แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 482

ณ เมืองหลวง

เฉินอ๋องส่งคนไปปล้นเสบียง มีหลักฐานความผิดอย่างแน่นหนา

รุ่ยอ๋องได้รับราชโองการลับจากฮ่องเต้ จึงนำเฉินอ๋องไปขังไว้ในคุกเทียนเหลา

เฉินอ๋องตะโกนลั่นว่าถูกใส่ร้าย เป็นรุ่ยอ๋องที่ใส่ร้ายเขา

เรื่องนี้กระทบถึงไทฮองไทเฮา

ทว่าถึงแม้ไทฮองไทเฮาจะทรงออกหน้า รุ่ยอ๋องก็ไม่ยอมประนีประนอม

อีกด้านหนึ่ง เส้นทางขากลับของกองทัพใหญ่ออกมาจากเมืองซื่อสุ่ยแล้ว แต่โรงเตี๊ยมกลับหายาก จึงทำได้แค่ตั้งค่ายพักแรมตรงจุดนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนยอมนอนในรถม้าดีกว่าจะนอนร่วมเตียงกับเซียวอวี้

หลายวันที่ผ่านมา เมื่อนางเห็นเขาก็จะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ทำให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก

เซียวอวี้ไม่ได้บังคับนาง กลัวว่าหากเกินขีดความพอดีทุกอย่างจะพลิกผัน

ในช่วงเวลาเป็นส่วนตัว เหล่าทหารต่างพูดคุยสนทนากัน

“ฝ่าบาทกับฮองเฮาทรงดูเหมือนมีปัญหาระหองระแหงกันตลอดทาง นี่เป็นเพราะเรื่องใดกันแน่?”

“ไม่รู้สิ หลายวันก่อนยังดี ๆ กันอยู่มิใช่หรือ?”

ทหารคนหนึ่งหลังจากมองไปรอบ ๆ ก็เอ่ยกระซิบกระซาบ

“ข้ารู้ เป็นเพราะฝ่าบาททรงทำเรื่องอะไรบางอย่างที่ผิดต่อฮองเฮา”

คนอื่น ๆ ต่างมองมาทางเขา และเค้นถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร? เล่ามาให้ฟังหน่อย!”

“วันก่อนที่หยุดพักและจัดระเบียบกองทัพอยู่ที่เก่า ข้าจะไปจูงม้ามากินน้ำ ขณะกำลังไปจูงม้า ก็ได้ยินฝ่าบาททรงเอ่ยขอโทษต่อฮองเฮาในรถม้า”

ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ส่วนใหญ่แล้วไม่เชื่อ

ฝ่าบาททรงเป็นผู้ที่สูงศักดิ์เพียงนั้น ต่อให้เขาทำผิดก็ต้องไม่ผิด!

ทว่าทหารผู้นั้นสาบานเป็นมั่นเหมาะ

“ข้าได้ยินจริง ๆ! ฝ่าบาททรงตรัสว่า---‘ยังโกรธเราอยู่อีกหรือ? ขอเราจับมือของเจ้าหน่อย...’”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” คนอยู่ข้าง ๆ ใช้เท้าถีบเขาทันที

ฟังดูก็รู้ว่าแต่งเรื่อง

ทหารผู้นั้นไม่รู้ว่าถูกเท้าของผู้ใด พร้อมเอามือคลำก้น และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ส่วนหลังเป็นเขาแต่งเรื่องขึ้น แต่ฝ่าบาททรงขอโทษฮองเฮานั้นเป็นเรื่องจริง!

......

ในรถม้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนยากจะนอนหลับ

ในช่วงกลางดึกก็มีคนขึ้นมา

นางรีบนำกริชออกมาแล้วลุกขึ้นนั่ง ทว่ากลับเห็นเป็นเซียวอวี้

ตอนนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าใจแล้วว่าเขาเซ้าซี้มากเพียงใด

นางจับมือของเขาที่วางอยู่บนเอวของนางออกไป พร้อมกับพลิกตัว และนอนตะแคงโดยหันหลังให้เขา

ไม่นานก็ได้ยินเขาถามว่า

“เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการหันหลังให้เราเช่นนี้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนแสร้งทำเป็นหลับ และไม่สนใจเขา

แต่เขากลับเซ้าซี้อย่างมาก พร้อมเขยิบเข้ามาใกล้

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ท่าทางของเจ้าเช่นนี้ จะทำให้เราอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้...”

“เซียวอวี้!” เฟิ่งจิ่วเหยียนอดรนทนไม่ไหว นางลดเสียงต่ำและเรียกชื่อเต็มเขาออกมา

เดิมทีคิดว่าฟังดูไม่ให้ความเคารพ ทว่าเซียวอวี้กลับพึงพอใจ

มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ยังไม่หันกลับมาอีก?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจำใจต้องพลิกตัวกลับมา และนอนราบเหมือนกับปลาตาย

เซียวอวี้เงยคางนางขึ้นมา และจูบเบา ๆ บนใบหน้าของนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหมือนราชสีห์ที่ขนพองฟูขึ้นมาทันทีทันใด พร้อมทั้งกำหมัดไว้แน่น...