ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 1270
อันธพาลเจ็บจนกรีดร้องเหมือนหมูโดนเชือด “อ๊ะๆ!”
ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็โดนถีบจนไปกลิ้งอยู่บนพื้น รองเท้าปักลายดอกไม้เหยียบลงบนหน้าอก หนักจนทำให้เขาหายใจไม่ออก กระอักเลือดออกมา
“พู่!”
เขากอดต้นขาของอวิ๋นอิง อยากดิ้นให้หลุด แต่หาของอวิ๋นอิงกดทับอยู่บนร่างกายของเขาเหมือนเหล็กกล้า และเขาก็เหมือนกับปลาตัวหนึ่งที่ถูกตอกตะปูอยู่บนเขียง พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ดิ้นไม่หลุด
เจอผีแล้ว!
ทั้งที่นางผอมเช่นนี้ เหตุใดจึงมีแรงมากเช่นนี้?
ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?
ชาวบ้านก็ตะลึงเช่นกัน
อวิ๋นอิงอุ้มลูกสาวไว้ด้วยมือข้างเดียว ค่อยๆ ก้มลง ยกฝ่ามืออีกข้าง เหวี่ยงไปที่ใบหน้าของอันธพาลโดยตรง
“ข้าสั่งให้เจ้าเก็บ”
เพียะ!
“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?”
เพียะ!
“หูหนวกหรือ?”
เพียะ!
หนึ่งประโยค หนึ่งฝ่ามือ ตบจนอันธพาลหันซ้ายหันขวา มุมปากแตกมีเลือดไหล หูอื้อ สะบักสะบอมเหมือนสุนัขจรจัดตัวหนึ่ง ไม่หลงเหลือความฮึกเหิมของก่อนหน้านี้เลย
“ลูกพี่!”
ลิ่วล้อสามคนคว้าโต๊ะเก้าอี้และท่อนไม้ที่อยู่ข้างๆ ฟาดไปทางอวิ๋นอิงอย่างแรง
อวิ๋นอิงกระโดนหมุนตัวเตะพวกเขาสามคนจนลอยกระเด็นออกไปไกลเจ็ดแปดเมตร โดยไม่หันไปมอง
“อ่า!”
“อ๊ะ!”
“พู่!”
นี่มันใช่แม่หม้ายตัวน้อยที่อ่อนแอเสียที่ไหน? เห็นได้ชัดว่าเป็นสตรีสุดแกร่ง!
ทั้งสี่คุกเข่าอยู่บนพื้น กุมตำแหน่งที่บาดเจ็บ ร้องไห้ยอมรับผิด พลางเก็บผ้าเช็ดหน้า พลางร้องขอความเมตตา
“จอมยุทธ์หญิงโปรดไว้ชีวิต โปรดไว้ชีวิต ต่อไปพวกเราไม่กล้าอีกแล้ว จอมยุทธ์หญิงโปรดเมตตาด้วย!”
พวกเขาโดนสยบจนเชื่อฟัง
ชาวบ้านพากันยกนิ้วโป้งให้นาง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าข้าเห็นพวกเจ้ารังแกคนอีก ถึงเวลา อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ!” อวิ๋นอิงกล่าวจบ อุ้มลูกสาวเก็บแผง เดินจากไป
“ไม่กล้าแล้ว!”
“พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว…”
นี่ตกลงจะกลับแคว้นหรือไม่กลับกันแน่?
ตกลงจะรับคนหรือไม่รับกันแน่?
เจ้าช่วยพูดให้มันชัดเจนหน่อยได้หรือไม่!
ล้วนบอกว่าหัวใจของผู้หญิงเหมือนเข็มในมหาสมุทร เหตุใดความคิดขององค์ชายใหญ่จึงคาดเดายากเหมือนผู้หญิงเลย จัดการยากจริงๆ!
เขาที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้…
ปวดหัวยิ่งนัก!
เจียงหนาน
“ท่านอ๋อง ได้โปรดท่านต้องเข้มแข็งนะ คิดเสียว่าทำเพื่อเว่ยซีกับจื่อเยี่ย ได้โปรด…”
เสียวอู่คุกเข่าอยู่ที่ตรงหน้าอ๋องเฉิน มองเขาที่อุ้มเว่ยซีไว้อย่างน้ำตาคลอ และเสียงสะอึก
เขากล่อมเว่ยซีจนนอนหลับ วางลูกกลับเข้าไปในเปลโยก เดินจากไปเงียบๆ
ฝีเท้าแข็งทื่อ ร่างกายเหมือนเครื่องจักร ดวงตาไร้แวว…
ท่าทางนั่น เหมือนศพเดินได้
“ท่านอ๋อง!”
เสียวอู่ร้องไห้ “ท่านอ๋อง ท่านโปรดเข้มแข็งไว้นะ ท่านต้องคำนึงถึงพระชายาที่ตายไปแล้วบ้าง…”
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
ใช้เหรียญไม่ได้ค่ะ...
ใช้เหรียญไม่ได้...