ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 172

ฉู่เชียนหลีกลับพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ด้วยสถานะของท่าน สมควรแต่งเยอะเช่นนี้จริงๆ”

เฟิงเย่เสวียน “?”

ก่อนหน้านี้เยว่เอ๋อร์เคยบอกนาง สถานะของอ๋องเฉินสามารถแต่งชายาเอกหนึ่งคน ชายารองสองคน อนุภรรยาสี่คน อี๋เหนียงแปดคน สาวใช้ห้องข้างสิบหกคน…

และนางในฐานะชายาเอก เรือนส่วนหลังอยู่ภายใต้การดูแลของนาง นางจำเป็นต้องแบกรับหน้าที่ส่วนนี้

ฉู่เชียนหลีเดินออกมาข้างหน้าสองก้าว ถามอย่างใส่ใจ

“ท่านอ๋อง ท่านตั้งใจจะรับอนุภรรยาเมื่อไร? สนใจแม่นางตระกูลใด? ข้าจะได้ให้คนส่งสินสอดไปให้”

“?”

เขาจะรับอนุภรรยา นางกลับไม่สนใจ?!

เฟิงเย่เสวียนรู้สึกว่าเหมือนโดนมีดปักกลางหัวใจทันที เขาไม่พอใจแล้ว

สีหน้ามืดมน คำพูดอันเย็นชาไม่กี่คำเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน

“พระชายาช่างใส่ใจยิ่งนัก”

ฉู่เชียนหลีรู้สถานะของตนเองมาก “ในฐานะที่เป็นพระชายาอ๋องเฉิน นายหญิงของครอบครัว รับอนุภรรยาให้สามี เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำ”

สีหน้าของเฟิงเย่เสวียนยิ่งมืดแล้ว “เจ้าบอกว่าจะชีวิตนี้ ชาตินี้ เคียงคู่กันไม่ใช่หรือ?”

“ท่านบอกว่าทั่วหล้าไม่มีผู้ชายที่ดีไม่ใช่หรือ? รวมถึงตัวท่านด้วย”

“...แต่ข้าจะรับอนุภรรยา เจ้ากลับยินยอม?”

“ถูกต้อง ท่านบอกว่าท่านต้องการไม่ใช่หรือ?”

“เจ้า!”

เขาตบโต๊ะลุกขึ้นทันที ความโกรธพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ เมื่อกำลังจะระเบิดออกไป มองเห็นดวงตากลมโตที่สุกใสแวววาวคู่นั้นของฉู่เชียนหลี กลับอดกลั้นไว้ทั้งเช่นนี้

“เจ้า…”

ฉู่เชียนหลีมองเขาอย่างไร้เดียงสา

“ท่านอ๋อง นี่ท่านเป็นคนพูดเองนะ หากท่านตัดสินใจไม่ได้ ข้าจะรับผู้หญิงสองสามคนเข้าจวนก็แล้วกัน”

“เจ้า!”

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ละ” หมุนกายเดินออกไปข้างนอก

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”

ฉู่เชียนหลีไม่หยุด นางเดินออกไปอย่างรวดเร็วราวกับทาน้ำมันไว้ที่เท้า

“ฉู่เชียนหลี!”

“พระชายา ข้า…ข้า…”

“ไม่ต้องอธิบาย ข้าได้ยินหมดแล้ว” ฉู่เชียนหลีโบกมือ สีหน้าเคร่งขรึมมาก “หากเฟิงเย่เสวียนได้ยินคำพูดนี้ เจ้าหมิ่นเบื้องสูง สาปแช่งเจ้านายเป็นโทษสถานหนัก”

“ข้า…พระชายา ข้า…”

“อธิบายก็คือกลบเกลื่อน กลบเกลื่อนก็คือความจริง”

“พระชายา ข้า ข้า…” หานเฟิงร้อนรนจนกระทืบเท้าสองข้าง

ฉู่เชียนหลีลูบคาง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ไม่อยากให้ข้าบอกเฟิงเย่เสวียน มันก็ได้อยู่หรอก นอกเสียจากเจ้าบอกความลับของเฟิงเย่เสวียนให้ข้าหนึ่งเรื่อง”

หานเฟิงเบิกตาโพลง

พระชายา นี่ท่านคือข่มขู่!

ฉู่เชียนหลีต้องการขู่เขาจึงนั่นแหละ…

นางยังคงจำเรื่องของอ๋องหลีกับลาดตระเวนทางใต้ พอดีเลยใช้ประโยชน์จากหานเฟิง ล้วงความลับเล็กๆ น้อยๆ ของเฟิงเย่เสวียนจากปากเขา แล้วค่อยอาศัยความลับนี้ไป ‘ทักทาย’ เฟิงเย่เสวียน…

ฉู่เชียนหลียิ้มแย้ม สีหน้าเป็นมิตรมาก

“หานเฟิง เจ้าบอกข้ามาเถอะ พวกเราแลกเปลี่ยนกัน…หากเจ้าไม่ยินยอม ข้าก็จะไปบอกเฟิงเย่เสวียน เรื่องที่เจ้าด่าเขาไร้ลูกสิ้นหลาน”