ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 158

น้ำตาไหลออกจากเบ้าตา จ้องมองฉู่เชียนหลีด้วยดวงตาแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด บนใบหน้าเต็มไปด้วยการประณามและน้อยใจ

“หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้น ข้าตายไปในกองหิมะที่หนาวเหน็บพร้อมกันกับเจ้าเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องรับความไม่ยุติธรามเช่นวันนี้...” นางอันกุมหน้า ร้องได้สะอึกสะอื้น

“ชีวิตของข้าลำบากเหลือเกิน...เจ้ามันลูกอกตัญญู...เจ้าเติบโตขึ้นมาได้จากการดื่มเลือดของข้า!”

“ท่านแม่...” ฉู่เจียวเจียวกอดท่านแม่เอาไว้ ดวงตาแดงก่ำเช่นเดียวกัน

ฉู่เชียนหลีนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เหมือนกับมีก้อนเลือดก้อนหนึ่งอยู่ในลำคอ ติดอยู่ตรงนั้น ออกมาไม่ได้ ลงไปไม่ได้ ติดอยู่ตรงนั้นจนรู้สึกอึดอัด

ใช่

นางเป็นเนื้อก้อนหนึ่งที่ออกมาจากร่างกายของนางอัน

ไม่มีนางอัน นางก็ไม่มีทางเติบใหญ่ได้

ไม่ว่านางจะทำอย่างไร บุญคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูมาไม่มีทางตอบแทนได้หมดไปชั่วนิรันดร์...

ฉู่เชียนหลีเม้มปาก จ้องมองนางอันที่ร้องไห้อย่างเศร้าโศกไม่หยุด เผยอริมฝีปากออก “ข้า...รับปากท่านก็ได้”

นางอันตะลึงงันไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ รีบดึงมือทั้งสองข้างของฉู่เชียนหลี

“เสียวฉู่ เจ้าตกลงแล้ว?”

“เจ้าอย่าโทษที่แม่บังคับเจ้าเลย ที่แม่ทำแบบนี้ อันที่จริงก็เพื่อความยุติธรรมและเป็นกลาง”

“เจ้ามีชีวิตที่สุขสบายก็ช่วยเหลือเจียวเจียว เจียวเจียวมีชีวิตที่สุขสบายก็จะช่วยเหลือเจ้า จะช้าหรือเร็วสักวันแม่ก็ต้องตาย พวกเจ้าสองคนพี่น้องสามัคคีกันตลอดไป ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แม่ถึงจะวางใจ!”

นางอันน้ำเสียงแหบแห้ง พูดเกลี้ยกล่อมด้วยเจตนาที่ดี

ฉู่เจียวเจียวพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ท่านแม่ ท่านอย่าพูดจาเหลวไหลเรื่องตายไม่ตาย ลูกจะต้องพยายามทำให้ท่านได้มีชีวิตที่สุขสบายให้ได้!”

“เจียวเจียวเป็นเด็กดีจริง ๆ เสียวฉู่เจ้าเอาอย่างพี่สาวให้มาก ๆ แค่ก ๆ ...ตอนนั้นที่แม่ตั้งท้องเจ้า ได้รับบาดเจ็บเพราะอากาศหนาว สุขภาพไม่ดีมาตลอด ถ้าหากวันไหนต้องจากโลกไป...”

ฉู่เชียนหลีเม้มปาก ไม่ได้อยากพูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้า

“น้องพี่ เจ้าซื้อหยกห้อยเอวชิ้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ งามจริง ๆ ” ฉู่เจียวเจียวเหลือบตาแหลมเห็นหยกห้อยเอวที่บริเวณเอวของนาง

หยกอุ่นเจียงหนาน

นางอันกวาดสายตามองแวบหนึ่ง กล่าวอย่างทอดถอนใจ “วันพรุ่งนี้พี่สาวของเจ้าจะต้องไปล่องแม่น้ำกับอ๋องหลี หลายปีมานี้ แม่ถูกฮูหยินกดหัวเอาไว้ อัตคัดขัดสนมาตลอด แม้แต่ของดีแบบนี้ยังให้ไม่ได้”

แต่ว่าเมื่อเอ่ยปาก กลับพูดไม่ออกสักประโยคเดียว ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหน

สายใยครอบครัว ตัดไม่ขาด จัดระเบียบยิ่งยุ่งเหยิง

รู้อยู่เต็มอกว่านางอันลำเอียง แต่นางกลับไม่สามารถตอบโต้กลับเพราะข้อนี้ได้ อย่างไรเสียนางอันก็อุ้มท้องมาถึงสิบเดือน คลอดนางออกมาอย่างยากลำบาก

แต่...

“พระชายา ท่านเป็นอะไรไป?” เยว่เอ๋อร์รีบซักถาม “ท่านอย่าทำให้บ่าวตกใจ เป็นเพราะฮูหยินกับคุณหนูสามรังแกท่านใช่หรือไม่?”

“ท่านไม่ต้องกลัว บ่าวจะรีบไปบอกท่านอ๋องเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ต้อง!” ฉู่เชียนหลีดึงนางเอาไว้ทันที แล้วก็สงบสติอารมณ์ของตัวเองครู่หนึ่ง

เรื่องที่ต้องไปตรวจตราทางใต้กับอ๋องหลี นางจะช่วยนางอันจัดการไปก่อน

หากยังมีครั้งหน้าอีก นางจะไม่มีทางยอมรับปากง่าย ๆ อีกแน่นอน ครั้งนี้ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูของนางอัน

แต่จะเอ่ยปากกับเฟิงเย่เสวียนอย่างไรดี...