แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 774

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสีหน้าจริงจัง “อาจารย์ อาจารย์หญิง พวกท่านปิดบังอะไรข้ากันแน่”

ฮูหยินเมิ่งมองนางอย่างลึกซึ้ง

จิ่วเหยียนถึงกับยอมตัดสัมพันธ์กับตน ก็จะไล่สืบเรื่องมนุษย์โอสถให้ได้ นางไร้กำลังที่จะทำอะไรแล้วจริง ๆ

จากนั้น นางก็เปิดปากพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดและเศร้าโศก

“ตอนนั้นสิงโจวเองก็รู้ถึงเรื่องมนุษย์โอสถ จึงแอบปกปิดตัวตนเข้าไปตรวจสอบ เขาเคยเขียนจดหมายให้พวกเรา บอกว่าพบแหล่งซ่องสุมของมนุษย์โอสถพวกนั้นแล้ว จะตามไปสืบต่อ หลังจากนั้น...”

“ศิษย์พี่ถูกพวกเขาฆ่าตายหรือ?” เสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนดังขึ้นทันที

หลายปีมานี้ นางกลัวว่าจะทำให้อาจารย์และอาจารย์หญิงเศร้าใจ จึงไม่เคยตามเรื่องการตายของศิษย์พี่อย่างละเอียดมาโดยตลอด

ศิษย์พี่ผู้นั้นที่ดีกับนางมากที่สุด นางนึกว่าเขาไปช่วยเหลือคนอื่นแล้วเกิดอุบัติเหตุจนสิ้นชีพอย่างที่อาจารย์บอก

ในยามปกติฮูหยินเมิ่งทั้งใจเย็นและเข้มแข็ง

ทว่ายามนี้เมื่อนึกถึงเรื่องของบุตรชาย นางสะอึกสะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว จากนั้นก็ลุกแล้วเดินจากไป

ใบหน้าที่แข็งทื่อของแม่ทัพเมิ่ง เล่าเรื่องที่เหลือออกมา

“อาจารย์หญิงของเจ้าตรวจศพด้วยตนเอง สิงโจวถูกตีจนหัวเข่าแตก ดวงตาถูกทุบ...ทั้งยังถูกควักอวัยวะทั้งหมดออกมาทั้งเป็น! พวกชั่วนั่นทรมานเขา!”

“หลายปีมานี้ ข้าคอยสืบเรื่องนี้อย่างลับ ๆ มาโดยตลอด

“ดังนั้นข้าจึงรู้ว่าเรื่องนี้อันตรายยิ่งนัก พรรคเทียนหลงไม่ใช่ต้นกำเนิดของมนุษย์โอสถ การโจมตีจากที่ลับยากจะป้องกัน โดยเฉพาะตอนนี้ที่พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกมันเลย

“จิ่วเหยียน คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ สิงโจวไม่อยู่แล้ว พวกเราเหลือเพียงเจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวเท่านั้น หวังเพียงให้เจ้ามีชีวิตที่สงบสุขราบรื่น ครั้งนี้เจ้าต้องฟังอาจารย์ เรื่องมนุษย์โอสถ อย่าได้สอดมือไปยุ่งอีก”

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมเล่าให้นางฟังแต่แรกเช่นกัน

กลัวว่านางจะตามสืบต่อ จนต้องมีชะตากรรมเหมือนสิงโจว

ทว่านึกไม่ถึงเลยว่าจะปิดบังเอาไว้ไม่อยู่ สุดท้ายนางก็ยังสืบจนรู้เรื่องมนุษย์โอสถ...

หลังจากรับรู้เรื่องสาเหตุการตายที่แท้จริงของศิษย์พี่ อารมณ์เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ปั่นป่วนจนไม่อาจสงบลงได้

ตอนที่ศิษย์พี่ตาย พึ่งจะอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น!

หากเขาตายไปอย่างมีเกียรติมีศักดิ์ศรีเพราะช่วยคน นางยอมรับและปล่อยวางได้

ทว่าเขาถูกคนฆ่าตาย อีกทั้งจนถึงตอนนี้ความจริงก็ยังสืบไม่กระจ่าง!

แววตาของนางเด็ดเดี่ยวและเย็นชา

“อาจารย์ ข้าเข้าใจความกลัวและความกังวลของท่านและอาจารย์หญิง

“เอาใจเขามาใส่ใจเรา ข้าเองก็เข้าใจการตัดสินใจในตอนนั้นของศิษย์พี่ ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายเพียงใดไม่มีผู้ใดรู้ เขาถึงได้ถูกบังคับจนปิดบังตัวตน ไม่กล้าให้เรื่องพัวพันถึงคนในครอบครัว และต้องถูกบีบบังคับเพียงใด จนแม้เขาจะรู้ถึงความอันตรายกลับยังไม่ใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลเมิ่ง จนเดินไปต่ออย่างเดียวดาย...”

ในใจมีคำพูดมากมายแต่นางพูดไม่ออก

“อาจารย์ ข้าขอพูดอย่างล่วงเกินเสียหน่อย ศิษย์พี่สืบคดีเพียงคนเดียวจนถูกฆ่าตาย ท่านจะเดินตามรอยเขาได้อย่างไร? หากท่านเป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้ ข้าผู้เป็นศิษย์จะยังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขได้อย่างไร?

“ยังมีอาจารย์หญิง นางจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปคนเดียวได้อย่างไร? อาจารย์! ท่านโปรดร่วมมือกับข้าทำปณิธานก่อนตายของศิษย์พี่ให้สำเร็จ กวาดล้างคนกลุ่มนั้นให้หมดสิ้น!

“เรื่องมนุษย์โอสถนี้ควรมีจุดจบเสียที

“โดยส่วนรวมแล้ว หากไม่สืบเรื่องนี้ให้กระจ่างโดยเร็ว จะต้องมีผู้บริสุทธิ์ถูกทำร้าย ไม่มีใครเอาตัวรอดไปเพียงคนเดียวได้

“โดยส่วนตัวแล้ว ข้ากับศิษย์พี่เป็นเหมือนพี่น้องแท้ ๆ การตายของเขาไม่กระจ่าง ข้าจะไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร? อาจารย์...”

จิตใจแม่ทัพเมิ่งสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“เจ้าค่ะ ท่านวางใจเถิด ยามนี้ศิษย์มีห่วง ย่อมต้องดูแลตัวเองให้ดีขึ้น ไม่อาจตัดใจตายไปก่อนได้”

......

สองวันถัดมา เวยเฉียงจะแต่งงานแล้ว

นางสวมชุดแต่งงาน ยังไม่ได้แต่งหน้า ทว่าใบหน้ารูปไข่กลับมีสีแดงฝาดแล้ว ดูงดงามอย่างมาก

“ท่านพี่ ข้ารู้สึกราวกับฝันไป รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเลย” นางคว้าจับมือของเฟิ่งจิ่วเหยียน ยิ้มราวกับเป็นเด็กน้อย

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นนางมีความสุข ก็ไม่รู้สึกเสียดายอะไรแล้ว

จากนั้นไม่นานด้านนอกก็เร่งให้แต่งหน้าเจ้าสาว

หญิงมงคลช่วยคลุมผ้าคลุมหน้าให้เฟิ่งเวยเฉียง ภาพเบื้องหน้านางกลายเป็นสีแดงทันที

“ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าขาไม่มีแรง...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดแบบไม่คิดอะไร

“นี่จะนับเป็นอะไรได้ คืนเข้าหอต่างหากที่ขาจะไม่มีแรง”

“จิ่วเหยียน!” ฮูหยินเมิ่งที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างรีบร้อนทันที ทว่าปากของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น จะห้ามก็ห้ามไม่อยู่

ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้าของเฟิ่งเวยเฉียง ‘ฉ่า’ พลันแดงก่ำ ทั้งยังแดงเสียยิ่งกว่าสีชุดแต่งงานเสียอีก

ท่านพี่นี่จริง ๆ เลย