ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 167

น้ำแข็งจริง ๆ ...

น้ำแข็งในฤดูใบไม้ร่วงของเดือนเจ็ด...

น้ำแข็งที่ออกมาจากร่างกายของฉู่เชียนหลี...

น้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำ จากปลายนิ้วหยดลงบนพื้น แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เฟิงเย่เสวียนจ้องมองฝ่ามือที่เปียกชื้น สายตาซับซ้อน

เมื่อครู่นี้ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน ตรงจุดตันเถียนบริเวณท้องของเชียนหลี กำลังภายในที่ล้ำลึกยิ่งเกิดขึ้น กำลังภายในกลุ่มนี้แข็งแกร่งมาก ทำให้เขาตตะลึง

น้ำแข็งนั่น กลับทำให้เขานึกถึง หนังสือวรยุทธ์ล้ำค่าที่สูญหายไปสามร้อยกว่าปีเล่มหนึ่ง——เคล็ดวิชาเหมันต์ในยุทธภพขึ้นมา

อากาศรวมตัวกันกลายเป็นน้ำ น้ำรวมตัวกันกลายเป็นน้ำแข็ง น้ำแข็งรวมตัวกันกลายเป็นกระบี่ สังหารคนอย่างไร้ร่องรอย

หนังสือวรยุทธ์ล้ำค่าชั้นยอดเล่มนี้ ตอนนั้น ก่อให้เกิดความครึกโครมไปทั่วทั้งใต้หล้า ทำให้หลายคนต่อสู้กัน เพื่อให้ได้ครอบครองมัน จนมีคนบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเขายังไม่เคยเห็นมาก่อน เพียงแค่ได้ยินมาเท่านั้น

เคล็ดวิชาที่ลึกลับทรงพลังเช่นนี้ กลับปรากฏบนตัวของฉู่เชียนหลี

เชียนหลี เจ้ายังมีความลับที่ปิดบังข้าเอาไว้อีกเท่าไหร่กันแน่?

เฟิงเย่เสวียนจ้องมองฉู่เชียนหลีด้วยสายตาล้ำลึก เม้มริมฝีปากบาง ทำความพลุ่งพล่านในร่างกายให้สงบลง จากนั้นเดินเข้าไปใกล้เตียง คิดไม่ถึงว่าอุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวจะกลับเป็นปกติแล้ว?

ยังตัวเย็นอีกด้วย?

ราวกับว่านอนหลับสนิทไปแล้ว ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ หายใจเข้าอย่างสม่ำเสมอ นอนอย่างสงบ ไม่มีร่องรอยการถูกยาพิษเลยแม้แต่น้อย

เฟิงเย่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองนางครู่หนึ่ง ถึงดึงผ้าห่ม ห่มให้นางเรียบร้อย หลังจากแน่ใจแล้วว่าฤทธิ์ยาหมดแล้วจริง ๆ แน่ใจว่านางไม่เป็นอะไรแล้วจึงออกไป

ปิดประตู

นาทีที่หันหลังกลับ ความอาฆาตปรากฏออกมาบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด เย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

“ใครก็ได้!”

ครั้งนี้ ฉู่เชียนหลีนอนหลับยาวมาก ลึกมาก นางฝัน

ในฝัน

นางถูกขาใหญ่ที่ไร้รูปร่างถีบเข้าไปในเตาหลอม เพลิงที่กำลังลุกโชนโอบล้อมนางเอาไว้ ร้อนจนนางพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่หลุดพ้น

ในตอนที่นางกำลังจะตายอย่างหมดหวัง คิดไม่ถึงว่าท้องฟ้าจะมีเกล็ดหิมะที่กว้างสุดลูกหูลูกตาพัดมา

หิมะที่ตกกระหน่ำ ช่วยดับไฟให้มอดลง แต่กลับตกไม่หยุด โอบล้อมนางเอาไว้เช่นกัน

ความหนาวเย็นทะลุรูขุมขน หนาวสุดหัวใจ

หนาว...

หนาวเหลือเกิน...

นางกำลังฝันอยู่ไม่ใช่หรือ?

ทันทีที่นางสัมผัสมือของตนเอง หนาวเหน็บจนเข้ากระดูก เมื่อก้มหน้าลงไป ตนกำลังห่มผ้าหนาห้าชั้น เมื่อครู่นี้ดื่มน้ำถ้วยนั้นหมดก็ไม่ได้รู้สึกว่าร้อน

ไม่ใช่ความฝัน?

นาง...

“เสียวฉู่ เจ้าเป็นอะไรกันแน่ เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ!” ภายใต้ความตกใจ เยว่เอ๋อร์ไม่สนใจมารยาทระหว่างเจ้านายกับคนใช้แล้ว

“นั่นเป็นน้ำเดือดนะ น้ำเดือด! เจ้า เจ้า...ใครก็ได้รีบเข้ามาที”

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง!”

เยว่เอ๋อร์รีบวิ่งออกไปร้องเรียกคน

ฉู่เชียนหลีเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าตนเองเป็นอะไรไป ราวกับว่านางร้อนมาก แล้วก็หนาวมาก ราวกับว่ากำลังฝัน อยู่ในระหว่างอาการสะลึมสะลือ แม้แต่ตัวนางเองยังแยกแยะความจริงได้ไม่ชัดเจน

“เชียนหลี!”

ด้านนอก เฟิงเย่เสวียนวิ่งมาอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวมาที่ด้านหน้าเตียง กุมมือเล็กที่หนาวเย็นยะเยือก แล้วก็ค่อย ๆ คืนกลับมาเป็นปกติของนาง กล่าวน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าอยู่นี่ ไม่สบายตรงไหน?”