แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 477

วินาทีนี้ หร่วนฝูอวี้เลือดสูบฉีดอย่างมาก

นางรู้ว่าซูฮ่วนไม่ชอบตัวเอง ยามปกติจึงดีแต่ปาก ไม่กล้าบังคับขืนใจ

ครั้งนี้นางบังคับให้ตอบแทนบุญคุณ ให้ซูฮ่วนมาอยู่เคียงข้างนาง กลับไม่คิดเลยว่า อีกฝ่ายจะตกลงจริง ๆ

“เจ้า…” หร่วนฝูอวี้กลืนน้ำลายลงคอ

ทว่า หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนดึงสายรัดเอวและคลายสายเสื้อออก หร่วนฝูอวี้ก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

ผ้าพันหน้าอก!

คนที่นางชอบ…ทำไม…ทำไมถึงกลายเป็นสตรีล่ะ!

หร่วนฝูอวี้ไม่อยากจะเชื่อ

“เจ้า เหตุใดเจ้า…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดึงลูกกระเดือกปลอมออก แล้วยอมรับออกไปตรง ๆ “ข้าเป็นผู้หญิง”

หร่วนฝูอวี้ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับถูกสายฟ้าพุ่งโจมตี

“ผู้หญิง…เจ้าเป็นผู้หญิงงั้นหรือ!”

มือของนางสั่นเทา ดวงตาเริ่มเออคลอไปด้วยหยาดน้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่ คารวะนางตามธรรมเนียมของคนในยุทธภพด้วยท่าทางจริงจัง เพื่อขอขมาความผิด

นางพูดความจริงกับหร่วนฝูอวี้ ไม่ใช่เพราะคำขอปลิ้นปล้อนที่หร่วนฝูอวี้เพิ่งกล่าวมาเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะตระหนักได้ว่าหร่วนฝูอวี้ยึดมั่นด้วยใจจริง จึงไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียเวลา

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะบอกไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง ว่านางไม่ชอบหร่วนฝูอวี้ แต่อีกฝ่ายก็ยังทำเป็นไม่รับรู้ เช่นนั้นจึงต้องทำให้อีกฝ่ายถอดใจโดยสมบูรณ์

“เจ้ากับข้าเป็นสหายกันมาหลายปี มิตรภาพที่ข้ามีให้เจ้าคือเรื่องจริง และมิมีเจตนาจะทำให้เจ้าผิดหวังและเข้าใจผิด

“วันนี้ที่ข้าเปิดเผยตัวตนว่าเป็นผู้หญิง ข้าจะไม่ขอให้เจ้าอภัยให้

“แต่ข้าอยากรบกวนขอยืมตัวหมอผีจากเจ้า หลังจากเรื่องราวสิ้นสุดลงข้าจะกลับมารับโทษ ให้เจ้าทรมานเพื่อระบายความแค้นได้เต็มที่!”

นางรู้ ด้วยนิสัยของหร่วนฝูอวี้แล้ว ไม่มีทางให้อภัยที่นางโกหกหลอกลวงเป็นแน่

หร่วนฝูอวี้ก้าวเดินอย่างแข็งทื่อ เข้ามาหานาง

ยื่นมือออกไปสัมผัสลูกกระเดือกปลอมของนาง แล้วกัดฟันกรอด

“เจ้าเป็นผู้หญิงงั้นหรือ ช่าง…”

ทันใดนั้น หร่วนฝูอวี้ก็หัวเราะออกมา “ช่างดีเหลือเกิน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?!!

เสียงหัวเราะของหร่วนฝูอวี้บาดหูอย่างยิ่ง

จนเฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกหวาดกลัวแปลก ๆ

ชั่ววินาทีนั้น หร่วนฝูอวี้ก็จับไหล่ของนางเอาไว้ แล้วเขย่าตัวนาง

“ซูฮ่วนเอ๋ยซูฮ่วน เจ้ารู้ไหมเหตุใดข้าถึงชอบเจ้า? นั่นก็เป็นเพราะว่าเจ้ามีพลังงานที่ไม่เหมือนบุรุษในตัวอย่างไรล่ะ!”

หร่วนฝูอวี้เป็นพวกออกไพ่ไม่สนกฎเกณฑ์ใด ๆ สักนิด!

“เจ้าต้องการหมอผีใช่ไหม ข้าจะจัดการให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

อย่างน้อยก็ยืมตัวหมอผีได้

เวลาว่างขณะกำลังรอหมอผี จู่ ๆ หร่วนฝูอวี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หัวคิ้วพลันขมวดมุ่น

“เจ้าเป็นสตรี? เช่นนั้นเจ้ากับฮ่องเต้หมาบ้านั่นเป็นอะไรกัน?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมากมาย ก็รู้ว่าฮ่องเต้หมาบ้าจากปากของนาง หมายถึงเซียวอวี้

“ข้ากับเขาบริสุทธิ์ใจต่อกัน”

หร่วนฝูวอวี้เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง มองนางขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างประเมิน “จริงหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างจนใจ

“จริง”

หลังจากที่ยืมตัวหมอผีมาได้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ขอตัวลาอย่างเร่งรีบ

เมื่อออกมาจากเมืองหนานเจียง นางก็ให้หมอผีนั่งบนรถม้าของอู๋ไป๋ เพื่อพาไปส่งที่ค่ายหนานต้า

ส่วนนางใช้วิชาแปลงโฉมกลับมาเป็นฮองเฮาเหมือนเดิม แล้วใช้อีกเส้นทางที่ใกล้กว่ากลับไป