ามิสู้ดีนัก

เขามิรู้ว่าทำบาปกรรมอันใดไว้ ถึงต้องแต่งกับสตรีเยี่ยงนาง

แต่ว่าไปแล้วก็แปลก หลังจากหร่วนฝูอวี้ได้พบฮองเฮา ก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีขึ้น

ก็มิรู้ว่าฮองเฮาทรงปลอบโยนนางอย่างไร