ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 168

“ข้า...”

ฉู่เชียนหลีแยกไม่ออกว่าเป็นความฝันหรือความจริง

สำหรับการกระทำที่ดื่มน้ำร้อนเมื่อครู่นี้ก็ยิ่งอธิบายไม่ได้ เนื่องจากนางไม่ได้รู้สึกไม่สบายใด ๆ ปากและลำคอก็ไม่ได้ถูกลวก

ภาพลวงตา?

นางประคองหน้าผาก ปลายนิ้วกดไปที่ตำแหน่งขมับ รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย อดพูดขึ้นไม่ได้

“ข้าจำได้ว่าข้าเดินอยู่บนถนนทางกลับจวน เจอเข้ากับไอ้บ้าตัณหากลับพวกหนึ่ง เหตุใดลืมตาขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่จวนแล้วล่ะ?”

“เจ้าพบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้าจริง เป็นอ๋องหลีที่ส่งเจ้ากลับมา”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฟิงเย่เสวียนก็หยิกเข้าที่เอวของนางทีหนึ่ง “วันหลัง ถ้าทำให้ข้าเป็นห่วงอีก ก็อย่าได้ฝันว่าจะได้ออกจากจวนตามลำพัง”

“อือ...”

ฉู่เชียนหลีเจ็บจนทำเสียงเล็กเสียงน้อย

อ๋องหลี?

อ๋องหลีช่วยนางเอาไว้?

อ๋องหลีไม่ใช่องค์ชายไร้ค่าที่พวกผู้คนพูดกันว่ามารดาผู้ให้กำเนิดจากไปไว ทั้งเขายังไม่ได้รับความโปรดปราน ไร้อิทธิพลไร้อำนาจคนนั้นหรือ? คิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วยนางเอาไว้

ถ้าหากไม่ใช่เขา ไม่รู้ว่านางอาจจะต้องได้เจอกับเรื่องแบบไหนเข้า...

ฉู่เชียนหลีเม้มริมฝีปากแน่น มองไปทางเฟิงเย่เสวียน ท่าทางจะพูดแต่ก็ไม่พูด

เฟิงเย่เสวียนมองความคิดของนางออก “มีเรื่องอะไรที่พูดตรง ๆ ไม่ได้ ยังมีเรื่องอะไรที่ปิดบังข้าเอาไว้อีกงั้นหรือ?”

ฉู่เชียนหลีอ้าปาก แต่ก็รู้สึกพูดลำบากอยู่เล็กน้อย

——เรื่องไปตรวจตราทางใต้...

——ช่างเถอะ เรื่องเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงบัลลังก์ หากนางเอ่ยถึงอ๋องหลีต่อหน้าอ๋องเฉิน ไม่รู้ว่าอ๋องเฉินจะคิดอย่างไร หากเปลี่ยนเป็นนาง นางก็คงจะหวาดระแวง

——แต่ถ้าหากไม่พูด นางอันก็จะต้องมาตื๊อนาง ร้องห่มร้องไห้เอะอะโวยวาย

เฟิงเย่เสวียนหลุบตาลง

เรื่องตรวจตราทางใต้...

อ๋องหลี...

“เชียนหลีมีเรื่องอะไรก็ลองพูดมาตรง ๆ ” เขาเอ่ยปากกล่าว

ฉู่เชียนหลีรู้สึกพูดลำบากจริง ๆ

สำหรับราชวงศ์ที่อยู่ในสภาพตกนรกทั้งเป็น ต่อสู้กันอย่างรุนแรงดุเดือดแล้ว ต้องระวังทุกการกระทำ อ๋องหลีเพิ่งช่วยนาง นางก็เอนเอียงไปทางอ๋องหลี อธิบายกับเฟิงเย่เสวียนลำบากจริง ๆ

ฉู่เชียนหลีเข้าใจทันที ที่แท้มีคนอยากจะทำร้ายนาง

เฟิงเย่เสวียนกวาดสายตาเย็นยะเยือกคมกริบราวกับมีดไป “ดูท่า ที่ข้าสั่งสอนเจ้าครั้งก่อนจะยังไม่ค่อยพอ”

ถกแขนเสื้อขึ้น เดินเข้าไปช้า ๆ

“!”

หลิงเชียนอี้หนังตาเกร็งเบิกตากว้างทันที “ฉู่ ๆ ๆ ฉู่เชียนหลี...”

ฉู่เชียนหลีรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อขัดขวาง “ท่านอ๋อง ตอนนั้นท่านโหวน้อยกำลังแข่งม้าอยู่กับคุณชายหยาง จึงเกิดความขัดแย้งกันขึ้น หลังจากเรื่องราวคลี่คลาย ก็รู้สึกดีใจ ถึงได้ฉลองด้วยกัน ดื่มไปแค่ไม่กี่จอกเท่านั้น”

“มีคนต้องการจะทำร้ายข้า เป็นข้าที่ประมาท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านโหวน้อย”

ชายหนุ่มชักกระบี่อ่อนออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “พาคนที่ไม่ควรพาไปดื่มเหล้า นั่นก็คือความผิด!”

“ช่วยด้วย!”

ฟังข้าอธิบาย!

หลิงเชียนอี้กอดต้นขาของฉู่เชียนหลีเอาไว้ ดวงตาจ้องมองชายหนุ่มที่ค่อย ๆ เขยิบเข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตกใจจนตัวสั่นเทา พูดจาติดขัด

“ช่วย ช่วย ท่านน้า...ท่านน้า...ท่านน้าสะใภ้!”