ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 170

องค์รัชทายาทจะหาเรื่องนาง?

ระยะนี้องค์รัชทายาทเอาแต่เพ่งเล็งจวนอ๋องเฉินตลอดทุกฝีก้าว ยังทำให้นางตกหน้าผาที่ภูเขากว่างหนิงเกือบไม่ได้กลับมา

นางยังไม่ได้เอาเรื่ององค์รัชทายาทเลย องค์รัชทายาทกลับจะมาหาเรื่องนาง

น่าตลก

“เข้าใจแล้ว” ฉู่เชียนหลีลูบหัวที่นุ่มลื่นของเจ้าดำน้อย ตบที่หัวของมันเบา ๆ เหมือนกับว่ามันเข้าใจคำพูดของฉู่เชียนหลี เงยปลายจมูกไปถูกับฝ่ามือของนางอย่างออดอ้อน เดินตามนางไป

คนหนึ่งหมาป่าหนึ่ง

ดำหนึ่งขาวหนึ่ง

หนึ่งร่างเพรียวบางน่ารัก หนึ่งร่างสูงใหญ่ทรงพลัง เมื่อนำรูปร่างที่ต่างกันสุดขั้วของทั้งสองประเภทมาวางไว้ในฉากเดียวกัน คิดไม่ถึงว่าจะสร้างความกลมกลืนที่แตกต่าง

หลิงเชียนอี้กัดนิ้วด้วยความหวาดกลัว เดินตามด้านหลังไปทีละก้าวสั้น ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

หมาป่าที่ดุร้ายตัวนี้ มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง เหตุใดพอมาอยู่ที่ข้างกายของฉู่เชียนหลีก็ว่านอนสอนง่ายราวกับสุนัขตัวหนึ่ง?

น่าประหลาดยิ่ง!

น่าประหลาดมากจริง ๆ!

คนจำนวนไม่น้อยจ้องมองภาพของหญิงสาวกับหมาป่า ตกใจจนถอยหลังกรูดไปหลายก้าว เกือบจะโยนของที่อยู่ในมือออกไป

“พระชายา!”

“หมาป่า...สวรรค์...”

“เหตุใดในจวนถึงมีหมาป่า หมาป่ายังไม่ทำร้ายพระชายาอีก! นี่...นี่มัน...”

แต่ละคนหวาดกลัว ตกตะลึง ประหลาด...

เรือนหานเฟิง

ทันทีที่เฟิงเย่เสวียนคุยกับหานเฟิงเสร็จ หานเฟิงเดินออกมา ก็เผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เดินเข้ามา ประสานมือทำความเคารพ

“พระ...ไอ้หยา!”

ทันทีที่เห็นหมาป่าสีดำที่อยู่ด้านหลังของหญิงสาว ตกใจจนสะดุ้งโหยง

“เด็กดี” ฉู่เชียนหลียกมือขึ้น ลูบที่หัวของหมาป่า “ไปเล่นทางด้านนั้น อีกเดี๋ยวข้าจะมาจัดการเรื่องเจ้า”

“แฮ่...”

หมาป่าสีดำที่สูงเท่าสะเอวของคนโอนอ่อนราวกับลูกหมา เอาหัวไถตรงเอวของหญิงสาว กระโดดไปที่ด้านบนหินของภูเขาปลอมอย่างว่าง่าย หมอบลงอาบแดดอย่างเกียจคร้าน

หานเฟิง “?!”

ตาสุนัขของข้า?

ไม่ได้มองผิด?

อากาศของต้นฤดูใบไม้ร่าง ร่างกายของนางหนาวเย็นเป็นพิเศษ

ฉู่เชียนหลีขยับคอเสื้อ กล่าวถาม “อ๋องหลีส่งข้ากลับมา ข้ายังไม่ได้กล่าวขอบคุณเขาสักคำ เขาไปไหนแล้วล่ะ?”

“เมื่อวานตอนที่ส่งเจ้ากลับมา เขาก็กลับไปแล้ว”

“เมื่อ...เมื่อวาน?!”

นางนอนหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยหรือ?

เฟิงเย่เสวียนจ้องมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน “เชียนหลียังมีหน้ามาเอ่ยถึง เจ้าหมดสติไปนานขนาดนั้น ข้ายังเกือบคิดว่า...”

ยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ความหมายที่ลึกซึ้งปรากฏขึ้นในดวงตาแวบหนึ่ง “ยังคิดว่าเป็นเพราะข้าทำรุนแรงเกินไป จนทำให้เจ้าบาดเจ็บ”

ดวงตาทั้งสองข้างของฉู่เชียนหลีเบิกโพลงขึ้น ราวกับถูกต่อย มึนงงอยู่กับที่ทันที

รุนแรงเกินไป...

ถ้าอย่างนั้นเมื่อคืนนี้พวกเขาก็...

“ท่าน...ท่าน...” นางมือสั่นเล็กน้อย ชี้ไปยังชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง “เมื่อ...เมื่อคืนนี้ท่าน...ข้า...”

ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน พยักหน้าอย่างสง่าผ่าเผย

“ประหลาดใจมากเลยหรือ? เจ้าโดนยาที่รุนแรงมาก ถ้าหากไม่ใช่ข้าที่ช่วยเจ้าถอนพิษ แล้วจะเป็นใครได้อีก?”