อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2560

หลังเซียวหลันยวนตื่น ก็นอนคิดในใจถึงเส้นทางการโจมตีอยู่ตรงนั้นก่อน

แต่เขายังคงสังเกตการเคลื่อนไหวของฟู่จาวหนิงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นทันทีที่ฟู่จาวหนิงลืมตาเขาก็รู้แล้ว

"ตื่นแล้วหรือ?"

"อืม ท่านนอนไปแล้วหรือ หรือว่ายังไม่ได้นอนทั้งคืน?" ฟู่จาวหนิงถามเขาขึ้นอย่างกังวล

"นอนไปแล้วล่ะ"

เซียวหลันยวนพอเห็นว่าตอนนี้นางก็ยังเป็นห่วงตนเอง ในใจก็อุ่นวาบขึ้นมา

ที่ไหนจะมีหญิงสาวที่ท้องโตขนาดนี้ แต่ยังติดตามมายังสถานที่อันตรายเพราะเป็นห่วงเขาแบบนี้บ้าง?

หรือก็คือจาวหนิง อาจจะเพราะนางมีบางอย่างที่พึ่งพาอยู่ ดังนั้นจึงได้มั่นใจขนาดนี้

และเป็นเพราะนาง เซียวหลันยวนจึงไม่พูดตำหนิเหลวไหลอะไรออกมา

นางช่วยเหลือพวกเขาไว้ตั้งมากมาย

"หนิงหนิง ครั้งนี้เจ้าถอยห่างออกไปหน่อยเถอะ อย่าตามไปโจมตีเมืองหลีเลย รอให้พวกเราสงบลงมา ข้าจะกลับมารับเจ้าไปดูในเมืองหลี"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ดึงดัน เวลาแบบนี้นางไม่เข้าไปด้วยหรอก

"ได้ พวกท่านก็ระวังตัวหน่อย"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้าเห็นด้วย

แต่ว่าพอคิดๆ นางก็ยังบอกพลานุภาพของปืนใหญ่หยาบๆ กับเขา รวมถึงต้องระวังอะไร ถ้าหากจะจุดไฟต้องใช้งานอย่างไร

ปืนใหญ่กระบอกนั้นที่พวกเขาได้มาเมื่อวาน ฟู่จาวหนิงก็เข้าไปดูแล้ว

ตอนนี้นางก็พาเซียวหลันยวนไปดูอีกครั้ง

ฟู่จาวเฟยรู้สึกสนใจกับสิ่งนี้มาก ดังนั้นเขากับพวกสืออีสือซานจึงฟังฟู่จาวหนิงอธิบายอยู่ข้างๆ

ของสิ่งนี้สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ และยังไม่ดูพัฒนาเท่าที่ควร

ดังนั้นหลังจากจุดไฟยิงไปครั้งหนึ่ง จึงยังต้องรอสักพักถึงจะใส่กระสุนเข้าไปได้

ได้ยินว่ากระสุนในเมืองหลีนั่นก็ไม่พอ ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าหลังจากเข้าไปในเมืองหลี นางสามารถไปดูกระสุนของพวกเขาได้ว่าสร้างออกมาอย่างไร