ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 157

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าทันที “?”

ตรวจตราทางใต้?

ให้อ๋องเฉินพาอ๋องหลีไปด้วย

นางอันค่อย ๆ เอ่ย “ท่านพ่อของเจ้าเห็นด้วยเรื่องการแต่งงานของเจียวเจียวกับอ๋องหลีแล้ว อีกไม่กี่วันในวังหลวงก็จะมีราชโองการลงมา แต่ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดของอ๋องหลีจากไปไว ฝ่าบาทก็ไม่ได้โปรดปรานเขาสักเท่าใด เจ้าให้อ๋องเฉินพาเขาไปด้วยบ่อย ๆ”

ฉู่เชียนหลีเข้าใจจุดประสงค์ของนางอันทันที

อ๋องหลีไม่ได้รับความโปรดปราน อ๋องเฉินได้รับความโปรดปรานที่สุด นางต้องการให้อ๋องเฉินสนับสนุนอ๋องหลี

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!

องค์ชายมากมายขนาดนั้น แต่ราชบัลลังก์มีเพียงแค่หนึ่งเดียว คนที่มีโอกาสเป็นจักรพรรดิที่สุด จะสนับสนุนผู้ที่อ่อนแอที่สุดได้อย่างไร?

ทันทีที่อ๋องเฉินทำแบบนี้ ฝ่าบาทก็จะระแวง

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้เกี่ยวพันกับสมาชิกของราชวงศ์ การแก่งแย่งชิงดีระหว่างองค์ชาย ไม่ได้ง่ายเหมือนการแก่งแย่งชิงดีกันในครอบครัว

ความคิดของนางอันจะใหญ่โตเกินไปหน่อยแล้ว!

ฉู่เชียนหลีปฏิเสธทันที “ท่านแม่ ท่านมองอ๋องเฉินง่ายเกินไปแล้ว เขาเป็นถึงองค์ชาย เป็นไปได้อย่างไรที่จะสนับสนุนองค์ชายองค์อื่น? เรื่องนี้หากจัดการไม่ดี จะพลอยเดือดร้อนข้า เดือดร้อนพี่สาม แม้กระทั่งท่านก็ยากที่จะหลีกหนีความผิด!”

ภรรยาตัวเล็ก ๆ จะสอดแทรกการแก่งแย่งชิงดีกันของพวกองค์ชาย นี่เป็นข้อต้องห้าม

นางอันรู้ถึงคุณและโทษในนั้น

“เสียวฉู่ เจ้าจะต้องช่วยเจียวเจียว ตอนนี้เจ้าได้รับความโปรดปรานแล้ว ก็คิดหาหนทางนำพาพี่สาว หรือเจ้าอยากให้พี่สาวของตนเอง หลังจากที่แต่งเข้าจวนอ๋องหลี ไม่ได้ลืมตาอ้าปากไปตลอดชีวิต?”

“นางเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้านะ!”

นางเน้นย้ำคำว่า‘พี่สาวแท้ ๆ ’สามคำนี้ ยิ่งเป็นการกำลังบังคับฉู่เชียนหลี

ฉู่เชียนหลีปฏิเสธอีกครั้ง “เรื่องอื่นข้าสามารถรับปากได้ แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับราชวงศ์ อาจจะถึงแก่ชีวิต ข้าไม่ทำ”

นางอันขมวดคิ้ว

ฉู่เชียนหลีเกือบจะโมโห

ทันทีที่จัดการเรื่องนี้ไม่ดี จะต้องถึงแก่ชีวิต

“ท่านแม่!”

“เจ้ายังรู้ว่าข้าเป็นแม่ของเจ้าอยู่หรือ?!” นางอันแผดเสียงทันที “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ ตอนนั้นที่ข้าตั้งท้องเจ้า ต้องเจอกับเรื่องอะไรมาบ้าง?”

“ข้าเป็นอี๋เหนียงที่นายท่านแต่งเข้าตระกูล ข้างบนมีฮูหยินและคุณหนูที่เกิดจากเมียหลวงสองคนกดหัวเอาไว้ ตอนที่ตั้งท้องเจ้า เป็นช่วงฤดูหนาว ฮูหยินไม่ชอบหน้าข้า บังคับให้ข้าซักผ้าในบ่อน้ำด้วยมือ”

“ฤดูหนาวนะ! สภาพอากาศที่หิมะกำลังตก ข้าต้องแบกท้องแปดเดือน มือทั้งสองข้างถูกน้ำเย็นกัดจนแตก ล้มลงบนพื้นหิมะ เกือบตายทั้งกลม...”

“ข้าคลอดเจ้าออกมา เลี้ยงพวกเจ้าสองพี่น้องจนโตอย่างลำบาก หวังว่าพวกเจ้าจะพยายามมากพอ สักวันหนึ่ง จะทำให้ข้ายืนต่อหน้าของฮูหยินได้อย่างภาคภูมิใจ เพื่อแก้แค้นความแค้นในตอนนั้น! หวังว่าพวกเจ้าสองคนพี่น้องจะประคับประคองซึ่งกันและกัน แสวงหาความเจริญก้าวหน้า ทำให้ท่านแม่มีชีวิตที่สุขสบาย แต่ว่าเจ้า...”

นางอันชี้ฉู่เชียนหลีด้วยนิ้วมืออันสั่นเทา เบ้าตาแดงก่ำ

“เจ้า เป็นพระชายาอ๋องเฉินแล้ว ได้รับความโปรดปรานแล้ว จึงลืมแม่ ลืมความลำบากที่แม่ได้รับมาตลอดหลายปี ลืมบุญคุณที่เลี้ยงดูของแม่ เจ้าช่างใจดำยิ่งนัก...”