แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 460

เฉินอ๋องเดินยืดอกเชิดหน้าเข้ามาในท้องพระโรง โดยมีองครักษ์สองคนติดตามมาทางด้านหลัง

เมื่อเหล่าขุนนางได้เห็นเขาแล้ว พลันมีปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไป

มีทั้งมองอย่างประจบสอพลอหมายจะพึ่งพิง และมีทั้งแปลกใจระคนสับสน

นัยน์ตาของรุ่ยอ๋องเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เฉินอ๋อง ท่านควรอยู่ในเมืองซวีโจว ไม่ถูกเรียกตัวไม่อนุญาตให้เข้าเมืองหลวง”

เฉินอ๋องมีอายุสามสิบกว่าปี และเป็นโอรสองค์โตของฮ่องเต้พระองค์ก่อน

หลังฝ่าบาทเสด็จขึ้นครองราชย์ ได้ใช้นโยบายเลือดเหล็กกับพี่น้อง โดยหากไม่ได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้ เหล่าอ๋องสามารถอยู่ได้เฉพาะในเมืองศักดินาเท่านั้น

เวลานี้ฮ่องเต้มีภัยอยู่ที่ชายแดนใต้ เฉินอ๋องจึงกระตือรือร้นอย่างออกนอกหน้า

รุ่ยอ๋องระแวดระวังบุคคลนี้ยิ่งนัก

เฉินอ๋องยกมือลูบตอหนวดใต้คาง เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ถูกต้อง

“เป็นคำสั่งของไทฮองไทเฮา!”

หัวใจของรุ่ยอ๋องจมลงเล็กน้อย

เฉินอ๋องก้าวเดินขึ้นไปหารุ่ยอ๋อง เสมือนสัตว์ป่า ที่พร้อมตะครุบเหยื่อเหล่านั้น

เขามองดูรุ่ยอ๋องตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างมุ่งร้าย และเย้ยหยัน

“ฝ่าบาทตกอยู่ในอันตราย ไทฮองไทเฮามีความกังวล กลัวว่าจะมีบางคนถือโอกาสแสวงหาอำนาจ จึงให้ข้ากลับมาดูแล

“ถึงอย่างไร เมื่อครอบครัวเผชิญปัญหา มีเพียงญาติพี่น้องที่จะช่วยเอาชนะความยากลำบากร่วมกัน

“ในเวลาเช่นนี้ สามารถไว้วางใจครอบครัวได้เท่านั้น

“แม้ข้าจะไร้ความสามารถ อย่างน้อยข้าก็ใช้แซ่เซียว และเป็นพี่ชายโดยสายเลือดของฝ่าบาท รุ่ยอ๋องเป็นผู้ใดเล่า?”

รุ่ยอ๋องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะผ่อนคลายลงทันที

เขาเผชิญหน้ากับความมุ่งร้ายของเฉินอ๋อง ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

“ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยในตัวข้า...”

เฉินอ๋องยิ้มหยันขึ้นมา และพูดขัดจังหวะเขา

“ทว่าท่านคู่ควรกับความไว้วางพระทัยของฝ่าบาทหรือ?

“ดูสิว่าท่านทำอันใดลงไปบ้าง!

“ชายแดนใต้ถูกตัดขาดเสบียงอาหารมานานเกือบเดือนแล้ว ฝ่าบาทและเหล่าทหารกำลังรอความช่วยเหลือ! ท่านกลับเฉื่อยชาและผัดวันประกันพรุ่ง! เสบียงอาหารหลายชุด หายไปไหนหมด?

“บอกว่าถูกโจรดักปล้นจนสิ้น ข้ากลับเห็นว่า ทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าของรุ่ยอ๋องเสียมากกว่า!”

เมื่อเอ่ยเช่นนี้แล้ว ขุนนางไม่น้อยพลันบังเกิดความลังเลใจ

พวกเขากระซิบกระซาบกัน

“คำพูดของเฉินอ๋องก็สมเหตุสมผล บางทีรุ่ยอ๋องอาจมีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ ด้านหนึ่งส่งคนไปคุ้มกันเสบียง อีกด้านหนึ่ง...”

“ใจคนยากแท้หยั่งถึง แล้วเฉินอ๋องผู้นี้จะเชื่อถือได้หรือ?”

เฉินอ๋องกวาดสายตามองไปยังขุนนางคนอื่น

นอกจากบางคนที่แอบสมรู้ร่วมคิดกับเขา คนส่วนใหญ่ไม่ได้เลือกเขาเลย

พวกเขาสมกับเป็นสุนัขเลี้ยงที่ดีของเซียวอวี้จริง!

เฉินอ๋องยอมถอยเพื่อเอาชนะใจ โดยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“ข้าไร้ซึ่งเจตนาจะฝ่าฝืนราชโองการของฝ่าบาท เพียงแค่กลัวว่ารุ่ยอ๋องจะมีเจตนาไม่ซื่อตรง

“เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว ข้าจะไม่ทำให้ใต้เท้าทั้งหลายต้องลำบากใจ

“เมื่อครู่นี้ได้ยินว่ารุ่ยอ๋องต้องการให้ฮองเฮาดูแลการขนส่งเสบียงอาหาร ท่านก็เห็นเช่นกัน มีหลายคนที่กังขาในวิธีการของท่าน และไม่เห็นด้วย

“ทว่าเนื่องจากรุ่ยอ๋องยืนกราน เช่นนั้น ท่านกล้าเขียนหนังสือสัญญาตามกฎทหารหรือไม่? -

รุ่ยอ๋องไม่เอ่ยตอบ เพียงแค่มองไปที่เฉินอ๋องอย่างมั่นคง

เฉินอ๋องหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนาง และตัดสินใจโดยตรง

“หากเสบียงอาหารที่ฮองเฮาคุ้มกันไปไม่ถึงชายแดนใต้ รุ่ยอ๋องมิอาจรอดพ้นความผิด และตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์นี้ ข้าจะรับหน้าที่แทน!”

หมัดของรุ่ยอ๋องที่อยู่ใต้แขนเสื้อกว้างนั้นกำแน่นเล็กน้อย

“ข้ารับปาก!”

เฉินอ๋องได้ยินเช่นนี้ แทบระงับความปีติยินดีในหัวใจไม่ไหว

รุ่ยอ๋องคนโง่นี้ แค่รอยกตำแหน่งให้เขาเป็นพอ!