ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2092

………………..

ฉู่หลิวเยว่รีบลุกขึ้นในทันทีพล่างพูดขึ้น

“นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น!”

นางเป็นจุดศูนย์กลางของทรายเหล่านี้และกระจัดกระจายออกไปบริเวณรอบๆ!

เท้าของนางยุบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างของฉู่หลิวเยว่จึงตกลงไปอย่างควบคุมไม่ได้

นางรู้สึกไม่ดี จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ และพุ่งไปที่ด้านข้าง

แต่เมื่อทันทีที่เท้าของนางหยุดลงบนเนินทราย สถานการณ์เดียวกันจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง!

ทรายในตำแหน่งก่อนหน้านี้ได้หยุดการเคลื่อนไหวอย่างกระทันหัน และสิ่งที่อยู่ใต้เท้านางกลับหลั่งไหลไปทุกทิศทางอีกครั้ง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

นางเปลี่ยนตำแหน่งติดต่อกันสองครั้งจึงพบว่ายังเหมือนเดิม

ทรายหยาบเหล่านี้เหมือนได้รับการเรียกจากพลังบางอย่าง บนพื้นกลายเป็นกระแสน้ำวนที่แปลกประหลาด

ไม่ว่านางมาจากที่ใด กระแสน้ำวนนี้ก็จะตามไปปรากฏที่นั่น!

คิ้วของหรงซิวขมวดแน่นขึ้น เงาร่างแวบเขามาที่ด้านข้างฉู่หลิวเยว่ แขนของเขาโอบกอดเอวบางของนางไว้

หลังจากนั้นเปลวไฟสีทองได้พุ่งออกมาจากมือของเขาในทันที!

เปลวไฟสีทองนั่นเปลี่ยนเป็นค่ายกลอย่างรวดเร็ว เพื่อสกัดกั้นกระแสน้ำวนที่อยู่ด้านล่าง!

ฉู่หลิวเยว่ลอยอยู่กลางอากาศพลางมองดูสถานการณ์ที่อยู่ด้านล่าง

ภายใต้การสกัดกั้นของเปลวไฟสีทอง ทรายเหล่านั้นไม่เคลื่อนตัวออกไปด้านนอกอีก การแสน้ำวนจึงค่อยๆ หายไป

แต่เพียงชั่วครู่ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

หรงซิวพานางไปที่พื้นตรงตำแหน่งใหม่อีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่เกิดกระแสน้ำวนขึ้นอีก

“เยว่เออร์ เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหัวเบาๆ

เพียงแต่กระแสน้ำวนสองสามแห่งที่ปรากฏออกมา นางกลับไม่สังเกตุเห็นภัยคุกคามอันใด

แต่…เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ผิดปกติ!

“เมื่อครู่นี้เกิดอันใดขึ้นกันแน่”

ซูหลีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและมองไปทางเปลวไฟสีทองที่ลุกโชนอีกครั้ง

หรวซิวยกปลายนิ้วขึ้นเบาๆ เปลวไฟพุ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเผชิญกับคำถามของซูหลี ฉู่หลิวเยว่ตกอยู่ในความเงียบสงัดและส่ายหัวเบาๆ ในทันที

“ข้าก็ไม่รู้”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางมาที่ทะเลทรายจันทราสีชาด แต่กลับไม่เคยพบเห็นเรื่องเช่นนี้มาก่อน

นางมองไปทางหรงซิว

“เจ้าก็รู้สึกถึงอันใดบางอย่างใช่หรือไม่”

การตอบสนองของหรงซิวตอบสนองว่องไวอย่างมาก ขณะที่นางยังไม่ทันได้รู้แน่นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น หรงซิวก็จัดการอย่างรวดเร็ว

สิ่งนี้กลับทำให้นางรู้สึกอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่าบางทีหรงซิวอาจสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง

ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย นัยน์ตาลึกลงไป

เขาส่ายหัวเล็กน้อย

“ไม่มี ข้าแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดูเหมือนข้างล่างนั่นจะมีพลังประหลาดอันใดบางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่าน…แต่ข้าเพิ่งจะลงมือไป ความแปรปรวนและลมปราณทั้งหมดจึงสลายไป จะแน่ชัดว่าคือสิ่งใดนั้น ข้าเองก็ไม่รู้”

ฉู่หลิวเยว่เม้มปาก

พลังของหรงซิวเหนือกว่านาง ย่อมรับรู้ถึงอันตรายได้ก่อนนางถือว่าเป็นเรื่องปกติ

หากแม้แต่เขายังพูดเช่นนี้ ด้านล่างนั่นคือคือสิ่งใดกันแน่ ก็ยากที่จะรู้ได้จริงๆ

ทะเลทรายจันทราสีชาดเกิดสถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ เหตุใดพวกพี่เป่าถึงไม่ออกมากันนะ

ขณะที่ความคิดนี้เกิดขึ้น นางก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“เจ้าหนูเยว่เออร์”

เป็นพี่เป่า!

ฉู่หลิวเยว่หันหน้าไป แต่กลับพบว่าพี่เป่าไม่ได้ปรากฏตัวออกมา

ก่อนหน้ามีเพียงความพยายามที่จะต่อสู้กับไฟแห่งกรรมที่สว่างสุกใสนี้ แต่ตอนนี้มีแนวโน้มว่าจะค่อยๆ ไล่ตามได้ทัน

ฉู่หลิวเยว่กลับนึกถึงการปรุงยาหลายครั้งเมื่อครู่นี้ กระบวนการก่อนหน้านี้ล้วนไม่มีปัญหาอะไร แต่ต้องล้มเหลวหลายครั้งเมื่อถึงตอนสกัดยาครั้งสุดท้าย

ในใจของนางมีความคิดที่กล้าหาญ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือไม่

เมื่อคิดเช่นนี้ นางตั้งสมาธิกำหนดลมหายใจ ต่อจากนั้นจึงใส่สมุนไพรเหล่านั้นลงไปตามลำดับ

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายครั้ง ก่อนหน้านี้สมุนไพรที่นางจัดการในตอนนี้ยิ่งชำนาญมากขึ้น แม้แต่การเคลื่อนไหวเรียกได้ว่าลื่นไหลราวสายน้ำ

ซูหลีที่มองดูอยู่ข้างๆ จึงอดชื่นชมขึ้นไม่ได้

“ข้าคิดว่าตอนที่นางฝึกฝนในครั้งแรกก็โด่ดเด่นมากพอแล้ว ไม่คิดว่านางสามารถทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ…”

ทุกครั้งที่ฉู่หลิวเยว่ปรุงยาล้วนก้าวหน้ากว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด

ดังเช่นในครั้งนี้จากบทบาทของผู้ชมยิ่งเป็นที่น่าพอใจนัก

ล้วนกล่าวกันว่าเซียนหมอให้ความสำคัญกับความสามารถ ตอนนี้ดูแล้วผลลัพธิ์กลับไม่ธรรมดา

ตั้งแต่แรกเริ่มเห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนไหวของฉู่หลิวเยว่ยังติดขัดเล็กน้อย

แต่หลายครั้งต่อมาระดับความคล่องแคล่วของนาง แทบจะเหนือกว่าปรมาจารย์โอสถทุกคนที่ซูหลีเคยพบมา!

มีเซียนหมอบางคนตลอดทั้งชีวิต ก็มิอาจทำเช่นนี้ได้เหมือนนาง…

มีเพียง “พรสวรรค์” สองคำนี้เท่านั้นที่อธิบายได้

เมื่อหรงซิวได้ยินเข้า มุมปากโค้งงอเล็กน้อย หางตามีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น

แต่รอยยิ้มเช่นนี้ได้หายไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของเขาตกลงอย่างเรียบเฉยในตำแหน่งที่กระแสน้ำวนหายไปเมื่อครู่ ความเยือกเย็นผ่านเข้าไปในในตาอย่างรวดเร็ว

…

ขณะเดียวกันทั้งสามที่อยู่ใต้ทะเลสาบกลับรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้น

ผู้อาวุโสห้าขมวดคิ้วแน่นและมองไปทางตู๋กูโม่เป่าด้วยสีหน้ากังวล

“พี่เป่า ภัยบุกหลันได้ผ่านไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่นี้ได้กันเล่า!”

………………..