แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 389

บนเตียงนั้นมีพื้นที่คับแคบ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีที่ให้ถอยหนี

เซียวอวี้จับเอวของนางไว้ เพื่อให้นางอยู่ในพื้นที่จำกัด

นางหันศีรษะหลบหลีกการจูบของเขา ก็ยิ่งทำให้เขาไม่เหลือความอดทน

ทันใดนั้นเขาจับคางของนางไว้ และมองเข้าไปในดวงตาของนางด้วยสายตาเยือกเย็น

“หลบอะไร? หือ?”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่งไม่หวั่นไหว มือสองข้างกำหมัดไว้แน่น

เซียวอวี้เริ่มโมโห เขาพลันก้มศีรษะลงประกบริมฝีปากของนาง ไม่เหลือพื้นที่ว่างให้นางหายใจ

ผ่านไปไม่นาน การหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนมาทางด้านหน้าตัวนาง

แค่ดึงเบา ๆ สายรัดเอวก็หลุดออก

ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาวางทับอยู่บนหน้าท้องที่กระชับและแบนราบของนาง โดยมีอาภรณ์กั้นอยู่หลายชั้น

ริมฝีปากบางของเขาเคลื่อนมาข้างใบหูของนาง เหมือนจูบเหมือนขบกัด ทั้งอมติ่งหู พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“มีองค์ชายให้กับเรา...”

คำพูดนี้หาใช่จะหารือกับนาง แต่เป็นคำสั่งที่แข็งกร้าว

เซียวอวี้เริ่มเกิดอารมณ์เคลิบเคลิ้ม เขาดึงอาภรณ์ของนางอย่างขาดสติ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอียงศีรษะ และหันหน้าไปทางผ้าม่านข้างเตียง

แววตาของนางเฉยชาและคิ้วขมวดแน่น

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เต็มใจจะร่วมบรรทม”

คำพูดของนางราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้เซียวอวี้หยุดชะงักทันที

เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย จับหน้านางหันมาตรง ๆ ให้นางมองมาที่ตน

“เจ้าพูดอะไร?” แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน

ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว นางยังมีสิ่งใดไม่พอใจอีก?

ถึงขั้นว่าเขาก็ไม่สืบสาวเอาผิดนางที่หลอกลวงเบื้องสูง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองตรงมายังเขา บนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใดเลย เหมือนดวงจันทร์ เหมือนต้นไม้

“หากท่านต้องการองค์ชาย มีสนมหลายคนเต็มใจให้กำเนิดเพื่อท่าน”

เซียวอวี้หัวเราะด้วยความโมโห

เขามองสำรวจนางด้วยสายตาเย็นชา

“เราต้องการเจ้าให้กำเนิด”

หลังพูดจบ เขาดึงอาภรณ์ของนางออกอย่างไม่ปรานี ก้มหัวลงและขบกัด...

สองถ้วยชาต่อมา

ฟึ่บ---

บุรุษลุกขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมบนตัวเฟิ่งจิ่วเหยียน

เขายืนอยู่ข้างเตียง มองลงมาที่นางด้วยแววตาสับสน

ทั้งโมโหจนแทบอยากจะบีบคอนางให้ตาย ทั้งอีกใจก็ทำไม่ลง

สุดท้ายแล้วก็ไม่มีทางบังคับนางได้

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หมดอารมณ์จริง ๆ”

หลังพูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยสายตาเบื่อหน่าย

หลังจากเขาออกไป เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นนั่ง พร้อมรีบสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อย แววตาดูประหลาดใจ

นางแปลกใจอย่างมาก เซียวอวี้ถึงขั้นตอนสุดท้ายนั้นแล้วแต่กลับหยุดไว้

นางรู้สึกได้ว่า ในเวลานี้เขาจะต้องลงมือทันทีไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว...

ณ ตำหนักจื้อเฉิน

เซียวอวี้แช่อยู่ในน้ำเย็น สีหน้าเย็นชา มีความอาฆาตแค้น

มันแน่นอย่างรุนแรง...

สตรีผู้นั้นสมควรตายจริง ๆ!

เขาไม่ควรปล่อยนางจนทำให้ตนเองลำบาก

ครึ่งชั่วยามต่อมา จักรพรรดิหนุ่มก็ขึ้นมาจากน้ำ สีหน้าของเขาดูหมองคล้ำราวกับน้ำหมึก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน