แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 457

เซียวอวี้วางถ้วยชาลง ดูเหมือนมีจิตใจสบายดังก้อนเมฆที่ล่องลอยอยู่ แต่ก็แฝงไปด้วยความคิดอันล้ำลึก มีความมั่นใจเต็มอก

“มิใช่เรา แต่เป็นท่าน

“อ๋องแห่งหนานเจียงมีความคิดล้ำเลิศ ถึงแม้จะเป็นชนเผ่าเล็ก ๆ ทว่ามีความกล้าหาญที่จะต่อสู้กับเป่ยเยี่ยน ด้วยวิธีที่ท่านหลอกให้กองทัพใหญ่เป่ยเยี่ยนช่วยท่านโจมตีหนานฉีก่อน แท้จริงแล้วกำลังแอบแสดงไมตรีต่อหนานฉีของเรา ดังนั้นหนานฉีจะมอบปืนหอกไฟหนึ่งร้อยกระบอก เพื่อช่วยเหลือหนานเจียงของท่าน ในการทำลายล้างกองทัพเยี่ยนทั้งห้าหมื่นนาย

“จากนี้ไป หนานเจียงจะมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วหล้า ถึงอย่างไร ยังไม่มีผู้ใดกล้าเล่นงานเป่ยเยี่ยนอยู่หมัดได้ อ๋องแห่งหนานเจียง ท่านเป็นผู้กล้าคนแรกของใต้หล้านี้”

ถ้อยคำของเขาพูดอยู่นั้น ผิดแผกกับสถานการณ์จริงโดยสิ้นเชิง

ทว่า อ๋องแห่งหนานเจียงฟังออก นี่คือการแสดงที่อีกฝ่ายจัดเตรียมให้เขา

การแสดงนี้อาจทำให้หนานเจียงเอาชนะเป่ยเยี่ยนได้อย่างงดงาม และทำให้ทั่วหล้ามองมาอย่างประทับใจ!

ในอนาคต แว่นแคว้นใดคิดโจมตีพวกเขา คงจะต้องชั่งน้ำหนักถึงผลได้ผลเสียให้ดีก่อน...

ทว่า แผนการนี้ก็มีผลลัพธ์ที่อาจจะประเมินค่ามิได้ตามมา

อ๋องแห่งหนานเจียงควบคุมอาการใจที่สั่นไหว และเอ่ย

“หากกองทัพใหญ่ห้าหมื่นล้มตายลงที่นี่ เป่ยเยี่ยนจะไม่พอใจเป็นแน่ หากในอนาคตเกิดสงครามขึ้นอีก จะให้หนานเจียงของข้ารับมืออย่างไร? ฮ่องเต้ฉี ท่านกำลังผลักหนานเจียงเข้าสู่หลุมเพลิง!”

เซียวอวี้ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

“หนานเจียงร่วมเป็นพันธมิตรกับหนานฉี สร้างแนวป้องกันที่แข็งแกร่งไว้ในแดนใต้ เพื่อป้องกันเป่ยเยี่ยนด้วยกัน หากเป่ยเยี่ยนคิดโจมตีหนานเจียงแล้วไซร้ หนานฉีของเราจะส่งกำลังพลมาโดยเร็ว แม้ต้องสู้จนตาย ก็จะช่วยหนานเจียงของท่านต้านทานทหารพันหมื่นให้จงได้”

โลหิตในกายของอ๋องแห่งหนานเจียงพลันร้อนรุ่ม จนกลายเป็นแผดเผา

ทำลายกองทัพใหญ่เป่ยเยี่ยนห้าหมื่นนาย มันน่าดึงดูดใจจริง ๆ ...

ทว่า พึงระวังผลประโยชน์ที่มาถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องแลก

ดวงตาของอ๋องแห่งหนานเจียงพลันจมลง

“ผลประโยชน์ทั้งหมดตกเป็นของหนานเจียง แล้วหนานฉีต้องการสิ่งใด?”

หนานฉีจะยอมทำการค้าที่ขาดทุนหรือ?

ริมฝีปากบางของเซียวอวี้ยกโค้งเบา ๆ

“สิ่งที่หนานฉีต้องการ คือกำชัยชนะโดยไม่ต้องออกรบ”

อ๋องแห่งหนานเจียงพลันเข้าใจแล้ว

“ครั้นตกลงเป็นพันธมิตรกัน หนานเจียงจะถอยทัพ และร่วมกันต่อสู้กับเป่ยเยี่ยน!”

หนึ่งชั่วยามต่อมา

อ๋องแห่งหนานเจียงเดินทางออกจากชายแดนระหว่างสองแคว้น โดยมีหร่วนฝูอวี้ เป็นหนึ่งในบรรดาผู้คุ้มกันของเขา

นางลอบสังเกตสีหน้าของอ๋องแห่งหนานเจียง และเดาได้ว่า การสร้างพันธมิตรกับหนานฉีนั้น มีความเป็นไปได้สูง

ผลลัพธ์เช่นนี้ดีมาก

เป่ยเยี่ยนสอดเท้าเข้ามาแทรกแซง และยุแยงตะแคงรั่ว ไม่สนใจความเป็นความตายของหนานเจียง

หากหนานเจียงกับหนานฉีแตกหักอย่างสิ้นเชิง ในอีกร้อยปีข้างหน้า ราษฎรจะตกทุกข์ได้ยาก และสงครามไม่มีที่สิ้นสุด

จากมุมมองส่วนตัว มันยากมากที่นางและซูฮ่วนจะได้อยู่ด้วยกัน

“น้องสาวกล่าวแบบนี้ก็ผิดแล้ว ในยามที่พวกผู้ชายพิทักษ์แว่นแคว้น ผู้หญิงเช่นเราก็มีส่วนร่วมมากมายเช่นกัน หากขาดพวกเราแล้วไซร้ ใครจะเย็บปักอาภรณ์ให้? ใครดูแลคนแก่และเด็กที่บ้าน? มีแต่จะไร้ความกังวลที่บ้านเท่านั้น พวกผู้ชายจึงจะทำศึกสงครามได้อย่างดี!”

ยามที่บรรดานางสนมได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล

ยังได้ยินว่า ภรรยาม่ายของทหารผ่านศึกจำนวนมากต้องใช้ชีวิตอย่างลำบาก พวกนางล้วนหลั่งน้ำตาทุกวัน

เดิมคิดว่าตนเองไม่ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ก็น่าเศร้ามากแล้ว ทว่าในใต้หล้านี้ยังมีคนที่น่าสงสารมากกว่าอีกนับไม่ถ้วน

หลังจากนั้นไม่นาน อาภรณ์เครื่องใช้ชุดแรกได้ผลิตเสร็จสิ้น และจัดส่งไปยังชายแดนใต้พร้อมอาภรณ์เครื่องใช้ที่ผลิตโดยชาวบ้าน

ช่างเย็บปักหลายคนกลับมาพร้อมจดหมายขอบคุณจากเหล่าทหาร เมื่อได้อ่านข้อความเหล่านั้นแล้ว เหล่านางสนมก็รู้สึกพึงพอใจมาก

ใช้ชีวิตอยู่ในวังมานานหลายปี ราวกับว่าเพิ่งจะได้ทำเรื่องที่มีความหมายเป็นครั้งแรก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝ่าบาทยังทรงเขียนจดหมายพิเศษกลับมาด้วย ทรงยกย่องพวกนางว่า “หญิงงามแห่งวังหลังล้วนเป็นวีรสตรี” ทำให้พวกนางบังเกิดขวัญกำลังใจ และในฐานะราษฎรหนานฉี ก็รู้สึกภาคภูมิใจ ไม่ต่างจากได้ร่วมต่อสู้กำชัยชนะ

แตกต่างจากในอดีต พวกนางมักจะรู้สึกเสมอว่า การต่อสู้เป็นเรื่องของบุรุษ พวกเขาที่เป็นสตรี ย่อมไม่อาจช่วยเหลืออันใดได้เลย ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่า พวกนางก็มีส่วนร่วมอย่างสุดความสามารถเช่นกัน

ในช่วงเวลานี้ การสืบสวนของเฟิ่งจิ่วเหยียนก็มีความคืบหน้า

นอกพระราชวัง

อู๋ไป๋รายงานแก่นาง

“แม่ทัพน้อย เถ้าแก่และพรรคพวกสืบทราบว่า แหวนน้าววงนี้ ดูเหมือนวัสดุจากพรรคเทียนหลงพ่ะย่ะค่ะ!”

หว่างคิ้วของเฟิ่งจิ่วเหยียนสะท้อนความเย็นชา

พรรคเทียนหลง เป็นพรรคมารที่ถูกกวาดล้างโดยพันธมิตรอู่หลินในปีนั้น...