แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 476

บาดแผลบริเวณแขนของเซียวอวี้ไม่ได้ลึก เพียงแต่ถากผิวเล็กน้อยเท่านั้น

ทว่าตอนนี้เขากลับแสดงท่าทีเจ็บปวดออกมา

เจ็บจริงหรือแกล้งทำ เฟิ่งจิ่วเหยียนแยกออกได้

ซึ่งตอนนี้เขาคืออย่างแรก

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบเรียกหมอทหารทันที

เซียวอวี้ยังปากแข็ง “เราสบายดี…”

หมอทหารทั้งตรวจชีพจร ทั้งตรวจดูแผล กลับหาความผิดปกติใด ๆ ไม่เจอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกระชากคอเสื้อของหมอทหารขึ้นมา “ธนูลูกนั้น! เจ้าได้ดูหรือยัง”

หมอทหารชะงักงัน

“ลูก ลูกธนูก็ไม่มีปัญหาใด ๆ พ่ะย่ะค่ะ…”

เฟิ่งจิ้วเหยียนปล่อยเขาออก แล้วหันไปมองเซียวอวี้

เขาก้มหน้าลง มือที่วางบนเข่ากำแน่นจนกลายเป็นกำปั้น บริเวณข้างขมับ และลำคอ ต่างมีเส้นเลือดผุดขึ้นมา

มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ็บมาก แต่ก็ยังไม่อยากให้คนอื่นดูออก เพราะจะส่งผลเสียต่อความน่าเกรงขามของฮ่องเต้อย่างเขา

หมอทหารอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงสั่งให้เขากลับไปทันที

หลังจากที่หมอทหารกลับไป เซียวอวี้ถึงได้เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเผยสีแดงฉาน

“เรา…เป็นอะไรไป”

ตอนนี้คนที่เขาสามารถเชื่อใจได้ มีเพียงเฟิ่งจิ่วเหยียนกับเฉินจี๋เท่านั้น

ชั่วขณะนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความผิดปกติมันอยู่ที่ตรงไหน

ทว่า เขาไม่ได้โดนยาพิษจริง ๆ

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันนึกถึงการตายของเหล่าสตรีในหนานเจียง

จู่ ๆ นางก็เอ่ยถามเซียวอวี้ขึ้นมา

“เจ้าอยากสัมผัสตัวข้าหรือไม่?”

เซียวอวี้: !

นางกำลังพูดอะไรออกมา ?

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก ไร้ความละมุนละไม

“ข้าสงสัยว่า เจ้ามีอาการเหมือนเหล่าสตรีหนานเจียงก่อนหน้านี้ พวกนางล้วนโดนพิษชนิดที่ตรวจหาไม่เจอ”

เซียวอวี้ข่มกลั้นความเจ็บปวดที่ตีรวนในร่างกายเป็นระลอกไว้ ลำคอเหมือนมีหัวแร้งไสตัวเข้ามา จนไอร้อนผ่าวแผ่ขยายไปทั่ว

“บนลูกธนูมีสารพิษ…” เขากล่าว

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“ใช่”

ก็คงต้องเป็นแบบนี้เท่านั้น

ต่อมา นางก็เรียกเฉินจี๋เข้ามาข้างใน ออกคำสั่งกับเขาว่า “ดูแลฝ่าบาทให้ดี!”

เฉินจี๋ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

หร่วนฝูอวี้กำลังนั่งสมาธิหลอมพิษกู่ ทันใดนั้นพลันมีคนผู้หนึ่งเข้ามาในห้องของนาง

เมื่อเห็นผู้มาเยือน นางก็เปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจ

“ซูฮ่วน…”

“ที่นี่มีหมอผีหรือไม่” เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าประเด็นทันที ไม่ถามสารทุกข์สุกดิบอะไรมากมาย

เหตุผลที่มาตามหาหมอผี เพราะนางสงสัย ว่าพิษที่กำลังเล่นงานเซียวอวี้กับเหล่าสตรีหนานเจียงอยู่นั้น คือพิษกู่

ซึ่งพิษกู่เหล่านั้น หมอปกติทั่วไปไม่สามารถวินิจฉัยเจอได้

ยามอาจารย์หญิงสอนนางให้รู้จักพิษเคยบอกเอาไว้ พิษในทั่วใต้หล้า มีมากมายหลายประเภท แต่พิษกู่แห่งหนานเจียงซับซ้อนซ่อนเงื่อน จึงนับเป็นอีกประเภท

หร่วนฝูอวี้ชินเสียแล้วล่ะหากนางไม่มีปัญหาก็คงไม่มา จึงผุดตัวลุกขึ้น เดินอย่างนวยนาดมาหยุดตรงหน้านาง

“มีสิ แต่ว่า เรื่องคราก่อนเจ้ายังไม่ได้ตอบแทนข้าเลยนะ ในโลกนี้ไม่มีผลประโยชน์ไรที่ได้มาเปล่า ๆ หรอก”

ระหว่างที่พูด มือของนางก็โอบรอบลำคอของเฟิ่งจิ่วเหยียน แย้มรอยยิ้มสวยในคราบอสรพิษ “ข้าต้องการพันตำลึงทอง พันตำลึงทองที่มีค่าเทียบเท่าการใช้เวลาในคืนหฤหรรษ์กับเจ้า มิเช่นนั้นข้าไม่เจรจาอะไรทั้งนั้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจดจ้องนางแน่นิ่ง ถามว่า

“เจ้าพอใจในตัวข้าจริง ๆ ไม่ใช่แค่ล้อเล่นจริงหรือ”

หร่วนฝูอวี้ยิ้มออกมาทันที

“น้องชายที่รัก จนถึงตอนนี้เจ้ายังเคลือบแคลงในความรู้สึกของข้าอีกหรือ?”

สิ้นคำพูดได้ไม่ทันไร นางก็นิ่งค้าง

เห็นเพียง ซูฮ่วนปิดหน้าต่างลง แล้วแกะสายรัดอาภรณ์ต่อหน้านาง…