แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 792

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้พูดอะไรมากไม่ นางเพียงแค่กล่าวกับเซียวอวี้ว่า

“อาจารย์หญิงจะต้องกลับไปที่ชายแดนเหนือแล้ว”

เซียวอวี้คิดว่าพวกนางเศร้าเสียใจที่จะต้องจากกัน ถึงได้มีอาการหม่นหมองเช่นนี้

เขาจึงวางแขนโอบไหล่ของเฟิ่งจิ่วเหยียนเอาไว้ พลางหันไปกล่าวกับฮูหยินเมิ่งว่า

“ท่านอาจารย์หญิงวางใจได้ จิ่วเหยียนแต่งให้เรานั้น นางจะมิถูกรังแกใด ๆ หากนางอยากไปเยี่ยมเยียนพวกท่านละก็ เราก็จะไม่ห้ามอีกด้วย ท่านเองก็เข้าวังมาพบนางได้เสมอ”

แน่นอนว่า มีเพียงฮูหยินเมิ่งเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้

ท่านแม่ทัพเมิ่งที่ตรึงกำลังเฝ้าปกป้องอยู่ที่ชายแดนนั้น ย่อมมิได้รับอนุญาตให้ออกจากตำแหน่ง

ฮูหยินเมิ่งโค้งกายคำนับขอบคุณ

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท เพียงเท่านี้ หม่อมฉันก็จากไปได้อย่างสบายใจแล้วเพคะ”

ถึงเวลารับสำรับมื้อค่ำพอดี เซียวอวี้จึงเสนอขึ้นมา

“รั้งอยู่รับสำรับมื้อค่ำด้วยกันเถิด มื้อนี้เพื่อเลี้ยงส่งท่านโดยเฉพาะ”

ฮูหยินเมิ่งเหลือบมองที่เฟิ่งจิ่วเหยียน ก่อนจะส่ายหัวไปมา

“อย่าดีกว่าเพคะ คู่ใหม่ปลามันเช่นฝ่าบาทและฮองเฮานั้น หม่อมฉันมิกล้ารบกวนเวลาของพวกท่าน”

……

หลังจากที่ฮูหยินเมิ่งจากไป เหล่าข้ารับใช้ในวังก็เข้ามาจัดวางสำรับมื้อค่ำในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนและเซียวอวี้ต่างก็มีความกังวลอยู่ในใจของตนเอง

ยามที่รับสำรับอาหารอยู่นั้น พวกเขาต่างก็นั่งเงียบหาได้เอ่ยเรื่องใดขึ้นมาไม่

หลังจากรับสำรับเสร็จนั้น

ทั้งสองกลับเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

“ฝ่าบาท……”

“จิ่วเหยียน เรา…”

“ท่านพูดก่อนเถอะเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนกลืนคำพูดของตนเองลงท้องไปในทันที

เซียวอวี้ที่ใบหน้ามืดมนนั้น พลางแย้มยิ้มก่อนจะส่ายหัวไปมา

“เรื่องของเราหาใช่เรื่องสำคัญอันใดไม่ เจ้าพูดก่อนเถิด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงมิได้ปฏิเสธออกไป พลางกล่าวออกมาตามตรงว่า

“หม่อมฉันที่เอ่ยเรื่องมนุษย์โอสถและศิษย์พี่ของหม่อมฉัน กับพระองค์ไปเมื่อเช้านี้”

เซียวอวี้จำได้

ในยามนั้น เขาเพียงแค่กำลังซึมซับกับบรรยากาศคู่ข้าวใหม่ปลามันกับนาง จึงมิได้ให้นางเอ่ยอธิบายอย่างละเอียดออกมา

“อื้ม เจ้าพูดต่อเลย” มีนางอยู่เช่นนี้ เขาย่อมมีความอดทนมากพอ

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเต็มไปด้วยความจริงจังในทันที

“หลังจากหยางเหลียนซั่วตกตายไป เรื่องของมนุษย์โอสถนั้นหาได้มีผลลัพธ์ใด ๆ ไม่ มนุษย์โอสถเหล่านั้น เดิมทีหม่อมฉันคิดว่าเป็นพรรคเทียนหลงที่ชุบเลี้ยงพวกเขาเอาไว้ ทว่า ยิ่งสืบหาลึกไปเท่าไหร่ทุกอย่างหาได้เป็นเช่นนั้นไม่