แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 455

เซียวอวี้กรีธาทัพเป็นเวลายี่สิบวัน ก็ไปถึงชายแดนใต้

เหล่าทหารประจำชายแดนใต้จัดขบวนแถว เพื่อรับเสด็จ

เซียวอวี้ไม่ได้หยุดพักสักอึดใจเดียว ยังคงนำทัพมุ่งหน้าไปยังชายแดนระหว่างสองแคว้น เพื่อประเมินสภาพการรบ

จนกระทั่งอาทิตย์ลับฟ้า เขาเพิ่งกลับมาถึงกระโจม

ยามนี้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ยิ่งได้เห็นถุงหอมที่ห้อยเอวของเฉินจี๋ จิตใจพลันหม่นหมองยิ่งขึ้น

ทว่าเมื่อไตร่ตรองแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะไม่พอใจ

ฮองเฮาไม่มีเขาอยู่ในใจ ย่อมมิได้คำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยของเขา และยิ่งไม่มีทางลงมือเย็บปักถุงหอมให้เขาด้วยตนเอง

“ฝ่าบาท มีคนมาขอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

มืดค่ำเช่นนี้แล้ว จะเป็นใครได้อีก?

ชั่ววูบหนึ่งนั้น เขาคิดแม้กระทั่งว่า ฮองเฮาได้ลอบติดตามมาด้วย

ทันใดนั้นเขาทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ และยังนึกดูแคลนตนเองอีกด้วย

ยามสงครามอย่าได้คิดฟุ้งซ่าน และเสียสมาธิ ย้อนกลับไปในปีนั้นเขาได้นำทัพด้วยตนเอง เขาไม่เคยคิดฟุ้งซ่าน จนสั่นคลอนจิตวิญญาณนักรบดังเช่นตอนนี้

จำเป็นต้องรีบระงับความคิดที่ทำให้ว้าวุ่นใจเหล่านั้นเสีย

ผู้มาเยือนมิใช่ใครอื่น กลับเป็นหร่วนฝูอวี้ ซึ่งทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจ

หร่วนฝูอวี้เป็นสหายรู้ใจของซูฮ่วน และเป็นชาวหนานเจียงด้วย

ยามนี้สงครามระหว่างสองแคว้นใกล้ปะทุ หร่วนฝูอวี้มาทำอันใดที่นี่?

เซียวอวี้นั่งตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายตาเย็นชา

หร่วนฝูอวี้สวมชุดดำพรางตัว เผยให้เห็นเฉพาะใบหน้าพริ้มพราย

ทว่ายามอยู่ต่อหน้าเซียวอวี้ นางมิได้แสดงท่าทางอ่อนหวานใด ๆ พึงทำตามหน้าที่เท่านั้น

“ซูฮ่วนได้รับการไหว้วานจากผู้อื่น และมาฝากฝั่งหม่อมฉันอีกที ให้ส่งยาเม็ดต้านพิษมายังกองทัพหนานฉีของพวกท่าน ยาวางอยู่ข้างนอกนั้นแล้ว กินหนึ่งเม็ดยามจำเป็น จักสามารถช่วยชีวิตได้”

แววตาของเซียวอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ซูฮ่วนได้รับการไหว้วานจากผู้ใด?

หรือว่า...เป็นฮองเฮา?

พฤติกรรมของหร่วนฝูอวี้ในการช่วยเหลือแคว้นศัตรูให้รับมือการโจมตีของแคว้นตนเอง ยากจะหลีกเลี่ยงความสงสัยของผู้คนได้

เฉินจี๋ที่อยู่ด้านข้างกล่าวเตือน

“ฝ่าบาท โปรดระวังเล่ห์เหลี่ยมพ่ะย่ะค่ะ”

สตรีจากหนานเจียงผู้นี้ ใจดีขนาดนี้ได้จริงหรือ

หร่วนฝูอวี้แค่นเสียงเย้ยหยัน

“ไม่เชื่อกระมัง? ได้ นี่คือจดหมายที่ซูฮ่วนมอบให้หม่อมฉัน และให้หม่อมฉันถวายต่อฮ่องเต้ฉีเพคะ”

เซียวอวี้เปิดจดหมาย ทว่ามันเป็นลายมือของฮองเฮา

เขาเดาไม่ผิด ที่แท้เป็นฮองเฮาที่ไหว้วานซูฮ่วนจริง ๆ

เซียวอวี้โบกมือออกคำสั่ง

“รับยาไว้”

หร่วนฝูอวี้กลัวจะถูกคนจับได้ จึงกลับออกไปทันทีที่ส่งยาเม็ดเสร็จแล้ว

เฉินจี๋แอบทอดถอนใจ เรื่องทางอารมณ์เช่นนี้ ทำให้คนโง่งมได้จริง ๆ

เพื่อซูฮ่วนแล้ว หร่วนฝูอวี้ยอมทรยศต่อแว่นแคว้น

เซียวอวี้อ่านจดหมายของเฟิ่งจิ่วเหยียนซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ พยายามค้นหาคำพูดที่แฝงความเป็นห่วงของนาง ทว่า ไม่มีเลยสักนิด

ช่างเถิด

เขาเก็บจดหมาย พลางหันไปมองกล่องใส่ยาใบนั้น

ฮองเฮาจัดเตรียมสิ่งนี้ไว้ ก็ถือได้ว่ากังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา

“ทำตัวเองให้สวยงามดูดี รอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพคะ!” นางสนมคนหนึ่งริเริ่มเอ่ยอย่างจริงใจ

นางสนมเจียเอ่ยตามมาติด ๆ “ไปขี่ม้าที่สนามม้าหลวงเพคะ!”

เสียนเฟยเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ในยามที่หม่อมฉันว่าง ก็มักจะอ่านตำรา และปลูกดอกไม้เพคะ”

หนิงเฟยเชิดหน้าท่าทางสูงส่ง

“หม่อมฉันไม่มีเวลาว่างอีกแล้ว เพราะยังต้องช่วยฮองเฮาควบคุมดูแลวังหลังเพคะ!”

ทุกคนกล่าวไปหมดแล้ว เหลือเพียงมู่หรงฉานตรงมุมห้อง ที่ช่วงนี้เงียบเป็นพิเศษ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยโดยไม่คิดอันใด

“กุ้ยเหรินมู่หรงเล่า”

มู่หรงฉานพลันเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง

หลังจากที่ฝ่าบาทกรีธาทัพได้เพียงไม่กี่วัน ไทฮองไทเฮาก็ส่งหมอหลวงมาตรวจชีพจรของนาง เมื่อรู้ว่านางมิได้ตั้งครรภ์โอรสรัชทายาท และมีอาการร่างกายเย็นผิดปกติ ในอนาคตจึงตั้งครรภ์ได้ยาก ไทฮองไทเฮาจึงกลับไปยังภูเขาอวี้หยางอย่างไม่ลังเล

การทอดทิ้งโดยไม่ต้องเอ่ยในยามนั้น กอปรกับแววตาที่กล่าวหานางว่าไร้ประโยชน์ ได้กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนนางทุกวันนี้

นางให้กำเนิดบุตรไม่ได้ พลันสูญเสียคุณค่าไปอย่างสิ้นเชิง

คนอื่น ๆ ถูกหนิงเฟยยุแยง เมื่อเห็นว่านางไร้ผู้หนุนหลัง ทั้งหมดจึงเพิกเฉยต่อนางทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

เดิมนางคิดว่า ตนเองสามารถอดทนไหว

ทว่า เมื่อฮองเฮาเรียกชื่อนางอย่างกะทันหัน นางพลันรู้สึกถึงอารมณ์ที่แปลกไปเล็กน้อย ทำให้นางควบคุมความคับข้องใจนั้นได้ยาก และน้ำเสียงก็สั่นเครือ

“หม่อมฉัน...ปลูกดอกไม้เพคะ”

พูดจบแล้วนางก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างนิ่งสงบ

“ยามนี้สงครามชายแดนใต้ใกล้ปะทุ หากพวกเจ้ามีความตั้งใจ ก็มาทำงานฝีมือให้เหล่าทหาร ที่ตำหนักของข้าได้”

บรรดานางสนมล้วนมีความคิดเป็นของตนเอง และทยอยตอบรับตาม ๆ กันไป