แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 774

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสีหน้าจริงจัง “อาจารย์ อาจารย์หญิง พวกท่านปิดบังอะไรข้ากันแน่”

ฮูหยินเมิ่งมองนางอย่างลึกซึ้ง

จิ่วเหยียนถึงกับยอมตัดสัมพันธ์กับตน ก็จะไล่สืบเรื่องมนุษย์โอสถให้ได้ นางไร้กำลังที่จะทำอะไรแล้วจริง ๆ

จากนั้น นางก็เปิดปากพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดและเศร้าโศก

“ตอนนั้นสิงโจวเองก็รู้ถึงเรื่องมนุษย์โอสถ จึงแอบปกปิดตัวตนเข้าไปตรวจสอบ เขาเคยเขียนจดหมายให้พวกเรา บอกว่าพบแหล่งซ่องสุมของมนุษย์โอสถพวกนั้นแล้ว จะตามไปสืบต่อ หลังจากนั้น...”

“ศิษย์พี่ถูกพวกเขาฆ่าตายหรือ?” เสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนดังขึ้นทันที

หลายปีมานี้ นางกลัวว่าจะทำให้อาจารย์และอาจารย์หญิงเศร้าใจ จึงไม่เคยตามเรื่องการตายของศิษย์พี่อย่างละเอียดมาโดยตลอด

ศิษย์พี่ผู้นั้นที่ดีกับนางมากที่สุด นางนึกว่าเขาไปช่วยเหลือคนอื่นแล้วเกิดอุบัติเหตุจนสิ้นชีพอย่างที่อาจารย์บอก

ในยามปกติฮูหยินเมิ่งทั้งใจเย็นและเข้มแข็ง

ทว่ายามนี้เมื่อนึกถึงเรื่องของบุตรชาย นางสะอึกสะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว จากนั้นก็ลุกแล้วเดินจากไป

ใบหน้าที่แข็งทื่อของแม่ทัพเมิ่ง เล่าเรื่องที่เหลือออกมา

“อาจารย์หญิงของเจ้าตรวจศพด้วยตนเอง สิงโจวถูกตีจนหัวเข่าแตก ดวงตาถูกทุบ...ทั้งยังถูกควักอวัยวะทั้งหมดออกมาทั้งเป็น! พวกชั่วนั่นทรมานเขา!”

“หลายปีมานี้ ข้าคอยสืบเรื่องนี้อย่างลับ ๆ มาโดยตลอด

“ดังนั้นข้าจึงรู้ว่าเรื่องนี้อันตรายยิ่งนัก พรรคเทียนหลงไม่ใช่ต้นกำเนิดของมนุษย์โอสถ การโจมตีจากที่ลับยากจะป้องกัน โดยเฉพาะตอนนี้ที่พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกมันเลย

“จิ่วเหยียน คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ สิงโจวไม่อยู่แล้ว พวกเราเหลือเพียงเจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวเท่านั้น หวังเพียงให้เจ้ามีชีวิตที่สงบสุขราบรื่น ครั้งนี้เจ้าต้องฟังอาจารย์ เรื่องมนุษย์โอสถ อย่าได้สอดมือไปยุ่งอีก”

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมเล่าให้นางฟังแต่แรกเช่นกัน

กลัวว่านางจะตามสืบต่อ จนต้องมีชะตากรรมเหมือนสิงโจว

ทว่านึกไม่ถึงเลยว่าจะปิดบังเอาไว้ไม่อยู่ สุดท้ายนางก็ยังสืบจนรู้เรื่องมนุษย์โอสถ...

หลังจากรับรู้เรื่องสาเหตุการตายที่แท้จริงของศิษย์พี่ อารมณ์เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ปั่นป่วนจนไม่อาจสงบลงได้

ตอนที่ศิษย์พี่ตาย พึ่งจะอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น!

หากเขาตายไปอย่างมีเกียรติมีศักดิ์ศรีเพราะช่วยคน นางยอมรับและปล่อยวางได้

ทว่าเขาถูกคนฆ่าตาย อีกทั้งจนถึงตอนนี้ความจริงก็ยังสืบไม่กระจ่าง!

แววตาของนางเด็ดเดี่ยวและเย็นชา

“อาจารย์ ข้าเข้าใจความกลัวและความกังวลของท่านและอาจารย์หญิง

“เอาใจเขามาใส่ใจเรา ข้าเองก็เข้าใจการตัดสินใจในตอนนั้นของศิษย์พี่ ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายเพียงใดไม่มีผู้ใดรู้ เขาถึงได้ถูกบังคับจนปิดบังตัวตน ไม่กล้าให้เรื่องพัวพันถึงคนในครอบครัว และต้องถูกบีบบังคับเพียงใด จนแม้เขาจะรู้ถึงความอันตรายกลับยังไม่ใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลเมิ่ง จนเดินไปต่ออย่างเดียวดาย...”

ในใจมีคำพูดมากมายแต่นางพูดไม่ออก

“อาจารย์ ข้าขอพูดอย่างล่วงเกินเสียหน่อย ศิษย์พี่สืบคดีเพียงคนเดียวจนถูกฆ่าตาย ท่านจะเดินตามรอยเขาได้อย่างไร? หากท่านเป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้ ข้าผู้เป็นศิษย์จะยังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขได้อย่างไร?

“ยังมีอาจารย์หญิง นางจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปคนเดียวได้อย่างไร? อาจารย์! ท่านโปรดร่วมมือกับข้าทำปณิธานก่อนตายของศิษย์พี่ให้สำเร็จ กวาดล้างคนกลุ่มนั้นให้หมดสิ้น!

“เรื่องมนุษย์โอสถนี้ควรมีจุดจบเสียที

“โดยส่วนรวมแล้ว หากไม่สืบเรื่องนี้ให้กระจ่างโดยเร็ว จะต้องมีผู้บริสุทธิ์ถูกทำร้าย ไม่มีใครเอาตัวรอดไปเพียงคนเดียวได้

“โดยส่วนตัวแล้ว ข้ากับศิษย์พี่เป็นเหมือนพี่น้องแท้ ๆ การตายของเขาไม่กระจ่าง ข้าจะไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร? อาจารย์...”

จิตใจแม่ทัพเมิ่งสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน