แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 467

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะดุ้งลุกขึ้นมานั่ง จ้องมองดูเซียวอวี้ด้วยสีหน้างุนงง

เซียวอวี้ดูเหมือนไม่ง่วงเลย เอ่ยถามอย่างเรียบเฉย “ทำไมถึงตื่นแล้วล่ะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก

“ทำไมท่านถึงยังไม่บรรทม?”

“เรากำลังครุ่นคิดเรื่องที่จะบุกโจมตีในวันพรุ่งนี้”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: งั้นก็ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้นี่

ตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ

……

กองกำลังค่ายทหารเป่ยเยี่ยน

รัชทายาทเยี่ยนส่งคนมาสืบข่าว จึงได้รู้ว่าเสบียงอาหารแคว้นหนานฉีมาถึงแล้ว

มิน่าคืนนี้พวกเขามีแรงร้องเพลงอาลัย!

แต่เส้นทางลำเลียงเสบียงของแคว้นหนานฉี ถูกทหารเยี่ยนควบคุมอยู่ เสบียงพวกนี้ขนส่งเข้ามาได้อย่างไร?

ไม่นาน ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ให้คำตอบ

“รายงาน! รัชทายาท มีข่าวแจ้งมาว่า คนแคว้นฉียึดเส้นทางเสบียงอาหารกลับคืนไปแล้ว! ยังได้ฆ่าคนของเราทั้งหมด!”

รัชทายาทเยี่ยนนั่งอยู่ด้านข้างเตียง สีหน้าดุร้าย เย็นชา

ใบหน้าของเขาที่แยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชายนั้น ฉายแววไอสังหารอย่างไม่ปกปิด

“ค่ายทหารแคว้นหนานฉี ถูกทหารของเราควบคุม แล้วจะแย่งเส้นทางลำเลียงเสบียงไปได้อย่างไร!”

พูดใต้บังคับบัญชารายงานต่อ

“ในที่เกิดเหตุมีร่องรอยพิษในอากาศ จะต้องมีคนของหนานเจียงแอบให้ความช่วยเหลือแน่นอน!”

รัชทายาทเยี่ยนหัวเราะเย้ย

“หนานเจียง เหอะ แคว้นเล็ก ๆ กลับไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว!”

“รัชทายาท หนานเจียงกับแคว้นหนานฉี ได้ลงนามสนธิสัญญาสันนิบาตแล้ว คาดว่าคงกลัวสูญเสียประโยชน์เกี่ยวเนื่องกัน หากไม่อยากให้หนานเจียงเข้ามายุ่ง เราส่งราชทูตไป...”

รัชทายาทเยี่ยนขัดจังหวะข้อเสนอของผู้ใต้บังคับบัญชา พร้อมพูดขึ้นมาอย่างหยิ่งผยอง

“ก็แค่หนานเจียง เรายังจะต้องเกรงกลัวมัน?”

“รอเราโจมตีแคว้นหนานฉีแตก ค่อยกลับมาจัดการกับหนานเจียง!”

ใช่ว่าเขาอวดดี ความจริงเป็นเพราะ ตอนนี้เหลือกำลังทหารเพียงไม่ถึงสองแสน ต้องรวมตัวกันโจมตีแคว้นหนานฉี ย่อมแยกกระจายไม่ได้

เขามั่นใจ ต่อให้ทหารแคว้นหนานฉีมีเสบียงอาหารมาช่วย ก็อยู่ได้ไม่นาน

เห็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นยังอยากจะพูดแล้วก็หยุด รัชทายาทเยี่ยนเอ่ยถามด้วยเสียงดุดัน

“ยังมีเรื่องอะไรอีก!”

“เรียนรัชทายาท กระหม่อมไม่ทราบว่าเรื่องนี้ควรที่จะรายงานท่านหรือไม่... ผู้คุมเสบียงอาหารของแคว้นหนานฉีมาในครั้งนี้ เป็นฮองเฮาของพวกเขา”

รัชทายาทเยี่ยนไม่เข้าใจ

“ฮองเฮา? สตรีผู้หนึ่ง?”

เขาสืบรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว หลายครั้งที่แคว้นหนานฉีขนส่งเสบียงมา ล้วนถูกโจรในแคว้นปล้นไป

ฮองเฮาคนนี้เป็นใครมาจากไหน ถึงสามารถหลบพ้นโจรมาได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตารัชทายาทเยี่ยนกลายเปลี่ยนเป็นชั่วร้าย

……

วันรุ่งขึ้น

ที่แท้ก็เป็นบุปผามีรัก...

องค์หญิงหนานเจียงไม่ปกปิด สายตาเร่าร้อน เต็มไปด้วยความเสน่หา

ก่อนหน้านี้ตอนที่เสด็จพ่อกับฮ่องเต้แคว้นหนานฉีหารือสนธิสัญญาสันนิบาต นางปลอมตัวเป็นองครักษ์ เคยเห็นฮ่องเต้ฉี

เพียงแวบเดียว นางก็หวั่นไหวแล้ว

โชคชะตาฟ้าลิขิต เขาถูกกำหนดไว้ให้เป็นของนาง

ดังนั้น นางฉวยโอกาสข่มขู่ตอนที่คนอื่นลำบาก

เดิมเสด็จพ่ออยากที่จะนำเสบียงอาหารมาให้ตั้งแต่แรกแล้ว

แต่นางรั้งไว้ก่อน

แบบนี้ นางถึงจะสามารถบีบบังคับฮ่องเต้ฉี

เซียวอวี้ไม่แม้นครุ่นคิดลังเล สั่งด้วยสีหน้าเย็นชา

“ส่งแขก”

นางถือว่าตนเองเป็นอะไร! คู่ควรข่มขู่เขา?

องค์หญิงหนานเจียงลุกขึ้นมาอย่างโมโห

“ฮ่องเต้ฉี เหล่าทหารหิวมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว ปล่อยแบบนี้ต่อไป พวกท่านพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย! ตอนนี้ท่านมีเพียงพึ่งพาข้า...”

เวลานี้ ขุนพลแคว้นหนานฉีท่านหนึ่งบอกนางอย่าง “อดทนไม่ไหว”

“องค์หญิง ท่านมาได้ไม่ใช่จังหวะนัก เมื่อคืน เสบียงอาหารของพวกเรามาถึงแล้ว”

“อะไรนะ!” องค์หญิงหนานเจียงอึ้งตะลึงอยู่ตรงนั้น

ไม่! เป็นไปได้อย่างไร?