แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 357

ภายใต้การซักถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าขององค์หญิงใหญ่ เฉียวม่อจึงต้อง “ฝืนใจ” บอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่ฮองเฮาหลบหนีออกไปครานั้น

องค์หญิงใหญ่ได้ยินเช่นนั้นแล้วไซร้ พลันตกตะลึงไม่น้อย

“มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรือ!?”

เป็นเรื่องที่เหลวไหลสิ้นดี!

เฉียวม่อแสร้งทำเป็นช่วยอธิบายเสียหน่อย

“ฮองเฮาทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบเพคะ เนื่องจากโกรธที่ฝ่าบาทมิเคยลืมเลือนหรงเฟยผู้ล่วงลับไปเลย ขึ้นชื่อว่าสตรี ย่อมมีความอิจฉาริษยาไม่มากก็น้อยอยู่แล้ว”

องค์หญิงใหญ่ยิ้มเยาะด้วยความโกรธ

“นางเอาแต่ใจตัวเองเกินไป เห็นฝ่าบาทเป็นอะไร มองเกียรติยศของฮองเฮานั้นเป็นอย่างไร? ทำตัวเสมือนพวกนางสนมน้อยใหญ่เหล่านั้น ช่างน่าอับอายขายหน้ายิ่งนัก!”

เฉียวม่อเร่งรีบหันมองไปรอบ ๆ และเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“องค์หญิงเพคะ เรื่องนี้มีน้อยคนที่รู้ อีกทั้งฝ่าบาทยังมีคำสั่งกับผู้ที่รู้เรื่องว่า ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด...โทษหม่อมฉันเอง มิควรพูดมากกับท่านเลย”

องค์หญิงใหญ่ยกมือตบไหล่นางเบา ๆ

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นขุนนางผู้จงรักภักดี เกรงว่าฮองเฮาจะมองแค่เจ้าเป็นสตรี ทว่ากลับได้รับความนับถืออย่างสูงจากฝ่าบาท จึงเกิดความริษยาขึ้นมา ทว่าเจ้าไม่ต้องกังวล เมื่อมีข้าอยู่ที่นี่ ก็จะไม่ยอมให้ฮองเฮาประสบผลสำเร็จ!”

มุมปากของเฉียวม่อโค้งขึ้นอย่างจับสังเกตได้ยาก

ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นหมดกำลังใจ

“จักทำเช่นนั้นได้หรือเพคะ? องค์หญิง ท่านอย่าได้เสี่ยงเพื่อหม่อมฉันเลย

“ถึงอย่างไรฮองเฮาก็อยู่เหนือแว่นแคว้น ทั้งยังได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ในวันข้างหน้าหม่อมฉันแค่ต้องระมัดระวังให้มากขึ้น ทว่าน่าเสียดายที่หม่อมฉันอยากอยู่ในสมรภูมิ ตอนนี้กลับต้องมาเฝ้ากำแพงเมืองสี่ทิศ...เฮ้อ!”

เจตนาที่แท้จริงของเฉียวม่อ คือการหลอกใช้องค์หญิงใหญ่ เพื่อให้ตัวเองได้ย้ายกลับไปยังค่ายเป่ยต้า

องค์หญิงใหญ่ส่ายศีรษะ

“ข้าย่อมรู้ในความมุ่งมั่นตั้งใจของเจ้า เพียงแต่น่าเสียดายที่ข้ามิใช่บุรุษ ไม่อาจก้าวก่ายเรื่องในราชสำนักได้ มิฉะนั้นข้าก็สามารถทูลแนะนำต่อฝ่าบาทได้”

เฉียวม่อกำจอกสุราในมือจนแน่น

องค์หญิงใหญ่กำลังพูดโป้ปดต่อนาง!

นางได้สืบทราบมาอย่างชัดเจนแล้ว แม้ว่าองค์หญิงใหญ่ไม่อาจมีส่วนร่วมกับเรื่องในราชสำนักได้ ทว่าในราชสำนักกลับมีคนของนางอยู่ไม่น้อย แม้ในยามที่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ นางก็มีความดีความชอบด้วย

หากองค์หญิงใหญ่ต้องการช่วยนางแล้วไซร้ ยังจะทำไม่ได้อีกหรือ?

หลังจากดื่มสุราไปหลายจอก เฉียวม่อก็ได้แสร้งทำเป็นคนที่มีความสามารถแต่มิถูกใช้งาน ท่าทีท้อแท้กับอุดมการณ์ที่ไม่บรรลุผล โดยทอดถอนใจพลางเอ่ย

“สร้างคุณูปการหรือมีวีรกรรมทางทหารเลื่องลือแล้วอย่างไร เพียงแค่พูดขัดใจเจ้านายโดยไม่ตั้งใจ ศีรษะของข้าก็แทบจะหลุดออกจากบ่าแล้ว ในใต้หล้านี้ไร้ซึ่งความยุติธรรม!”

หัวใจขององค์หญิงใหญ่ไม่อาจทนไหว

แม่ทัพน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยมีจิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมผู้นั้น กลับถูกบีบคั้นจนเป็นเช่นนี้

หลังเดินออกจากพระราชวังแล้ว เฉียวม่อก็ไม่มีอาการมึนเมาเลยแม้แต่น้อย

องค์หญิงใหญ่ยังคงสงวนท่าทีต่อนาง ทว่าอีกด้านหนึ่งนั้นศิษย์พี่อดรนทนไม่ไหวที่จะกำจัดนางทิ้ง นางจึงมิอาจนั่งรอความตายได้อีกแล้ว ต้องคิดหาวิธีการเพื่อเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ก่อน

เมื่อเดินผ่านโรงพักแรมแห่งนั้น เฉียวม่อพลันผุดแผนการในใจ

……

วันต่อมา ราชทูตของแคว้นซีหนี่ว์เดินทางเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรง

ส่วนราชทูตจากแคว้นอื่น ๆ บ้างก็ได้กลับไปแล้ว บ้างก็ยังพักรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ มีเพียงราชทูตจากแคว้นซีหนี่ว์เท่านั้น ที่ยังติดค้างคาใจเรื่องเหมืองหินเซวียนอิงตลอดเวลา

นางไม่อยากจะยอมแพ้ง่าย ๆ ทว่าก็รู้ดีว่าแคว้นหนานฉีจะไม่ยอมทำการซื้อขายที่ขาดทุนโดยมอบหินเซวียนอิงให้พวกเขาเด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้นางจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ เสนออย่างเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน

“โปรดให้แม่ทัพหญิงอันดับหนึ่งของหนานฉี ได้ประลองยุทธ์กับหม่อมฉันด้วยเถิด

“หากหม่อมฉันเป็นฝ่ายชนะ หนานฉีจักต้องมอบหินเซวียนอิงจำนวนหนึ่งให้แก่แคว้นซีหนี่ว์ของหม่อมฉันโดยไร้สิ่งแลกเปลี่ยน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน