ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 164

เมืองหลวง

หมิงฮ่าวเซวียนหอสุราชั้นยอด เป็นสถานที่ชั้นสูงที่ครอบคลุมไปด้วยดนตรีจารีต การเต้นรำ การสนทนา พูดคุยงานราชการ ความเพลิดเพลิน สาวงามและชายบำเรอตลอดจนบริการด้านต่าง ๆ เอาไว้ในที่เดียว

ภายในห้องส่วนตัว

หลิงเชียนอี้หวาดกลัวมาก ขาทั้งสองข้างสั่นเทา ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง กอดไหเหล้าใบใหญ่ใบหนึ่งเอาไว้ในอ้อมแขน พูดอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ

บนที่นั่ง ฉู่เชียนหลี “มานี่”

“ข้าไม่ไป!”

หลิงเชียนอี้กอดไหเหล้าเอาไว้ ปฏิเสธแล้วถอยหลังไปสามก้าวอีกครั้ง

ครั้งก่อน เขาไม่รู้ตัวตนของฉู่เชียนหลี พาฉู่เชียนหลีมาดื่มเหล้า ผลปรากฏว่าถูกท่านน้า...จับเปลื้องผ้าจนตัวล่อนจ้อน

ครั้งนี้...

เขาไม่กล้า!

“เพื่อฉลองชัยชนะที่เจ้าแข่งม้าชนะ พวกเรามาดื่มกันสักคนจะจอกสองจอก ให้เบิกบานใจ มีอะไรต้องเครียดกัน?” ฉู่เชียนหลีกล่าว

เพื่อนสนิททั้งสามคนต่างพากันพยักหน้า

“ถูกต้อง เชียนอี้ ท่าทางหนีหัวซุกหัวซุนของเจ้าหยางเหวินเฉิงนั่น ระบายความโกรธได้ดีจริง ๆ! จะต้องดื่มสักสองจอก ในใจของพวกเราถึงจะเบิกบาน” ตู้หนิงตบโต๊ะ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

“ปกติเจ้าชอบกินดื่มที่สุดนี่ เหตุใดวันนี้ถึงได้ขี้ขลาดนักล่ะ?” ซูมู่ก็ถามเช่นเดียวกัน

หลิงเชียนอี้ “...”

พวกเจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด!

เป็นเริ่นอันหรานที่ค่อนข้างสุขุม “เป็นเพราะ...พระชายาอ๋องเฉิน?”

เขาพูดต้นตอของปัญหาออกมาด้วยเพียงคำพูดประโยค

“ดื่มเหล้าได้ แต่ท่านต้องใช้น้ำชาแทนสุรา” หลิงเชียนอี้ชี้ไปที่ฉู่เชียนหลี น้ำเสียงแข็งกร้าว ไม่เหลือพื้นที่ให้ต่อรอง

ฉู่เชียนหลีไม่ชนแก้ว

เนื่องจากเรื่องการตรวจตราทางใต้ อยากให้อ๋องเฉินจะพาอ๋องหลีไปด้วย นางไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากกับเฟิงเย่เสวียนอย่างไร ถ้าหากได้ดื่มสักสองจอก นางก็สามารถใช้ข้ออ้างว่าเมาได้

หากเฟิงเย่เสวียนรับปาก เช่นนั้นจะดีที่สุด

หากเขาไม่รับปาก นางก็แสร้งทำเป็นเมา จะได้ไม่อับอาย

“ใช่แล้ว!” ซูมู่ตบหน้าผาก “หมิงฮ่าวเซวียนมีเหล้าผลไม้ที่เหมาะให้สตรีดื่ม รสชาติหอมหวาน แถมยังไม่ทำให้เมาอีกด้วย เหมาะกับสตรี!”

หลิงเชียนอี้เวลานี้ถึงนึกขึ้นได้ รีบตะโกนไปทางด้านนอก

“ใครก็ได้ เอาเหล้าสาลี่มาหนึ่งไห!”

พูดถึงสวรรค์ พูดถึงโลก สุดท้าย ค่อยพูดถึงเรื่องการตรวจตราทางใต้...

นางพลางเดิน พลางวางแผน เมื่อเดินไปถึงถนนในซอยที่ค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวไร้ซึ่งผู้คนเส้นหนึ่ง ทันใดนั้น ในที่มืดก็มีผู้ชายร่างกายกำยำเจ็ดแปดคนโผล่ออกมา

เมื่อพุ่งเข้ามา ก็โอบล้อมนางไปที่มุมกำแพง

“คนสวย มาคนเดียวหรือ?”

ชายหนุ่มหน้าตาดุร้าย หนวดเครารกรุงรังผู้เป็นหัวหน้า ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยแรงปรารถนา มองไปที่เรือนร่างของฉู่เชียนหลีอย่างมุ่งร้าย

คนอื่นถูมือไปมา ลูบคาง ยิ้มอย่างลามก

“อยากให้พวกพี่อยู่เป็นเพื่อนเจ้าไหม?”

ฉู่เชียนหลีเหลือบตามองคนกลุ่มนั้น

อันธพาล?

นักเลงหัวไม้?

นางถูที่ข้อมืออย่างไม่รีบไม่ร้อน ยืดเส้นยืดสาย

“ดูท่าพวกเจ้าแต่ละคนมีมือมีเท้า แต่กลับไม่ทำงานทำการ ชอบเที่ยวเตร่ ข้าไม่ถือสาที่จะสั่งสอนแทนพ่อแม่ของพวกเจ้าให้ดี”