แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 773

ต้วนเจิ้งที่มีท่าทางอ่อนแอ ทว่ายังมีแรงจะด่าคน

“ไสหัวไป...ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาปรนนิบัติ! อย่ามาจับข้า...ไปไกล ๆ !”

สาวใช้ผู้นั้นใจเย็นมาก ไม่ว่าเขาจะด่านางอย่างไร นางก็ยังป้อนยาให้เขาอย่างอดทน

พอต้วนเจิ้งเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียน เขาก็เก็บอารมณ์ที่ระเบิดออกมาอยู่ทันที คล้ายกับได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจถึงที่สุด ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ใช่คนที่ด่าผู้อื่น แต่เป็นเขาที่ถูกด่า

“ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินเข้าไปใกล้ มองขาทั้งสองข้างของเขาที่ถูกมัดไว้กับแผ่นไม้

ดวงตาของต้วนเจิ้งแดงขึ้น ราวกับมีความทุกข์ใจที่ยากจะพูดออกมา

“เป็นหร่านชิว นางมัดข้าเอาไว้ นางอยากได้เถ้ากระดูกของพี่ข้า

“ข้าไม่ยอมบอกนาง

“นางดูดพลังภายในของข้าจนแห้ง...ใช่ เจ้าคงจะยังไม่รู้! นางฝึกเคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถี!”

“กว่าข้าจะหนีออกมาได้ไม่ง่ายเลย ข้าตกลงมาจนขาหัก ทั้งหมดนี่เป็นนางที่ทำร้ายข้า!

“เฟิ่งจิ่วเหยียน ท่านจะต้องช่วยข้าฆ่านาง!

“คนผู้นี้ช่างน่าแค้นนัก!”

หลังจากที่ต้วนเจิ้งถูกช่วยออกมา ก็ฝากคนให้ช่วยพาเขามาส่งที่จวนแม่ทัพชายแดนเหนือ

ด้วยความช่วยเหลือของแม่ทัพเมิ่ง เขาจึงถูกส่งมารักษาที่เซียวเหยาจวี

หมอบอกว่าชั่วชีวิตนี้เขาอาจจะไม่สามารถยืนได้อีก

เขาเกลียดหร่วนชิวยิ่งนัก เกลียดจนแทบจะอยากถลกหนังนาง!

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองยาที่อยู่ในมือของสาวใช้แล้วพูดเสียงหนักว่า

“ดื่มยาก่อนเถอะ”

ต้วนเจิ้งหันหน้าหนีแล้วพูดอย่างน่าสงสารว่า

“ข้าไม่ดื่ม! ยังไงข้าก็ไม่มีทางหายแล้ว! ดื่มยานี้ไปจะมีประโยชน์อะไร! ข้าต้องการแค่ให้หร่วนชิวตายเท่านั้น! เฟิ่งจิ่วเหยียน ท่านรับปากพี่ข้าแล้วว่าจะดูแลข้าอย่างดี!

“ท่านต้องช่วยข้าแก้แค้น!”

“หร่วนชิวตายแล้ว” เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบเสียงเย็น

“อะไรนะ?” ต้วนเจิ้งหันกลับมามองเฟิ่งจิ่วเหยียน ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า “ท่านไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่? ท่านฆ่านางแล้วรึ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า สายตาตกไปบนขาของเขา

“ใช่”

ต้วนเจิ้งรู้สึกดีขึ้นทันดี จนเขาออกปากบอกให้สาวใช้ป้อนยาเขาด้วยตัวเอง

เขานิสัยขี้โมโห ทว่ากลับถูกปลอบให้หายโกรธได้ง่าย

เมื่อดื่มยาเสร็จ เขาบอกเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ไม่ใช่แค่หร่วนชิวเท่านั้น ยังมีคนสนิทของนางที่ชื่อ ‘สวินเฟิง’ เขาก็ต้องตาย!”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

“เรื่องราวที่ไม่ยุติธรรมในใต้กล้านี้มีมากมาย เจ้าจะสืบจนกระจ่างหมดได้อย่างไร? หากเจ้ายังเห็นข้าเป็นอาจารย์หญิง รอหลังจากงานแต่งของเวยเฉียง เจ้าก็กลับไปแต่งงานเสีย ทำหน้าที่ฮองเฮาให้ดี ช่วยสนับสนุนฝ่าบาท”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจับความรู้สึกคนอื่นได้ไว จึงรู้ว่าอาจารย์หญิงมีเรื่องปิดบังนางแน่นอน

นางหันไปทางอาจารย์ กลับเห็นแววตาของอาจารย์แข็งทื่อราวท่อนไม้ ราวกับหวนนึกถึงความทรงจำ

หรือว่าพวกเขาจะรู้ถึงต้นตอการมีอยู่ของมนุษย์โอสถ?

ดังนั้น นางจึงพูดอย่างหนักแน่นว่า

“อาจารย์ อาจารย์หญิง หากข้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อรู้เรื่องมนุษย์โอสถแล้ว ข้าย่อมต้องตามสืบจนถึงที่สุด นี่ก็เป็นหน้าที่สำคัญในการสนับสนุนฝ่าบาทเช่นกัน ก่อนหน้านี้กองทัพมนุษย์โอสถของพรรคเทียนหลงเกือบจะโจมตีเข้าเมืองหลวงได้แล้ว เห็นได้ว่าการคงอยู่ของพวกเขาเกี่ยวพันถึงความสงบสุขของแคว้น

“ดังนั้นแล้วข้าไม่อาจไม่สนใจเรื่องนี้ได้”

นางพูดกับฮูหยินเมิ่งอีกว่า

“อาจารย์หญิง ข้าเคารพท่านและอาจารย์ ทว่าข้ายิ่งต้องใส่ใจความจริงและความถูกต้อง นี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านสอนข้าเช่นกัน เพื่อความยุติธรรม แม้จะต้องฆ่าญาติหรือตัดญาติของตนก็ต้องทำ! ดังนั้นอย่าว่าศิษย์ไร้น้ำใจ”

ฮูหยินเมิ่งได้ยินคำพูดนี้ ใจเจ็บปวดดุจเข็มแทง

นางหันกายกลับมามองเฟิ่งจิ่วเหยียน ดวงตาเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

“จิ่วเหยียน! เจ้า...”

“พอได้แล้ว!” แม่ทัพเมิ่งพลันพูดห้ามสองคนไม่ให้โต้เถียงกัน

แววตาของเขาเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง เขาพูดกับภรรยาว่า

“นิสัยของจิ่วเหยียน พวกเราล้วนรู้ดี เจ้าจะห้ามนางได้อย่างไร? เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว พูดเถิด”